Αποφάσεις του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) (25-26 Απρίλη 2009) - Μέρος 1ο

Το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) καταλήγοντας μέσα από την συζήτηση, ότι η θέση της ΑΠΟΧΗΣ από τις ευρωκάλπες είναι μάχιμη και επιβεβλημένη από τα γενικά και ειδικά χαρακτηριστικά της ΕΕ, αποφάσισε να ξεκινήσει άμεσα πανελλαδική εξόρμηση προβολής της ανάγκης να δυναμώσει ο αγώνας για την έξοδο της Ελλάδας από τον συνασπισμό των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

Η θέση της ΑΠΟΧΗΣ, έτσι όπως τουλάχιστον την προβάλλει και την εννοεί το ΚΚΕ(μ-λ), έχει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και πολιτική οριοθέτηση από την απολιτική προσέγγιση.

Επίσης, δεν είναι απόρροια ενός γενικού τσουβαλιάσματος των κάθε λογής εκλογικών αναμετρήσεων που γίνονται στο έδαφος του καπιταλισμού, είτε σε σωματεία, είτε σε συλλόγους.

Είναι απόρροια της αντίθεσης που πρέπει να έχουν οι κομμουνιστές στην εποχή μας, σε συνασπισμούς κρατών που δίνουν μεγαλύτερη στήριξη στην επίθεση του κεφαλαίου. Είναι απόρροια της ανάγκης να δυναμώσει το λαϊκό κίνημα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις, προκειμένου να μην πληρώσουν οι λαοί τους οξυμμένους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τους οποίους τροφοδοτεί η κρίση.

Το έδαφος μέσα στον λαό και κυρίως τη νεολαία αλλά και στην αγροτιά, είναι αρκετά πρόσφορο ώστε να προβληθεί και να ζυμωθεί η θέση της ΑΠΟΧΗΣ. Ίσως και πιο πρόσφορο από προηγούμενες εποχές, αν αναλογιστούμε ότι η ΕΕ (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) έχει καταγραφεί στη συνείδηση των λαϊκών μαζών της χώρας σαν υπεύθυνη για την σκλήρυνση της καπιταλιστικής επίθεσης σε βάρος των δικαιωμάτων τους. Πέραν των προσχημάτων που χρησιμοποιεί η άρχουσα τάξη για να δικαιολογήσει την σωρεία αντιλαϊκών μέτρων, σαν απόρροια και μόνο των δεσμεύσεων της χώρας απέναντι στην ΕΕ, στα σύμφωνα σταθερότητας, στη Λισσαβόνα κ.λπ., ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται για τα καλά στο πετσί του τις συνέπειες της ένταξης στην ΟΝΕ και στην ΕΕ.

Το ισχυρό χαρτί των δυνάμεων που υπηρετούν το κεφάλαιο (ξένο και ντόπιο), αλλά και την εξάρτηση της χώρας από τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης και της Αμερικής απέναντι στις εργαζόμενες μάζες και στη νεολαία που στενάζουν κάτω από το βάρος της επίθεσης, είναι ο εκβιαστικός καπιταλιστικός ευρωμονόδρομος.

Συνεπώς με την θέση της ΑΠΟΧΗΣ που προβάλλουμε, επιδιώκουμε με έναν πολιτικό τρόπο, να διατηρήσουμε ζωντανή και όπου είναι δυνατόν να διευρύνουμε, την ανάγκη να ζήσουμε σαν αφέντες στον τόπο μας, μακριά από δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, που τους μόνους που ευνοούν είναι το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.

Καλούμε το λαό σε ΑΠΟΧΗ, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αντισταθεί. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να δείξει ότι οραματίζεται έναν άλλο δρόμο, μια άλλη κοινωνία, μια άλλη σχέση με τις χώρες των Βαλκανίων και της Ευρώπης.

Δεν νοείται Αριστερά στις μέρες μας και πολύ περισσότερο κομμουνιστικό κίνημα, που να έχει παραιτηθεί από τον στόχο της εξόδου της χώρας από την ΕΕ. Οποιοδήποτε πρόσχημα και αν χρησιμοποιούν όλοι οι επίσημοι και μη «αριστεροί» καλοθελητές προκειμένου να δικαιολογήσουν την στάση της υποταγής στον ιμπεριαλισμό, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία, δεν μπορούν να κρύψουν τα πραγματικά τους κίνητρα, τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά.

