Το φιάσκο των καπιταλιστικών οικονομικών θεωριών στην Ινδία και η φτώχεια που γέννησαν

Ο τίτλος, στα αγγλικά, του κειμένου της Αρουντάτι Ρόι, προέρχεται από μια βάρβαρη καπιταλιστική οικονομική θεώρηση που στα ελληνικά θα μεταφραζόταν σαν η θεωρία της διύλισης όπου τα πάντα– πόροι, υποδομές και εργατικό δυναμικό - παραδίνονται στο κεφάλαιο για την κερδοφορία του και συνεπάγεται ότι από αυτήν θα επωφεληθούν στο τέλος και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. (Trickle Down Theory)
Η Ρόι επιστρέφοντας από τα δάση στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ινδίας αναφέρεται στην πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της. Μεταφέρει μια εικόνα της πολιτικής κατάστασης από τη μια και των κινημάτων αντίστασης από την άλλη, διατηρώντας τις ιδιαίτερες απόψεις της. Αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχει μια σημαντική μετατόπιση προς τα αριστερά από τότε που γράφτηκε αυτό το κείμενο, το καλοκαίρι του 2010.

Μέρες και Νύχτες στην Καρδιά της Εξέγερσης

Στις 10 του Γενάρη του 2010, ο Γκόταμ Νάβλακα, γνωστός αγωνιστής των δημοκρατικών δικαιωμάτων συνόδευσε τον Σουηδό συγγραφέα Γιαν Μυρντάλ στις ζούγκλες της Κεντρικής Ινδίας και συμμετείχε σε συζητήσεις με την ηγεσία του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Στο παρακάτω κείμενο που δημοσιεύεται αποκλειστικά στο Sanhati παρουσιάζει διάφορες πλευρές της πολιτικής των Μαοϊστών και της κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ζωής στην περιοχή της Νταντεβάντα.

Θέσεις του ΚΟ της ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων Για το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη της 23ης του Μάη 1967

Το ΚΟ της ΜΛΟ αφού μελέτησε το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη έκρινε ότι είναι απαραίτητο να δώσει τα παρακάτω σύντομα συμπεράσματα:
1. Ο Ν. Ζαχαριάδης με το γράμμα του της 23.5.67 καλεί τους κουκουέδες να αποκηρύξουν το σημαιοφόρο του μαρξισμού-λενινισμού και της παγκόσμιας επανάστασης, να υποστείλουν την κόκκινη σημαία των ιδεών του Μάο Τσε Τουνγκ και να υποταχτούν στην αστική αντιδραστική ιδεολογία των αντεπαναστατών του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.
2. Ο Ν. Ζαχαριάδης με τις επινοήσεις, συκοφαντίες και βρισιές του ενάντια στον Μάο Τσε Τουνγκ και το ΚΚ Κίνας δεν κάνει τίποτα το καινούργιο παρά αυτά που κάνει ο κάθε αποστάτης του μαρξισμού-λενινισμού, όταν για να βολέψει τον εαυτό του δίνει εξετάσεις υποταγής στον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό σαν απολογητής της ιμπεριαλιστορεβιζιονιστικής συνωμοσίας ενάντια στα επαναστατικά κινήματα των λαών για την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή δημοκρατία και το σοσιαλισμό.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ Προς τη ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων στην Τασκέντη

(Σκέψεις και προτάσεις για μια κουκουέδικη γραμμή στην Ελλάδα)

1) Μεταπολεμικά και ξεχωριστά στο τελευταίο δεκάχρονο, στον κόσμο πραγματοποιείται μια καινούργια προχωρική επανάσταση στην επιστήμη-τεχνική-τεχνολογία-βιομηχανία-αγροτική οικονομία, που βρίσκει την αντανάκλασή της και στο εποικοδόμημα και που επιταχτικά επιβάλλει μια θεμελιακή επανεχτίμηση όλων. Όπως οι Μαρξ-Λένιν για τις εποχές τους δώσανε καθοδηγητική θεωρία, έτσι και η εποχή μας απαιτεί τη δικιά της θεωρία, συνέχεια και ανάπτυξη αυτών που δώσανε οι Μαρξ-Λένιν. Για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα η ανταπόκριση στην απαίτηση αυτή αποτελεί ζήτημα ζωής για θανάτου. Δημιουργική απάντηση στα προβλήματα που προβάλλει η εποχή μας μπορεί να δώσει μονάχα ο μαρξισμός-λενινισμός. Η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία της εποχής μας μπορεί νάναι το αποτέλεσμα της κολλεχτιβίστικης δημιουργικής συμβολής και δουλειάς όλων των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων. «Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη».

