ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΚΟΥΒΑ

«Η ιστορία ανεβαίνει με τα πόδια του λαού»

(Ερνέστο Τσε Γκεβάρα)

Πρωτοχρονιά του 1959. Τα αντάρτικα στρατεύματα του Τσε Γκεβάρα και του Καμίλο Σιενφουέγκος πετυχαίνουν λαμπρή νίκη στη Σάντα Κλάρα. Την επόμενη μέρα εισέρχονται νικηφόρα στην Αβάνα. Μια μέρα νωρίτερα ο αμερικανοστήριχτος δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα εγκαταλείπει εσπευσμένα την Κούβα για τον Αγιο Δομίνικο. Είναι η ολοκλήρωση της κουβανέζικης επανάστασης που ξεκίνησε τρία χρόνια νωρίτερα.

Προσπάθειες για την αποτίναξη της αποικιοκρατίας και αμερικανοκρατία

Η ιστορία των εξεγέρσεων και των ένοπλων συγκρούσεων στο νησί πάει αρκετά μακριά. Από το 19ο αιώνα ακόμα πραγματοποιούνται εξεγέρσεις ενάντια στους ισπανούς αποικιοκράτες. Στα 1868 ξεκίνησε η πρώτη εξέγερση, που κατέληξε σε ήττα του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.
Μια δεύτερη προσπάθεια με επικεφαλής τον μεγάλο επαναστάτη Χοσέ Μαρτί έγινε στα 1895. Λίγο αργότερα παρεμβαίνουν και οι ΗΠΑ, νικώντας τους Ισπανούς, καταλαμβάνοντας όμως την Κούβα. Μάλιστα κατάφεραν να επιβάλουν στο σύνταγμα του νεοσύστατου κράτους τροπολογία που επέτρεπε στις ΗΠΑ να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κούβας όποτε ήθελαν (Συνθήκη του Παρισιού 1898 και τροπολογία Πλατ 1901). Τότε εγκατέστησαν και τη ναυτική βάση στο Γκουαντανάμο. Στόχος τους ήταν η οριστική προσάρτηση του νησιού στις ΗΠΑ. Το πολυπόθητο όνειρο των Κουβανών για ανεξαρτησία αργούσε πολύ να εκπληρωθεί. Ουσιαστικά όλη η χώρα βρισκόταν κάτω από τον πλήρη έλεγχο των Αμερικανών.

ΕΡΝΕΣΤΟ "ΤΣΕ" ΓΚΕΒΑΡΑ

"Η λαϊκή υποστήριξη είναι όρος sine qua non (εκ των ων ουκ άνευ) του αντάρτη"

Τσε (Εγχειρίδιο για τον ανταρτοπόλεμο)

Σκοπός αυτού του αφιερώματος δεν είναι μια ιστορική αναδρομή στη ζωή και τη δράση του "Τσε" Γκεβάρα, αλλά μια προσπάθεια να ξεδιπλωθούν σημαντικές πλευρές τόσο του θεωρητικού και πολιτικού του στοχασμού όσο και της επαναστατικής πρακτικής του, που αποδεικνύουν ότι ο Τσε δεν είναι ο "αυτοκτονικός επαναστάτης" ούτε και ο "άγιος της επανάστασης". Πολύ περισσότερο, ο "Τσε" δεν είναι και τόσο "βολικός" να χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι της "ένοπλης προπαγάνδας" των ομάδων που άνθισαν στη δεκαετία του '60-70 στην Ευρώπη.

Θα το πούμε από την αρχή, η ζωή και η δράση του Τσε Γκεβάρα είναι αποτέλεσμα έντονων αντιφάσεων που ξεκινούν από την ένταξη ενός μικροαστού γιατρού στην ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξαγόταν στη Λ. Αμερική με την αφοσίωση που επέδειξε στην υπόθεση της επανάστασης μέχρι το τέλος της ζωής του σαν απάντηση στα αδιέξοδα που είχε δημιουργήσει η επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα τη δεκαετία του '60.

