Κανένα από τα συνήθη πολιτικά δεδομένα δεν μπορούσε να ερμηνεύσει ολοκληρωμένα τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων του φετινού Δεκέμβρη.
Ένας χρόνος από τη θλιβερή επέτειο της 6ης Δεκέμβρη, που ο μπάτσος Κορκονέας δολοφόνησε εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξη και χιλιάδες διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους, σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.
Κυρίως νέοι άνθρωποι, μαθητές, σπουδαστές, νέοι εργαζόμενοι και άνεργοι ήταν ο κορμός αυτών των διαδηλώσεων. Εδώ θα μπορούσε να πει κάποιος ότι συνοψίζεται ο βασικός απολογισμός του Δεκέμβρη του 2009.
Στο σοβαρό και ελπιδοφόρο μήνυμα ότι το κίνημα όχι μόνο δεν τέλειωσε, αλλά θα έχει τον πρώτο λόγο, διατηρώντας και αυξάνοντας τις εφεδρείες του στην αντιπαράθεσή του με την αντιδραστική πολιτική του καπιταλιστικού συστήματος που θέλει να μετατρέψει τη ζωή της νεολαίας και του κόσμου της δουλειάς σε κόλαση.
Η οργή, ο θυμός, η αγανάκτηση, η ανάγκη συμμετοχής, η διάθεση αντίστασης, η μαζική συμμέτοχη στις διαδηλώσεις προσπέρασαν το βουβό κλίμα της περιόδου μετά την εκλογή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και υπενθύμισαν σε όλους ότι η εποχή μας είναι εποχή όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο σύστημα και στο κίνημα που αναζητεί με κάθε ευκαιρία τρόπους και δρόμους να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις.
Χιλιάδες, κυρίως νέοι, άνθρωποι έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια μύρια όσα εμπόδια και με αφορμή τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη δήλωσαν με σαφή τρόπο στο σύστημα ότι είναι παρόντες και απέναντι.
Καταρχήν αντιμετώπισαν την πρωτοφανή πολιτική προετοιμασία του αστικού μπλοκ, της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, που επί ημέρες έστηναν ένα απίστευτο κλίμα τρομοκράτησης ώστε να αποτραπεί η συμμετοχή της νεολαίας και των εργαζομένων στις διαδηλώσεις.
Η συνταγή της κυβέρνησης, με μαέστρο τον αμερικανοπαρασημοφορημένο Χρυσοχοϊδη, ήταν ένα μείγμα μηδενικής ανοχής, προληπτικής καταστολής και συλλήψεων, ασφυκτικής παρουσίας χιλιάδων πάνοπλων αστυνομικών (ομάδων Α, Β, Δ κ.λπ.) με ή χωρίς στολή. Με εφόδους σε κοινωνικοπολιτικά στέκια, με πολιορκίες σε σχολές και με άλλες, φασιστικού τύπου ενέργειες. Μέρες πριν από την 6η Δεκέμβρη ένα σύννεφο τρόμου κάλυψε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της χώρας.
Το πιο σοβαρό εμπόδιο όμως ήταν το πολιτικό κλίμα τής περιόδου των δυο μηνών διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η «νέα» κυβέρνηση διέθετε τώρα περισσότερους συμμάχους σε σχέση με την κυβέρνηση της ΝΔ στην αντιπαράθεσή της με το κίνημα. Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα συμφωνούν ότι η οικονομική κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί και στην πραγματικότητα δίνουν λεύκη επιταγή στο ΠΑΣΟΚ να μας βγάλει από αυτή, δηλαδή να μας βγάλει τα έντερα από την πρωτοφανή επίθεση που σχεδιάζει και που είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που επιλέχτηκε να αντικαταστήσει τη ΝΔ και με τόσο ηχηρό τρόπο.
Συναίνεση ζήτησε ο Παπανδρέου για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Ακούσαμε ότι η χώρα θα μπει στην εντατική. Και εννοούσε πως οτιδήποτε μπει εμπόδιο στην επιχείρηση να ρημάξουν τον λαό για να διασωθεί και να αναπαραχθεί το σύστημά τους θα παταχτεί πάραυτα.
Μαζί με τα περί πτώχευσης και πιέσεων (υπαρκτών) από την ΕΕ θέλουν να βάλουν στον πάγο κάθε μορφή και έκφραση λαϊκής αντίστασης που μπορεί να χαλάσει τα μακιαβελικά τους σχέδια. Γι' αυτό αντιμετωπίστηκε έτσι ο Δεκέμβρης. Δεν δικαιολογείται αλλιώς πώς μια επέτειος βρήκε απέναντί της λυσσασμένα σκυλιά που αλυχτούσαν και δάγκωναν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Ήταν ο φόβος της σπίθας που μπορούσε να βάλει φωτιά στα μπατζάκια τους και να αλλάξει σε λίγες ώρες το κλίμα παγερής ησυχίας που προσπαθούσαν να επιβάλουν.