Γράμμα από την Τασκέντη

Το 1956, η ΚΟ Τασκένδης αριθμούσε 7600 μέλη. Απ’ αυτά, μόνο τα 1200, δηλαδή το 15,8%, αποδέχτηκαν τη γραμμή της «6ης ολομέλειας" και πέρασαν στις γραμμές του ρεβιζιονισμού. Πάνω από 5500 μέλη του ΚΚΕ διαγράφτηκαν!! Υπάρχουν μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα των αντιδημοκρατικών και αντικομματικών μεθόδων που χρησιμοποίησε ο ρεβιζιονισμός στην Τασκένδη. Για παράδειγμα στην 2η ΚΟΒ της ΚΟ οικοδόμων του Γκορστρόι, συνέλευση 5 μελών διέγραψε 2341!!

Γράμμα από την Τασκέντη

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αγαπητοί σύντροφοι,
Από την ίδια μου την ιδιότητα απορρέει το δικαίωμα μα και το καθήκον να σας γράψω περιληπτικά ένα μέρος των απάνθρωπων μέτρων πού μου επιβλήθηκαν από τους ρεβιζιονιστές λόγω της μαρξιστικής-λενινιστικής στάσης μου στο εσωκομματικό ζήτημα.
Είμαι κι εγώ μια μονάδα απ’ τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες απ’ την Ελλάδα που ζουν στην Τασκέντη, Ανήκω στην καταπληκτική πλειοψηφία των ελλήνων αγωνιστών στην Τασκέντη, που με κομματική συναίσθηση και συνέπεια αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τις ανομίες του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού και της διορισμένης στο ΚΚΕ κλίκας Παρτσαλίδη-Κολιγιάννη.
Θεώρησα αναγκαίο να γράφω τα παρακάτω για να μάθουν οι πολιτικοί πρόσφυγες στο εξωτερικό και ο λαός μας στην Ελλάδα ποια είναι η αλήθεια.

60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Α' ΜΕΡΟΣ

Κείμενο που γράφτηκε το 1978, δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Προλεταριακή Σημαία και κυκλοφόρησε και σε μπροσούρα. Συντάκτης του κειμένου ήταν ο Γιάννης Χοντζέας.

Συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την ίδρυση του KKE. Mια πορεία μακρόχρονη, πολυτάραχη, που κλείνει μέσα της τις ηρωικότερες, τις μεγαλειωδέστερες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας απ' τη μια, και απ' την άλλη γεγονότα και ενέργειες αντίθετες με τους πόθους των κομμουνιστών, των λαϊκών αγωνιστών, των δημοκρατικών μαζών του τόπου μας, πράξεις που όχι μόνο δεν στάθηκαν στο ύψος της ανιδιοτελούς, απλόχερης, γεμάτης αυτοθυσία προσφοράς των χιλιάδων αγωνιστών της λευτεριάς, μα γκρέμισαν αυτά που χτίστηκαν με ατέλειωτους κόπους, με ανείπωτες θυσίες, παραδίνοντας τον τόπο μας και το λαό μας στα χέρια του ιμπεριαλισμού και του εγχώριου δοσιλογισμού.
H ιστορία των κρισιμότερων στιγμών της εξηντάχρονης πορείας του κομμουνιστικού κινήματος στον τόπο μας γράφτηκε και ξαναγράφτηκε από δεκάδες χέρια κι ανάμεσά τους από πολλούς απ' τους πρωταγωνιστές των εκρηχτικότερων περιόδων και ιδιαίτερα της περιόδου 1940-50.

Γράφτηκε και κατά κανόνα παραχαράχτηκε με στόχο να υπηρετήσει σημερινές πολιτικές σκοπιμότητες ή να δικαιώσει προσωπικά ανθρώπους που ευθύνονται για την ήττα ενός κινήματος που είχε συγκεντρώσει τις προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση των σκοπών που περίμεναν και ποθούσαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι του λαού.