Ο Τσε δεν είναι ο μαρξιστής που εντάσσεται "κανονικά" στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα. Μαθαίνει το μαρξισμό μέσα στη δράση των επαναστατών της Λ. Αμερικής που οργανώνουν αντιιμπεριαλιστικά κινήματα για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών τους από τις ΗΠΑ. Ο Τσε όμως μαθαίνει καλά το μαρξισμό, ίσως γιατί τον μαθαίνει μέσα στη φωτιά της μάχης και όχι σαν αποστεωμένη ακαδημαϊκή θεωρία.

Ο ξεχασμένος Λούις Τίκας

Πρόκειται για τον Ηλία Αναστ. Σπαντιδάκη από την Λούτρα Ρεθύμνου. Αγωνιστής του αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Από τους πρωτεργάτες της απεργίας των ορυχείων του Κολοράντο, δολοφονήθηκε από τους εθνοφρουρούς στις 20 Απριλίου 1914.
Μεταναστεύει στην Αμερική το 1906 σε ηλικία είκοσι χρονών. Οι Έλληνες της Αμερικής είναι στην πλειοψηφία τους αναλφάβητοι και φορείς μιας άλλης νοοτροπίας. Συνηθισμένο φαινόμενο οι καβγάδες και οι κλεψιές. Εργάζονται σε διάφορες βαριές και ανθυγιεινές δουλειές, στους σιδηρόδρομους, στα ορυχεία και συχνά είναι απεργοσπάστες, στη βάση της εξαθλίωσής τους.

Για την ίδρυση του ΣΕΚΕ - Για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος του 21ου αιώνα!

Ομιλία του σ. Δημήτρη Παυλίδη στην εκδήλωση της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) στις 7 του Δεκέμβρη του 2008

 Φίλες και φίλοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες σύντροφοι και συντρόφισσες

 Η ιστορική επέτειος ίδρυσης του ΣΕΚΕ, πριν ενενήντα ακριβώς χρόνια , συμπίπτει με μια άκρως σημαντική φάση της πάλης των τάξεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο ολόκληρο. Μια περίοδο που θα προσδιορίσει   την τροχιά των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων για  αρκετά από τα επόμενα χρόνια και θα κρίνει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία των προσπαθειών για μια νέα επανεκκίνηση της κομμουνιστικής απελευθερωτικής  υπόθεσης. Οι συνθήκες είναι και θα γίνουν δυσκολότερες. Οι προκλήσεις θα μεγαλώσουν . Οι ευκαιρίες θα πολλαπλασιαστούν. Έχουμε μπει σε μια ιστορική φάση θυελλώδους εξέλιξης των κοινωνικών αγώνων και αναμετρήσεων ,  νέων πιο επιτακτικών αναγκών και καθηκόντων, αυξημένης απαιτητικότητας  και ταυτόχρονα μια περίοδο αναβαθμισμένων ελπίδων και προσδοκιών.

18ο Συνέδριο ΚΚΕ. Στρουθοκαμηλισμός για τα αίτια της παλινόρθωσης (μετά τόσες δεκαετίες)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εισαγωγικά  θα θέλαμε να πούμε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, καλλιεργούσε προς τα έξω την αίσθηση ότι με τις θέσεις της αυτές, φέρνει κάτι καινούριο και πρωτοπόρο που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους όσον αφορά την ιστορική διαδρομή του σοσιαλιστικού εγχειρήματος από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Όπως η ίδια ομολογεί, με τις θέσεις της αυτές δίνει αποστομωτική απάντηση στους εχθρούς του σοσιαλισμού, στην αντίδραση, στον ιμπεριαλισμό, που κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου να αμαυρώσουν τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.
Υψώνει λοιπόν τη φωνή της η ηγεσία του ΚΚΕ και διατρανώνει προς κάθε κατεύθυνση την απόφασή της να υπερασπιστεί το τιτάνιο έργο του κομμουνιστικού κινήματος και τη μεγάλη του προσφορά στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς. Κατακεραυνώνει προς κάθε κατεύθυνση όποιον συκοφαντεί και δυσφημεί τον σοσιαλισμό και με αυτό τον τρόπο θέλει να δηλώσει την αποφασιστικότητά της, την επιμονή της στον επαναστατικό δρόμο και την προσήλωσή της στον μαρξισμό-λενινισμό.