Θλιβερά «αριστερά» φτιασιδώματα και μερεμέτια, ενός αστικού πολιτικού σκηνικού, που θέλουν να ωραιοποιήσουν την ΕΕ, που θέλουν να νομιμοποιήσουν την εξάρτηση.

Με τη θέση της ΑΠΟΧΗΣ, δεν καλούμε μόνο σε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην επίθεση, δεν καλούμε μόνο σε πάλη ενάντια στην εξάρτηση, αλλά διαμορφώνουμε τους όρους ώστε να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο και να διευρυνθεί μέσα στο λαό η συνείδηση, ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε τη νέα δική μας κοινωνία που δεν θα στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και που θα έχει απαλλαχθεί από τα δεσμά και τις ποικίλες ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις και υποχρεώσεις.

Μπορεί η θέση της ΑΠΟΧΗΣ να προβάλλεται με ορίζοντα την 7^η Ιούνη, μέρα πραγματοποίησης των ευρωεκλογών. Έχει δηλαδή μια καταληκτική ημερομηνία η παρέμβαση του ΚΚΕ(μ-λ) με άξονα και αφορμή τις ευρωεκλογές.

Αυτός όμως που δεν έχει ημερομηνία λήξης είναι ο αγώνας πάνω σε δυο βασικούς άξονες, που διεξαγόταν πριν τις 7 Ιούνη και θα συνεχιστεί και μετά.

Ο ένας άξονας αφορά την συμβολή του ΚΚΕ(μ-λ) στον αγώνα ενάντια στην άγρια καπιταλιστική επίθεση. Συμβολή που συνδέεται με τις προσπάθειες οικοδόμησης κινήματος στη νεολαία, αλλά και την προσπάθεια οικοδόμησης ταξικού εργατικού κινήματος. Η εμπειρία των τελευταίων τριών χρόνων (για να μην πάμε μακρύτερα), μέσα από το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και του νόμου πλαίσιο, μέσα από τον αγώνα ενάντια στο ασφαλιστικό, αλλά και οι μεγάλες εμπειρίες του Δεκέμβρη, ανέδειξαν ξανά τη σημασία των δύο αυτών κινημάτων, στον αγώνα για την απόκρουση και ανατροπή της επίθεσης.

Έχει φανεί επίσης ότι όταν αυτά τα δυο κινήματα, μέσα από τις ιδιαίτερες δικές τους διαδρομές αλλά και στην μεταξύ τους σχέση, αποκτούν προσανατολισμό και συγκρούονται, τότε κλονίζονται δύο από τα σοβαρότερα βάθρα κυριαρχίας του συστήματος.

Έχει φανεί ότι ο δρόμος (όσο μακρύς και αν είναι) για τη συγκρότηση της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της, θα επηρεάσει τις διαδρομές και άλλων κινημάτων στο πλαίσιο του καπιταλισμού και φυσικά της νεολαίας.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι η οργάνωσή μας με την ευκαιρία της 7^ης Συνδιάσκεψης που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του χειμώνα, θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την επεξεργασία κατευθύνσεων πάλης στα δύο αυτά πεδία που αναφέρθηκαν.

Άλλωστε μια τέτοια προετοιμασία, σίγουρα συμβάλλει στην άλλη μεγάλη συζήτηση που διεξάγεται και στην οποία το ΚΚΕ(μ-λ) φιλοδοξεί να συμμετάσχει. Αυτή για το τι είδους Αριστερά χρειαζόμαστε. Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η προσέγγιση του προβλήματος που αφορά τον προσανατολισμό και την στόχευση μιας επαναστατικής Αριστεράς, συνδέεται αρκετά με τα χαρακτηριστικά τόσο του εργατικού κινήματος, όσο και του κινήματος της νεολαίας (εργαζόμενης και σπουδάζουσας). Όπως δεν χωράει αμφιβολία, ότι η αντιμετώπιση των δύο αυτών βασικών καθηκόντων, μας φέρνει πιο κοντά και επιτακτικά στην ανάγκη να βρούμε τρόπους και μορφές να συνδεθούμε με τις εκατοντάδες χιλιάδες των μεταναστών που ζουν(;) και εργάζονται πολύ σκληρά στη χώρα μας, κόντρα στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Είναι –τουλάχιστον για το ΚΚΕ(μ-λ)- φανερό ότι η όλη δράση των αγωνιστών και των πρωτοπόρων, η συμβολή τους στην επανοικοδόμηση των κινημάτων, στη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων για να αντιμετωπίσουν και να ανατρέψουν την επίθεση, θα γίνει πρώτα απ’ όλα στο επίπεδο της οικοδόμησης καθημερινών αντιστάσεων. Η δράση των αγωνιστών και των πρωτοπόρων, δεν θα πρέπει να τροφοδοτεί κοινοβουλευτικές και άλλες ανάλογες αυταπάτες... Θα πρέπει να έχει σαφή οριοθέτηση απέναντι στον ρεφορμισμό, αλλά και στην άναρχο-αυτονομία, χωρίς φυσικά να κλείνονται στον εαυτό τους και να παραιτούνται από την κοινή δράση.