Το ΠΑΣΟΚ έπαιζε σε άδειο γήπεδο με τους πολιτικούς του «αντιπάλους» σε απόσυρση στα αποδυτήρια. Η ΝΔ έψαχνε τον νέο αρχηγό της μετά την πανωλεθρία των εκλογών. Βέβαια μέσα στην εσωπροεκλογική της παραζάλη τόνιζε πεντακάθαρα πως κάθε μορφή αντίστασης με αφορμή τον Δεκέμβρη πρέπει να παταχτεί και έδινε την αμέριστη στήριξή της στις επιλογές Χρυσοχοϊδη. Το ΛΑΟΣ συμπλήρωνε το μαύρο αστικό μέτωπο με πιο αντιδραστικές απόψεις. Η μετατόπιση της Δεξιάς δεξιότερα πιέζει τον Καρατζαφέρη που τις μέρες πριν από τις διαδηλώσεις τα δίνει όλα για άσυλο, για συλλήψεις κ.λπ.
Η κατάσταση πριν την 6η Δεκέμβρη ανέδειξε και τη γύμνια, την υποταγή στα αστικά κελεύσματα και τις νομιμότητες που απαιτούν, της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΝ.
Για το ΚΚΕ τι να πούμε; Απείχε τελείως από τις διαδικασίες του κινήματος και από την όποια προετοιμασία για τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη. Φρόντισε να θυμηθούμε πάλι πώς είχε αντιμετωπίσει τα γεγονότα του περσινού Δεκέμβρη. Με την επίσκεψη της γραμματέως του κόμματος στο κάλεσμα της κυβέρνησης Καραμανλή για κοινή αντιμετώπιση των διαδηλωτών και της εξέγερσης. Τις εμετικές δηλώσεις της μετά την σύσκεψη, για προβοκάτορες. Την απουσία του κόμματος αυτού στη διαμόρφωση όρων συγκρότησης πολιτικοποιημένου και οργανωμένου κινήματος τις μέρες της εξέγερσης. Την πίεση που ασκήθηκε στο ΚΚΕ από μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που ελέγχει που ανάγκασαν την ηγεσία του κόμματος αυτού να αναφερθεί σε τρεις γραμμές (για να ξεμπερδεύει) στα ντοκουμέντα του 18ου συνεδρίου του, ότι το κίνημα του Δεκεμβρίου δεν ήταν μόνο ένα απλό ξέσπασμα αλλά διάθεση για γενικότερο αγώνα της νέας γενιάς για τα δικαιώματά της.
Το ΚΚΕ απείχε από τις διαδηλώσεις στις 6 Δεκέμβρη και την επόμενη ημέρα πήγε να σώσει την παρτίδα με την παρουσία μερικών συνδικαλιστών στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Στο φοιτητικό συλλαλητήριο της Πέμπτης που ακολούθησε, επέλεξε τη ξεχωριστή συγκέντρωση και πορεία. Με πρόφαση την προπαγάνδιση της απεργίας της 17ης Δεκέμβρη, στα σχολεία, στις σχολές, στη νεολαία δεν τέθηκε καθόλου το ζήτημα των κινητοποιήσεων σε σχέση με την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη.
Οι του ΚΚΕ δεν επιθυμούσαν όξυνση της αντιπαράθεσης που σε κάθε περίπτωση θα ευνοούσε και το ξεμούδιασμα των εργαζομένων. Του κόσμου που υποφέρει και είναι στο έλεος των ξεδιάντροπων ηγεσιών ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.λπ. που κάνουν τεμενάδες (και όχι μόνο) στην κυβέρνηση. Στις 17 το ΚΚΕ θέλει μια δική του κομματική συγκέντρωση, περιφρουρημένη, νόμιμη από αστική σκοπιά, και οι «προβοκάτορες» μπορεί να τους χαλάσουν τα σχέδια. Απευθύνεται με τον δικό του τρόπο στο εκλογικό σώμα για να θερίσει καρπούς στις επόμενες εκλογές (ή θύελλες;).
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αναζήτησε το εμβόλιο για τον ιό του Δεκέμβρη που τόσο ταλαιπώρησε το αδύνατο ανοσοποιητικό του από τις επιθέσεις του συστήματος.
Ο ΣΥΝ στη γραμμή της προγραμματικής αντιπολίτευσης και με νωπές τις μνήμες από τις αστικές πιέσεις, στην πράξη απείχε από τον Δεκέμβρη. Ο συγκεκριμένος πολιτικός προσανατολισμός της ηγεσίας του ΣΥΝ (γιατί ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να παίζει πλέον) συνηγορούσε σε μια τέτοια στάση. Έχοντας αυτά υπόψη, το σύστημα και τα παπαγαλάκια του δεν ενόχλησαν στην ουσία το κόμμα αυτό, μια και που φέτος έδειξε να έχει πάρει το μήνυμα τι σημαίνει να είσαι σε δυο βάρκες. Και με το κίνημα και με το σύστημα δεν βγαίνει, και μάλιστα σε περιόδους έντασης της καπιταλιστικής επίθεσης και ταυτόχρονης αφύπνισης και ριζοσπαστικοποίησης, ιδιαίτερα της νεολαίας.