18ο Συνέδριο ΚΚΕ*. Παραμένει στον κόσμο που το γέννησε-εχθρικό στις απαιτήσεις του κινήματος

Δημοσιεύτηκαν οι θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής (Κ.Ε.) του ΚΚΕ ενόψει του συνεδρίου του που προγραμματίζεται για τις 18-22/2/09. Καθώς το Συνέδριο έχει δύο θέματα (απολογισμός από το 170 Συνέδριο, καθήκοντα ως το 190 το πρώτο θέμα, σοσιαλισμός το δεύτερο θέμα) η Κ.Ε. δημοσιεύει δύο αντίστοιχα εισηγητικά κείμενα. Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε με ορισμένα από τα εφτά κεφάλαια των θέσεων για το πρώτο θέμα. Στα επόμενα φύλλα της «Π.Σ.» θα συνεχίσουμε με τα υπόλοιπα, επιδιώκοντας να καταγράψουμε τη γνώμη μας για τις θέσεις και τα χαρακτηριστικά του κόμματος αυτού σε μια περίοδο κρίσιμη και απαιτητική, που το ζήτημα της Αριστεράς από τη μια τίθεται και απασχολεί ευρύτερα, από την άλλη διαστρεβλωμένα και σύμφωνα -κατά κύριο λόγο- με τις ανάγκες του ... συστήματος.

Το φιάσκο των καπιταλιστικών οικονομικών θεωριών στην Ινδία και η φτώχεια που γέννησαν

Ο τίτλος, στα αγγλικά, του κειμένου της Αρουντάτι Ρόι, προέρχεται από μια βάρβαρη καπιταλιστική οικονομική θεώρηση που στα ελληνικά θα μεταφραζόταν σαν η θεωρία της διύλισης όπου τα πάντα– πόροι, υποδομές και εργατικό δυναμικό - παραδίνονται στο κεφάλαιο για την κερδοφορία του και συνεπάγεται ότι από αυτήν θα επωφεληθούν στο τέλος και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. (Trickle Down Theory)
Η Ρόι επιστρέφοντας από τα δάση στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ινδίας αναφέρεται στην πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της. Μεταφέρει μια εικόνα της πολιτικής κατάστασης από τη μια και των κινημάτων αντίστασης από την άλλη, διατηρώντας τις ιδιαίτερες απόψεις της. Αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχει μια σημαντική μετατόπιση προς τα αριστερά από τότε που γράφτηκε αυτό το κείμενο, το καλοκαίρι του 2010.

Μέρες και Νύχτες στην Καρδιά της Εξέγερσης

Στις 10 του Γενάρη του 2010, ο Γκόταμ Νάβλακα, γνωστός αγωνιστής των δημοκρατικών δικαιωμάτων συνόδευσε τον Σουηδό συγγραφέα Γιαν Μυρντάλ στις ζούγκλες της Κεντρικής Ινδίας και συμμετείχε σε συζητήσεις με την ηγεσία του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Στο παρακάτω κείμενο που δημοσιεύεται αποκλειστικά στο Sanhati παρουσιάζει διάφορες πλευρές της πολιτικής των Μαοϊστών και της κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ζωής στην περιοχή της Νταντεβάντα.