Ανεξάρτητα του αποτελέσματος που θα βγάλει το ευρωγκάλοπ, ανεξάρτητα του πότε θα γίνουν οι βουλευτικές εκλογές, το βέβαιο είναι ότι θα βιώσουμε αφενός σκλήρυνση της επίθεσης του συστήματος, σε Δύση και Ανατολή και όξυνση της ταξικής πάλης. Τα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός Ελλάδας, μπορεί να έχουν διάφορους «πονοκέφαλους» με το ποιες είναι οι καλύτερες πολιτικές λύσεις που θα διαχειριστούν το σύστημα. Ο μεγάλος πονοκέφαλός τους όμως είναι πώς θα αντιμετωπίσουν τις εξεγέρσεις και τις εκρήξεις που έρχονται. Γιατί τα κέντρα αυτά, έχουν πάρει τις αποφάσεις τους, να ρίξουν όσο δεν παίρνει άλλο τις συνέπειες της κρίσης στις πλάτες των λαών. Έχουν πάρει τις αποφάσεις τους να συνεχίσουν αδίστακτα το «θεάρεστο» έργο τους. Η παραπέρα επιδείνωση της θέσης των εργαζόμενων και της νεολαίας θα είναι ραγδαία, αν δεν υπάρξουν λαϊκές, εργατικές και νεολαιίστικες αντιδράσεις. Ας δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να υπάρξουν τέτοιες αντιδράσεις. Κυρίως όμως για να προσανατολιστούν σωστά!

Στο Β Μέρος και στο φύλλο μετά τις Ευρωεκλογές, θα δημοσιευτούν οι αποφάσεις για το αντί-ιμπεριαλιστικό κίνημα, για τους αγρότες, τα κινήματα πάλης και τις συνεργασίες.

Το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και τα ζητήματα που ανέδειξε - ΜΕΡΟΣ Β΄

Κλείνοντας το πρώτο μέρος αυτού του άρθρου, είχαμε αναφερθεί στην αναντιστοιχία που αναδείχτηκε ανάμεσα στις απαιτήσεις των καιρών και της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το σημερινό εργατικό κίνημα. Αναντιστοιχία η οποία καταγράφεται σε όλες τις απόπειρες αντίστασης που έχουν εκδηλωθεί από την πλευρά της εργατικής τάξης τα τελευταία χρόνια και η οποία πρέπει να ξεπεραστεί. Κι επειδή, βεβαίως, δεν είναι το σύστημα αυτό που θα κάνει πίσω από την επιδίωξή του να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην εργατική τάξη, αυτό που απαιτείται είναι η ανασυγκρότηση του ίδιου του εργατικού κινήματος και της εργατικής τάξης ως τάξης για τον εαυτό της, που θα αγωνίζεται για τα δικά της συμφέροντα.
Η πορεία προς αυτήν την ανασυγκρότηση δεν είναι μια απλή υπόθεση. Ωστόσο, θεωρούμε ότι πρέπει να είναι ξεκάθαρα δύο πράγματα:
Πρώτον, ότι η ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και του κινήματός της δεν μπορεί να γίνει χωρίς την εργατική τάξη, δηλαδή χωρίς την εμπλοκή των ίδιων των εργαζόμενων μαζών σε μαζική κλίμακα.
Δεύτερον, ότι απαραίτητο στοιχείο για την ανασυγκρότηση αυτή είναι ο πολιτικός και ιδεολογικός εξοπλισμός της εργατικής τάξης με όλα εκείνα τα στοιχεία που θα της επιτρέπουν όχι μόνο να έρθει σε ρήξη με την αστική και ρεφορμιστική ιδεολογία, αλλά και να μπορέσει να δει τη διέξοδο της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος και της οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας.
Ο λόγος που αναφέρουμε αυτά τα στοιχεία είναι γιατί -και στην υπόθεση της Κωνσταντίνας- τα είδαμε να προσπερνιούνται με ιδιαίτερη ευκολία, αντιστρόφως ανάλογη με τη σοβαρότητα του ζητήματος που κληθήκαμε όλοι να απαντήσουμε.