Επιλέχτηκε λοιπόν η σίγουρη για τους ρεφορμιστές βάρκα του συστήματος. Για να αφήσει ναυαγούς τους λοιπούς συνοδοιπόρους του που περισσότερο ενδιαφερθήκαν την περίοδο που μεσολάβησε μέχρι τον Δεκέμβρη να πάρουν κάρτες μέλους στον ΣΥΡΙΖΑ παρά να οργανώσουν το παραμικρό για το κίνημα.
Δεν μένει απέξω από το λογαριασμό και η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Οι αδυναμίες της, η μικρή σχέση με τις μάζες, οι ιδιαίτερες μικροκομματικές στοχεύσεις που είναι και αντικρουόμενες μέσα σε διαφημιζόμενα ενωτικά και μετωπικά σχήματα, διαμόρφωσαν όρια στην παρέμβασή τους, στη δυνατότητά τους να δώσουν άλλη δυναμική στις κινητοποιήσεις.
Από νωρίς έγινε σαφές πως θα πάμε στον Δεκέμβρη όχι με γνώμονα τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης και μάλιστα σε εχθρικό τοπίο, με απίστευτα δυσμενή πολιτικό συσχετισμό υπέρ του αστικού συστήματος. Αλλά με τη λογική του σπονσαρίσματος των εκλογικών σχημάτων. Έτσι αποδείχτηκε εντελώς αδύνατο να παρθεί η παραμικρή πρωτοβουλία κοινής δράσης που θα υπηρετούσε αποτελεσματικότερα τις κινηματικές ανάγκες.
Ακόμα και σε κρίσιμες φάσεις, όπως στη διαδήλωση της Τρίτης 8 Δεκέμβρη που κανένας δεν περίσσευε για να απαντηθεί η πρόκληση της πολιορκίας των Προπυλαίων από τις δυνάμεις καταστολής, φάνηκαν τα πολιτικά και οργανωτικά όρια αυτού του δυναμικού που μπορεί να βαδίζει με στρατιωτικό αποφασιστικό βήμα στις κορυφές των διαδηλώσεων, αλλά στα ζόρικα δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι πρέπει να πάμε αλλιώς.
Αξίζει τέλος να γίνει μια αναφορά στη μεγάλη φούσκα που έσκασε με θόρυβο και που ακούει στο όνομα αναρχία-αυτονομία. Είναι η αδυναμία της Αριστεράς, το προβοκάρισμά της (και δικαίως), ιδιαίτερα στη νεολαία, που γέμισε προσωρινά με αέρα τα πανιά αυτού του χώρου. Οι δηλώσεις ότι «ο Δεκέμβρης μας ανήκει» ηχούν, μετά τα τελευταία, κενές περιεχομένου. Αφού αποδείχτηκε περίτρανα ότι η αναρχία-αυτονομία δεν μπόλιασε με την πολιτική της πρόταση το κίνημα επειδή ακριβώς δεν είχε καμία πολιτική πρόταση.Οι βερμπαλισμοί, οι κινήσεις εντυπωσιασμού, οι ελεγχόμενες συγκρούσεις με την αστυνομία πίσω από τις πλάτες των διαδηλωτών δεν αποτελούν πρόταση διεξόδου για το κίνημα.
Είναι η απόλυτη αποκαθήλωση τη μια μέρα να υψώνεις τη σημαία σου στον ιστό των Προπυλαίων και την επομένη αυτά να έχουν καταληφθεί από μπάτσους και εσύ να είσαι άφαντος και να κάνεις την πάπια για την εξωφρενική πρόκληση του συστήματος στα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού. Η φωτογραφία βεβαίως βγήκε και κατέκλυσε τα blogs, αλλά τέτοια και μεγαλύτερα πανό έχει αναρτήσει και το ΚΚΕ, στην Ακρόπολη μάλιστα, και αυτό δεν βοήθησε σε τίποτα τους αγώνες μας.
Πολλά τα εμπόδια, οι τρικλοποδιές, οι αντιφάσεις, τα φανερά και πισώπλατα χτυπήματα που αντιμετώπισε η νεολαία. Βγήκε όμως. Μαζικά. Φώναξε και για τον άδικο χαμό του Αλέξη και για τις δικές της αγωνίες για τη ζωή της.
Έχουμε υποχρέωση και καθήκον να αφουγκραστούμε αυτό το βουβό ποτάμι που σε κάθε ευκαιρία φουσκώνει και κλυδωνίζει τις αστικές και όχι μόνο ισορροπίες. Να συμβάλουμε να ενωθεί με τον βασικό κορμό του κόσμου της εργασίας και με έναν στόχο.
Την αντίσταση και, σε μια πορεία, ανατροπή τής πολιτικής τού σάπιου καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Όμως για να γίνει η πολιτική πρόταση της επαναστατικής Αριστεράς για ανατροπές ορατή και αποδεκτή από τις μάζες πρέπει από κοινού με την ενιαία δράση μας να δίνουμε διέξοδο στις αντιπαραθέσεις και στις αντιστάσεις του καιρού μας. Να γίνουμε αποτελεσματικοί, σήμερα, που η πολιτική του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να πάει τα δικαιώματα και τις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις δεκαετίες πίσω.