Θέσεις του ΚΟ της ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων Για το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη της 23ης του Μάη 1967

Το ΚΟ της ΜΛΟ αφού μελέτησε το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη έκρινε ότι είναι απαραίτητο να δώσει τα παρακάτω σύντομα συμπεράσματα:
1. Ο Ν. Ζαχαριάδης με το γράμμα του της 23.5.67 καλεί τους κουκουέδες να αποκηρύξουν το σημαιοφόρο του μαρξισμού-λενινισμού και της παγκόσμιας επανάστασης, να υποστείλουν την κόκκινη σημαία των ιδεών του Μάο Τσε Τουνγκ και να υποταχτούν στην αστική αντιδραστική ιδεολογία των αντεπαναστατών του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.
2. Ο Ν. Ζαχαριάδης με τις επινοήσεις, συκοφαντίες και βρισιές του ενάντια στον Μάο Τσε Τουνγκ και το ΚΚ Κίνας δεν κάνει τίποτα το καινούργιο παρά αυτά που κάνει ο κάθε αποστάτης του μαρξισμού-λενινισμού, όταν για να βολέψει τον εαυτό του δίνει εξετάσεις υποταγής στον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό σαν απολογητής της ιμπεριαλιστορεβιζιονιστικής συνωμοσίας ενάντια στα επαναστατικά κινήματα των λαών για την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή δημοκρατία και το σοσιαλισμό.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ Προς τη ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων στην Τασκέντη

(Σκέψεις και προτάσεις για μια κουκουέδικη γραμμή στην Ελλάδα)

1) Μεταπολεμικά και ξεχωριστά στο τελευταίο δεκάχρονο, στον κόσμο πραγματοποιείται μια καινούργια προχωρική επανάσταση στην επιστήμη-τεχνική-τεχνολογία-βιομηχανία-αγροτική οικονομία, που βρίσκει την αντανάκλασή της και στο εποικοδόμημα και που επιταχτικά επιβάλλει μια θεμελιακή επανεχτίμηση όλων. Όπως οι Μαρξ-Λένιν για τις εποχές τους δώσανε καθοδηγητική θεωρία, έτσι και η εποχή μας απαιτεί τη δικιά της θεωρία, συνέχεια και ανάπτυξη αυτών που δώσανε οι Μαρξ-Λένιν. Για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα η ανταπόκριση στην απαίτηση αυτή αποτελεί ζήτημα ζωής για θανάτου. Δημιουργική απάντηση στα προβλήματα που προβάλλει η εποχή μας μπορεί να δώσει μονάχα ο μαρξισμός-λενινισμός. Η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία της εποχής μας μπορεί νάναι το αποτέλεσμα της κολλεχτιβίστικης δημιουργικής συμβολής και δουλειάς όλων των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων. «Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη».

Γράμμα από την Τασκέντη

Το 1956, η ΚΟ Τασκένδης αριθμούσε 7600 μέλη. Απ’ αυτά, μόνο τα 1200, δηλαδή το 15,8%, αποδέχτηκαν τη γραμμή της «6ης ολομέλειας" και πέρασαν στις γραμμές του ρεβιζιονισμού. Πάνω από 5500 μέλη του ΚΚΕ διαγράφτηκαν!! Υπάρχουν μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα των αντιδημοκρατικών και αντικομματικών μεθόδων που χρησιμοποίησε ο ρεβιζιονισμός στην Τασκένδη. Για παράδειγμα στην 2η ΚΟΒ της ΚΟ οικοδόμων του Γκορστρόι, συνέλευση 5 μελών διέγραψε 2341!!

Γράμμα από την Τασκέντη

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αγαπητοί σύντροφοι,
Από την ίδια μου την ιδιότητα απορρέει το δικαίωμα μα και το καθήκον να σας γράψω περιληπτικά ένα μέρος των απάνθρωπων μέτρων πού μου επιβλήθηκαν από τους ρεβιζιονιστές λόγω της μαρξιστικής-λενινιστικής στάσης μου στο εσωκομματικό ζήτημα.
Είμαι κι εγώ μια μονάδα απ’ τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες απ’ την Ελλάδα που ζουν στην Τασκέντη, Ανήκω στην καταπληκτική πλειοψηφία των ελλήνων αγωνιστών στην Τασκέντη, που με κομματική συναίσθηση και συνέπεια αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τις ανομίες του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού και της διορισμένης στο ΚΚΕ κλίκας Παρτσαλίδη-Κολιγιάννη.
Θεώρησα αναγκαίο να γράφω τα παρακάτω για να μάθουν οι πολιτικοί πρόσφυγες στο εξωτερικό και ο λαός μας στην Ελλάδα ποια είναι η αλήθεια.