• Καταρχήν υπήρχε ένα θέμα σε σχέση με τις διάφορες πρωτοβουλίες που πάρθηκαν για το ζήτημα. Ποιος ήταν ο σκοπός της κάθε πρωτοβουλίας; Γιατί έπρεπε για ένα ζήτημα τόσο συγκεκριμένο να υπάρχουν τόσες πρωτοβουλίες; Τι πρόσφερε αυτή η πολυδιάσπαση στην ανάδειξη της υπόθεσης; Και γιατί δεν έγινε η παραμικρή απόπειρα συνένωσης των πρωτοβουλιών αυτών, ενώ αντί γι’ αυτό είδαμε -στην Αθήνα τουλάχιστον- να επιχειρηματολογείται με περισσή άνεση, από όλες τις πλευρές, το ότι είναι καλό να υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες;
Θεωρούμε ότι πίσω από αυτήν την πολυδιάσπαση κρύβεται το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που αναδεικνύεται σε όλες τις απόπειρες κοινής δράσης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια: η αντίληψη που -είτε ομολογείται είτε όχι- θέλει το κίνημα να υπηρετεί τις οργανώσεις και όχι το αντίθετο. Είναι η ίδια αντίληψη με βάση την οποία το ΚΚΕ δικαιολογεί τη διασπαστική του πρακτική. Είναι η αντίληψη που για το παραμικρό ζήτημα διεκδίκησης απαιτεί «βαθύτερη», «προγραμματική» συμφωνία, όπως έγινε π.χ. με το ασφαλιστικό ή όπως γίνεται τώρα με το ζήτημα της κρίσης και των απολύσεων. Αυτή η αντίληψη δεν χαρακτηρίζει μόνο τις οργανώσεις της Αριστεράς, χαρακτηρίζει -όπως φάνηκε ολοκάθαρα- και το χώρο της αναρχίας. Η «υγειονομική ζώνη» μεταξύ των διάφορων πρωτοβουλιών χαράχτηκε με ευθύνη όλων των πρωτοβουλιών.
Αντιλαμβανόμαστε την αγωνία του κάθε χώρου ή της κάθε οργάνωσης να συγκροτηθεί, όμως δεν δικαιολογούμε σε καμία περίπτωση την υπονόμευση της υπόθεσης της εργατικής τάξης για χάρη μιας τέτοιας συγκρότησης. Γιατί το βέβαιο είναι ότι μια τέτοια αντίληψη, ακόμη και την όποια πρόσκαιρη συγκρότηση θα την οδηγήσει είτε στη διάλυση είτε στα χέρια του συστήματος.
Ακραία έκφραση της αντίληψης αυτής ήταν και η επίθεση στη θεατρική παράσταση που ανέβηκε με αφορμή την επίθεση στην Κωνσταντίνα. Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της «ιδεολογικής καθαρότητας», οι κάθε είδους «εργολάβοι» του κινήματος που θεωρούν ότι κατέχουν το μονοπώλιο στην υπεράσπιση της Κωνσταντίνας, οι κάθε είδους «Ζορό» που δρουν δήθεν για το κίνημα, ερήμην του κινήματος, είναι φορείς αυτής της στρεβλής άποψης. Μια άποψη που, στην ουσία της, αδιαφορεί για το κίνημα, μια άποψη που υποτιμά το λαό και τις δυνατότητές του, μια άποψη που «σφύζει» μικροαστικής αδημονίας, μια άποψη που είναι καταδικασμένη να βολοδέρνει γύρω από τον εαυτό της, κάνοντας παράλληλα ζημιά στο κίνημα.