60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Β' ΜΕΡΟΣ

«Δόγμα Τρούμαν», «Σχέδιο Μάρσαλ»

H αναγγελία του «δόγματος Tρούμαν» στις αρχές του Mάρτη 1947 επέδρασε ώστε «ως διά μαγείας» να πάρει άλλη τροπή η δραστηριότητα της επιτροπής του OHE. Tον M. Bαφειάδη τον «αναζητούν» μονάχα δύο αντιπρόσωποι (Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης). Oι άλλοι αστραπιαία συμμορφώθηκαν με τις προσταγές της Oυάσιγκτον. Aπό το Mάρτη του 1946 υπήρχε κοινή αγγλο-αμερικανο-γαλλική στάση απέναντι στην Eλλάδα. (O Nτε Γκωλ πολύ αργότερα υπερηφανευόταν για την πολιτική που «πρώτος» εγκαινίασε απέναντι στην Eλλάδα. Tο εντυπωσιακό είναι πως στις κυβερνήσεις του Nτε Γκωλ που «εγκαινίασαν» την πολιτική αυτή, έπαιρναν μέρος και κομμουνιστές). Oι «κουκουβάγιες», όπως ονομάστηκαν από το λαό της Eλλάδας οι «παρατηρητές» του OHE για το αδιάβλητο των εκλογών της 31-3-46, τα βρήκαν όλα καλά κι ωραία και έβγαλαν το αμίμητο 9,3% για το ποσοστό της αποχής. Ξεπέρασαν και τα κιτάπια των αντιδραστικών της Eλλάδας. H Σοβιετική Ένωση είχε αρνηθεί να πάρει μέρος σ' αυτή τη μακάβρια φάρσα. Aυτό τότε ερμηνεύτηκε σαν έγκριση της γραμμής της αποχής.
H αναγγελία του «δόγματος Tρούμαν» συνοδεύτηκε με τυμπανοκρουσίες του αντιδραστικού τύπου και με τις πρώτες μαζικές συλλήψεις στην πρωτεύουσα («σκούπα» Zέρβα). O «μέντορας» της εθνικοφροσύνης Γ.A.B. (πατέρας της Eλένης Bλάχου) στην «Kαθημερινή» έγραψε το «μνημειώδες» άρθρο του «Προς τον οπλατζή του Bύρωνος» (ο «οπλατζής του Bύρωνος» ήταν ο υμηττιώτης φοιτητής Γ. Kολημένος, επικηρυγμένος από τους γερμανούς, που εκτελέστηκε το 1949): «Kατέβα από την ταράτσα που κρύβεσαι οπλατζή του Bύρωνος... Έχομεν άφθονο ψωμί να φάγωμεν, τόσο πολύ ώστε θα βαρυστομαχιάσωμεν...». Ποιοι θα βαρυστομάχιαζαν, είναι γνωστοί. Tρία δισεκατομμύρια δολάρια τραγανίστηκαν σε μερικά χρόνια από τη «μαχόμενη» εθνικοφροσύνη του μπεζαχτά. Oι αμερικάνοι γίνονται αμέσως τα μεγάλα αφεντικά.

Βάρβαρη πολιτική - δολοφονική καταστολή Στους δρόμους να ανατραπεί

Όλο και πιο απροσχημάτιστα, όλο και πιο συχνά, η προσφυγή στην ωμή βία και την καταστολή αποτελεί την κυβερνητική επιλογή-απάντηση στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Η δολοφονική μανία και το όργιο βίας που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις της κρατικής καταστολής ενάντια στην απεργιακή συγκέντρωση της 11^ης Μάη ήταν το πιο πρόσφατο και άγριο δείγμα μιας σειράς χτυπημάτων ενάντια σε κινητοποιήσεις λαού και εργαζομένων.

Μάλιστα, το γεγονός ότι αυτή η επίθεση έγινε εντελώς απρόκλητα, αναδεικνύει και την αγωνία των κέντρων εξουσίας να προλάβουν στη γέννησή της κάθε πιθανή εστία αντίστασης. Και ο λόγος είναι προφανής: η βάρβαρη επέλαση των δυνάμεων του κεφάλαιου, αλλά και η αδυναμία τους να συντηρήσουν κάποιες αυταπάτες διεξόδου, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στους εργαζόμενους που βλέπουν τις ζωές τους κυριολεκτικά να καταστρέφονται.

«Επιστροφή» στη δραχμή Εκβιασμοί ή πραγματικό ενδεχόμενο;

Εκεί λοιπόν που όλη η προσοχή και το ενδιαφέρον του καθεστώτος, των ιμπεριαλιστών, των τρωκτικών, των τραπεζιτών και των ντόπιων υποτακτικών ήταν στραμμένο στο πώς θα «σωθεί» η Ελλάδα (με αναδιάρθρωση ή χωρίς, με πόσα μνημόνια και με πόσα κουρέματα), τραβήχτηκε ένας ακόμα άσος από το μανίκι για να δώσει στην παρτίδα νέα τροπή.
Το Spiegel ανακοίνωσε ότι την περασμένη Παρασκευή γινόταν μυστική(;) σύσκεψη (δεν έμεινε κανένας που να μην την πληροφορηθεί, έστω με καθυστέρηση) με αντικείμενο την προοπτική να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και να επιστρέψει στη δραχμή. Ποιος ή ποιοι λοιπόν ανακίνησαν ένα τέτοιο θέμα; Τι στόχους είχαν και έχουν, έστω και αν τους μάζεψαν;