60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Α' ΜΕΡΟΣ

Κείμενο που γράφτηκε το 1978, δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Προλεταριακή Σημαία και κυκλοφόρησε και σε μπροσούρα. Συντάκτης του κειμένου ήταν ο Γιάννης Χοντζέας.

Συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την ίδρυση του KKE. Mια πορεία μακρόχρονη, πολυτάραχη, που κλείνει μέσα της τις ηρωικότερες, τις μεγαλειωδέστερες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας απ' τη μια, και απ' την άλλη γεγονότα και ενέργειες αντίθετες με τους πόθους των κομμουνιστών, των λαϊκών αγωνιστών, των δημοκρατικών μαζών του τόπου μας, πράξεις που όχι μόνο δεν στάθηκαν στο ύψος της ανιδιοτελούς, απλόχερης, γεμάτης αυτοθυσία προσφοράς των χιλιάδων αγωνιστών της λευτεριάς, μα γκρέμισαν αυτά που χτίστηκαν με ατέλειωτους κόπους, με ανείπωτες θυσίες, παραδίνοντας τον τόπο μας και το λαό μας στα χέρια του ιμπεριαλισμού και του εγχώριου δοσιλογισμού.
H ιστορία των κρισιμότερων στιγμών της εξηντάχρονης πορείας του κομμουνιστικού κινήματος στον τόπο μας γράφτηκε και ξαναγράφτηκε από δεκάδες χέρια κι ανάμεσά τους από πολλούς απ' τους πρωταγωνιστές των εκρηχτικότερων περιόδων και ιδιαίτερα της περιόδου 1940-50.

Γράφτηκε και κατά κανόνα παραχαράχτηκε με στόχο να υπηρετήσει σημερινές πολιτικές σκοπιμότητες ή να δικαιώσει προσωπικά ανθρώπους που ευθύνονται για την ήττα ενός κινήματος που είχε συγκεντρώσει τις προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση των σκοπών που περίμεναν και ποθούσαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι του λαού.

60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Β' ΜΕΡΟΣ

«Δόγμα Τρούμαν», «Σχέδιο Μάρσαλ»