• Εδώ θέλουμε να αναφέρουμε και κάποια πράγματα σε σχέση με την Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων που συγκροτήθηκε με αφορμή την υπόθεση της Κωνσταντίνας. Θεωρούμε ότι και στην προσπάθεια αυτή περιέχονται στοιχεία της αντίληψης που αναφέραμε προηγουμένως. Το γεγονός καταρχήν ότι επιλέχτηκε αυτή η μορφή, δηλαδή η πρωτοβουλία σωματείων, αποτελούσε από την αρχή κιόλας ένα πρόβλημα. Γιατί από την αρχή ήταν φανερό ότι η υπόθεση της Κωνσταντίνας δεν είναι απλά μία υπόθεση συνδικαλιστικού χαρακτήρα και ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συνδικαλιστικούς όρους. Ακόμη και το ζήτημα των εργολαβιών και των ελαστικών σχέσεων εργασίας που αναδείχτηκε στην πορεία ήταν ξεκάθαρο (και σήμερα ακόμη περισσότερο) ότι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με όρους συνδικαλιστικού κινήματος. Πρώτον, διότι αφορά την κεντρική πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κεφάλαιου και εργατικής τάξης και, δεύτερον, διότι το σημερινό συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι σε θέση, πολιτική και οργανωτική, να δώσει αυτή τη μάχη.
Η εξέλιξη το απέδειξε. Παρά τις αρχικές διθυραμβικές δηλώσεις στελεχών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς γύρω από τα δεκάδες σωματεία που πλαισίωναν την Πρωτοβουλία, η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Στις παραστάσεις διαμαρτυρίας της Πρωτοβουλίας δεν συμμετείχαν παρά μερικές δεκάδες εργαζόμενοι (και αυτοί, μέλη οργανώσεων ή συλλογικοτήτων), ενώ ακόμη και στην πρώτη -πραγματικά μαζική- διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα για την Κωνσταντίνα μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας, η μαζικοποίηση δεν έγινε από τα σωματεία αλλά από την κινητοποίηση των πολιτικών οργανώσεων και των εργατικών συλλογικοτήτων. Ο λόγος ήταν ότι η Πρωτοβουλία Σωματείων δεν ήταν ουσιαστικά πρωτοβουλία σωματείων και ούτε μπόρεσε να λειτουργήσει ως τέτοια, ανεξάρτητα από το πόσα σωματεία συνυπέγραψαν το κοινό πλαίσιο. Η υπόθεση παρέμεινε στο επίπεδο αποφάσεων των ΔΣ των σωματείων, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πραγματική συμβολή των εργαζομένων σε αυτή. Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαν οι συνεδριάσεις της Πρωτοβουλίας καθρέφτιζαν αυτό το πρόβλημα.
Ο λόγος που τα αναφέρουμε όλα αυτά είναι για να δείξουμε ότι η επιμονή κάποιων συγκεκριμένων πολιτικών χώρων να προκρίνουν τα σωματεία ως τους φορείς εκείνους που θα αναδείξουν και θα παλέψουν σήμερα κεντρικά πολιτικά ζητήματα που μπαίνουν μπροστά στην εργατική τάξη, όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά δημιουργεί παραπέρα σύγχυση, αφού δεν λαμβάνει υπόψη της τη σημερινή κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος και τη σχέση της εργατικής τάξης με το συνδικαλισμό. Η κατεύθυνση της συγκρότησης ενός «ΠΑΜΕ της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς» είναι σε πέρα για πέρα λαθεμένη κατεύθυνση. Εκφράζει ομολογία της αδυναμίας ουσιαστικής παρέμβασης στην εργατική τάξη, θεωρεί το ζήτημα της ανατροπής των αρνητικών συσχετισμών ως τεχνικό ζήτημα που λύνεται με συμφωνίες κορυφής και όχι πολιτικό-ιδεολογικό ζήτημα που αφορά πρώτα και κύρια τις μάζες των εργαζομένων.
Είχαμε από την αρχή την άποψη ότι αυτό που πραγματικά έπρεπε να γίνει ήταν να συγκροτηθεί μια πλατιά πολιτική πρωτοβουλία στην οποία θα μπορούσαν να συμμετέχουν εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, νεολαίοι και συλλογικότητες. Διότι αυτό αντιστοιχούσε στις σημερινές δυνατότητες. Διότι αυτό θα έδινε τη δυνατότητα σε πολύ περισσότερο κόσμο να συμβάλει στην υπόθεση και να την μαζικοποιήσει ακόμη περισσότερο.
Δεν υποτιμάμε καθόλου τη συμβολή της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων και των διάφορων δράσεών της. Ωστόσο, θεωρούμε ότι ήταν πολύ πιο κάτω από τις δυνατότητες και τις διαθέσεις που ανέδειξε ο κόσμος για το ζήτημα της Κωνσταντίνας και ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη.