Δολοφονία Μπιν Λάντεν Οι Αμερικανοί σκότωσαν έναν πολιτικά νεκρό «εχθρό» τους

Του Δημήτρη Παυλίδη

Κρατώντας αρκετές επιφυλάξεις τόσο για το σύνολο όσο και για κάθε ένα από αυτά που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί αναφορικά με την επιχείρηση δολοφονίας του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν, σίγουρο είναι πως η Ουάσιγκτον αποφάσισε να αποσύρει από το προσκήνιο το πιο γνωστό πρόσωπο ή αλλιώς το σκιάχτρο-πρόσχημα τού επί μια δεκαετία, λεγόμενου, αντιτρομοκρατικού αγώνα. Αυτό το δεδομένο πρέπει να αξιολογηθεί υπό το φως των σύγχρονων εξελίξεων στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και σε συνάρτηση με τους νέους σχεδιασμούς, τα προβλήματα και τις προκλήσεις της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής σ’ έναν κόσμο που οι συσχετισμοί αλλάζουν, τα μέτωπα αντιπαράθεσης πολλαπλασιάζονται και τα δεδομένα ρευστοποιούνται. Επίσης από τις αντιπαραθέσεις, πιέσεις και μεταβαλλόμενες ισορροπίες στην Ουάσιγκτον, ειδικά μετά την εκλογική αποδυνάμωση του Ομπάμα στις ενδιάμεσες εκλογές.

Από τη Σκύλλα (των μνημονίων) στη Χάρυβδη (της αναδιάρθρωσης)

• Εδώ και μήνες ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα που, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, εμφανίζεται ακόμα πιο απειλητικό και τρομακτικό. Το φάντασμα της χρεοκοπίας της χώρας και της εξάπλωσής της ως ντόμινο και προς άλλες κατευθύνσεις. Πρόκειται, δηλαδή, για μια απειλή που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά ευρύτερα την περιοχή της Μεσογείου και κατ’ επέκταση ολόκληρη την Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο, και πρέπει να το επισημάνουμε πρώτο, ότι αυτή η απειλή, αυτή η, ας πούμε, ζοφερή προοπτική, ανάλογα με τις αφετηρίες, τις στοχεύσεις και τη θέση του καθενός στο σύστημα, παρουσιάζεται με διαφορετικά ονόματα, με διαφορετικό περιεχόμενο, με διαφορετικά αποτελέσματα.

Κατ’ άλλους δεν βρισκόμαστε μπροστά σε χρεοκοπία αλλά μπροστά σε αναδιάρθρωση χρέους ή, αν δεν σας αρέσει η λέξη αναδιάρθρωση, υπάρχει και η επιμήκυνσή του. Κατά τους ίδιους αλλά και ορισμένους άλλους που παρεπιδημούν στα όρια του κυβερνητικού στρατοπέδου, η αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει χωρίς «κούρεμα» του χρέους αλλά με άλλους τρόπους. Κοινός τόπος όλων αυτών των τοποθετήσεων είναι ότι είτε το δραματοποιήσουμε και το πούμε χρεοκοπία, κρίση, κατάρρευση είτε το στρογγυλέψουμε και το πούμε αναδιάρθρωση, επιμήκυνση, ο λαός και η χώρα μετά από τόσα μνημόνια και τόσες «σωτηρίες» θα πρέπει να περιμένει ακόμα πιο χειρότερα τόσο στο επίπεδο της υποδούλωσης στους ιμπεριαλιστές όσο και στο επίπεδο συνθηκών διαβίωσης, όρων εργασίας, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

18 ΜΑΗ: ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις

για να δυναμώσει η φωνή της αντίστασης

          Στις 18 Μάη θα πραγματοποιηθούν οι φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές. Με τους φοιτητές και τους σπουδαστές να έχουν ήδη πάρει μια γερή δόση μνημονιακής πολιτικής και να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις συνέπειές της.