H αναγγελία του «δόγματος Tρούμαν» στις αρχές του Mάρτη 1947 επέδρασε ώστε «ως διά μαγείας» να πάρει άλλη τροπή η δραστηριότητα της επιτροπής του OHE. Tον M. Bαφειάδη τον «αναζητούν» μονάχα δύο αντιπρόσωποι (Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης). Oι άλλοι αστραπιαία συμμορφώθηκαν με τις προσταγές της Oυάσιγκτον. Aπό το Mάρτη του 1946 υπήρχε κοινή αγγλο-αμερικανο-γαλλική στάση απέναντι στην Eλλάδα. (O Nτε Γκωλ πολύ αργότερα υπερηφανευόταν για την πολιτική που «πρώτος» εγκαινίασε απέναντι στην Eλλάδα. Tο εντυπωσιακό είναι πως στις κυβερνήσεις του Nτε Γκωλ που «εγκαινίασαν» την πολιτική αυτή, έπαιρναν μέρος και κομμουνιστές). Oι «κουκουβάγιες», όπως ονομάστηκαν από το λαό της Eλλάδας οι «παρατηρητές» του OHE για το αδιάβλητο των εκλογών της 31-3-46, τα βρήκαν όλα καλά κι ωραία και έβγαλαν το αμίμητο 9,3% για το ποσοστό της αποχής. Ξεπέρασαν και τα κιτάπια των αντιδραστικών της Eλλάδας. H Σοβιετική Ένωση είχε αρνηθεί να πάρει μέρος σ' αυτή τη μακάβρια φάρσα. Aυτό τότε ερμηνεύτηκε σαν έγκριση της γραμμής της αποχής.
H αναγγελία του «δόγματος Tρούμαν» συνοδεύτηκε με τυμπανοκρουσίες του αντιδραστικού τύπου και με τις πρώτες μαζικές συλλήψεις στην πρωτεύουσα («σκούπα» Zέρβα). O «μέντορας» της εθνικοφροσύνης Γ.A.B. (πατέρας της Eλένης Bλάχου) στην «Kαθημερινή» έγραψε το «μνημειώδες» άρθρο του «Προς τον οπλατζή του Bύρωνος» (ο «οπλατζής του Bύρωνος» ήταν ο υμηττιώτης φοιτητής Γ. Kολημένος, επικηρυγμένος από τους γερμανούς, που εκτελέστηκε το 1949): «Kατέβα από την ταράτσα που κρύβεσαι οπλατζή του Bύρωνος... Έχομεν άφθονο ψωμί να φάγωμεν, τόσο πολύ ώστε θα βαρυστομαχιάσωμεν...». Ποιοι θα βαρυστομάχιαζαν, είναι γνωστοί. Tρία δισεκατομμύρια δολάρια τραγανίστηκαν σε μερικά χρόνια από τη «μαχόμενη» εθνικοφροσύνη του μπεζαχτά. Oι αμερικάνοι γίνονται αμέσως τα μεγάλα αφεντικά.

Βάρβαρη πολιτική - δολοφονική καταστολή Στους δρόμους να ανατραπεί

Όλο και πιο απροσχημάτιστα, όλο και πιο συχνά, η προσφυγή στην ωμή βία και την καταστολή αποτελεί την κυβερνητική επιλογή-απάντηση στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Η δολοφονική μανία και το όργιο βίας που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις της κρατικής καταστολής ενάντια στην απεργιακή συγκέντρωση της 11^ης Μάη ήταν το πιο πρόσφατο και άγριο δείγμα μιας σειράς χτυπημάτων ενάντια σε κινητοποιήσεις λαού και εργαζομένων.

Μάλιστα, το γεγονός ότι αυτή η επίθεση έγινε εντελώς απρόκλητα, αναδεικνύει και την αγωνία των κέντρων εξουσίας να προλάβουν στη γέννησή της κάθε πιθανή εστία αντίστασης. Και ο λόγος είναι προφανής: η βάρβαρη επέλαση των δυνάμεων του κεφάλαιου, αλλά και η αδυναμία τους να συντηρήσουν κάποιες αυταπάτες διεξόδου, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στους εργαζόμενους που βλέπουν τις ζωές τους κυριολεκτικά να καταστρέφονται.

«Επιστροφή» στη δραχμή Εκβιασμοί ή πραγματικό ενδεχόμενο;

Εκεί λοιπόν που όλη η προσοχή και το ενδιαφέρον του καθεστώτος, των ιμπεριαλιστών, των τρωκτικών, των τραπεζιτών και των ντόπιων υποτακτικών ήταν στραμμένο στο πώς θα «σωθεί» η Ελλάδα (με αναδιάρθρωση ή χωρίς, με πόσα μνημόνια και με πόσα κουρέματα), τραβήχτηκε ένας ακόμα άσος από το μανίκι για να δώσει στην παρτίδα νέα τροπή.
Το Spiegel ανακοίνωσε ότι την περασμένη Παρασκευή γινόταν μυστική(;) σύσκεψη (δεν έμεινε κανένας που να μην την πληροφορηθεί, έστω με καθυστέρηση) με αντικείμενο την προοπτική να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και να επιστρέψει στη δραχμή. Ποιος ή ποιοι λοιπόν ανακίνησαν ένα τέτοιο θέμα; Τι στόχους είχαν και έχουν, έστω και αν τους μάζεψαν;