Οι φοιτητικές εκλογές στο φόντο της γενικευμένης κρίσης του συστήματος

 Και δεν είναι δυνατόν να μην τις γνωρίζουν, όταν κάθε οικογένεια έχει και από έναν άνεργο, όταν έχει υπάρξει μια τεράστια υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και των όρων ζωής του λαού. Η νεολαία γνωρίζει πως είναι φούμαρα τα λόγια πως ΄΄κρίση είναι θα περάσει΄΄. Αντιλαμβάνεται πως το μέλλον που της ετοιμάζουν είναι το μέλλον της σύγχρονης δουλείας, της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας, της ανασφάλειας. Αντιλαμβάνεται πως είναι αναλώσιμη. Και όσο περισσότερο η κυβέρνηση, η τρόικα και το ΔΝΤ παίρνουν μέτρα, τόσο περισσότερο η νεολαία ανακαλύπτει αυτή την αλήθεια.Η αβεβαιότητα για το μέλλον γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, από την στιγμή που η νεολαία βλέπει πως όλο και περισσότεροι λαοί γίνονται αναλώσιμοι, κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστών.

ΣΥΡΙΑ Το καθεστώς δολοφονεί, η εξέγερση εξαπλώνεται

του Τάσου Σαπουνά

Η επέκταση της εξέγερσης σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Συρίας, που μετρά εκατοντάδες νεκρούς και ακόμη περισσότερους τραυματίες, και η σταδιακή εξάντληση των ατού του καθεστώτος. Η διπλή αλλά και ανίκανη έως τώρα να σταματήσει το εξεγερσιακό κύμα τακτική του καθεστώτος να προχωράει από τη μία σε παραχωρήσεις «με το σταγονόμετρο» και από την άλλη να κλιμακώνει τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων με την άμεση πια εμπλοκή του στρατού που προβαίνει σε κατάληψη πόλεων. Οι εντεινόμενες ανησυχίες και η παρέμβαση τόσο των περιφερειακών δυνάμεων όσο και των ιμπεριαλιστικών κρατών. Τέλος, το ριψοκίνδυνο οποιασδήποτε πρόβλεψης για το τι μέλλει γενέσθαι, χαρακτηρίζουν αυτή τη φάση των εξελίξεων στη συριακή επικράτεια, που φαίνεται να αγγίζουν οριακά σημεία αντοχής.

Ο διάλογος για την υγεία προχωράει, η περίθαλψη συγχωνεύεται!

Οι «νέες» προτάσεις (Λιαρόπουλου, Μόσιαλου, Κυριόπουλου) που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, όπως αναμενόταν έρχονται να δέσουν στην πολιτική του μνημονίου, του χτυπήματος του δικαιώματος στην περίθαλψη του λαού.
Κυβέρνηση και τρόικα μέσω της κατάργησης, ουσιαστικά, των προσλήψεων και της αποχώρησης μεγάλου αριθμού εργαζομένων λόγω συνταξιοδοτήσεων, εν όψει βέβαια και της νέας χειροτέρευσης των συνθηκών αμοιβής και εργασίας στο Δημόσιο, προσδοκούν να μειωθεί το προσωπικό στο Δημόσιο γύρω στους 200.000 εργαζόμενους κατά τα επόμενα 2-3 χρόνια. Δείγμα της πολιτικής αυτής είναι ότι μόνο στα νοσοκομεία είχαμε με στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ γύρω στις 10.000 συνταξιοδοτήσεις τα τελευταία χρόνια, ενώ το κύμα φυγής αναμένεται να διογκωθεί το επόμενο διάστημα.

Να υψώσουμε μέτωπο αντίστασης κόντρα στο γκρίζο φόντο

Μια ακόμη διεθνής ενορχηστρωμένη προσπάθεια των πάσης φύσης φερέφωνων των “αγορών”, δηλαδή της πιο άγριας καπιταλιστικής επίθεσης που βιώνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί, μεταξύ αυτών και ο λαός μας, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Με αφετηρία τις μεγάλες καπιταλιστικές μητροπόλεις της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας και με πρώτες στοχεύσεις την περιφέρεια της Ευρώπης (και ειδικά στον ευρωπαϊκό νότο) τα διάφορα αρπακτικά έχουν ξεσηκώσει μεγάλο θόρυβο και δεν σταματούν να αναμασούν τις φρικαλέες προβλέψεις για το μέλλον των λαών και των χωρών της περιοχής. Άφησαν κατά μέρος τα χτυπήματα στην πλάτη του Παπανδρέου και τα παρήγορα λόγια ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει και ασύστολα προβλέπουν όλο και πιο μαύρες και χειρότερες μέρες. Προβλέπουν εξαθλίωση λαών, κατάρρευση χωρών, ερημοποίηση περιοχών. Η χώρα μας, δυστυχώς, και όχι τυχαία μαζί με άλλες μεσογειακές χώρες βρίσκεται στο επίκεντρο.