• Θα θέλαμε να σταθούμε ξανά στο ζήτημα της συμφωνίας με τον ΗΣΑΠ. Ήμασταν ίσως η μόνη οργάνωση που τοποθετηθήκαμε ανοιχτά εκφράζοντας τις αντιρρήσεις μας σχετικά με τη συμφωνία αυτή. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητήσαμε το δικαίωμα του σωματείου της ΠΕΚΟΠ να διαπραγματευτεί στη βάση των σημαντικών δεδομένων που δημιούργησε το πρωτόγνωρο αυτό κίνημα αλληλεγγύης. Ωστόσο, αντιληφθήκαμε από την πρώτη στιγμή ότι η συμφωνία αυτή και ο τρόπος με τον οποίο διατυπωνόταν δημιουργούσε σοβαρούς κινδύνους για την εξέλιξη της διεκδίκησης του σωματείου της ΠΕΚΟΠ. Και θεωρήσαμε πολιτική μας υποχρέωση να πούμε την άποψή μας. Η συνέχεια μας επιβεβαίωσε. Σιγά σιγά όλο και περισσότεροι συνδικαλιστές αντιλαμβανόντουσαν τα τεράστια ζητήματα που άνοιγαν, ενώ και οι ίδιες οι εκπρόσωποι της ΠΕΚΟΠ κατάλαβαν ότι η πρόθεση του ΗΣΑΠ ήταν να κερδίσει χρόνο μέχρι να εκτονωθεί το ζήτημα και να τις μπλέξει σε μια ατελείωτη διαδικασία, πολύ μακριά από το πραγματικό ζητούμενο που ήταν η λήξη του καθεστώτος της εργολαβίας και η άμεση πρόσληψη των καθαριστριών από τον ΗΣΑΠ. Γι’ αυτό και άλλαξε και το πλαίσιο διεκδίκησής τους.
Έγινε πολύ σύντομα ξεκάθαρο ότι ρόλος του ταξικού εργατικού κινήματος είναι να διεκδικεί δικαιώματα και όχι να αναζητά πώς θα διαχειριστεί τα ασφυκτικά περιθώρια που θέτει η αστική νομοθεσία. Το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» αυτό ακριβώς συμπυκνώνει. Γι’ αυτό και δεν αντιλαμβανόμαστε αυτούς που μας κριτίκαραν για «ταξική αδιαλλαξία». Δεν αντιλαμβανόμαστε αυτούς που εξακολουθούν να μην βλέπουν τη βαθιά αντίθεση ανάμεσα στο δίκιο του εργάτη και στο αστικό νομικό πλαίσιο. Αντίθεση η οποία οξύνεται όλο και περισσότερο. Όπως επίσης δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί το δίκαιο αίτημα για «πρόσληψη όλων των καθαριστριών με συμβάσεις αορίστου χρόνου απευθείας από τον ΗΣΑΠ» πρέπει πρώτα να εξετάσουμε αν είναι σύμφωνο με τις διατάξεις των νόμων. Ίσως επειδή δεν μας αρέσει να «χαϊδεύουμε αυτιά». Ίσως επειδή δεν μας αρέσει καθόλου η επαναφορά της χρεοκοπημένης άποψης περί εργατικού ελέγχου. Ίσως επειδή θεωρούμε ότι η εμπειρία του εργατικού κινήματος δεν πρέπει να μένει αναξιοποίητη.

• Σίγουρα δεν θεωρούμε ότι ως οργάνωση κάναμε ό,τι περισσότερο μπορούσαμε για την υπόθεση αυτή. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάναμε λιγότερα από άλλους. Ωστόσο, θεωρούμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε πολλά περισσότερα. Και κυρίως στην κατεύθυνση της ανάδειξης του ζητήματος των εργολαβιών σε μαζικούς χώρους που έχουμε μια επιρροή, όπως τα νοσοκομεία. Παρότι θέσαμε το ζήτημα, παρότι οι συνδικαλιστές μας στήριξαν την υπόθεση, θεωρούμε ότι είχαμε (και έχουμε) τη δυνατότητα να αναδείξουμε το ζήτημα του απαράδεκτου εργασιακού καθεστώτος των εργολαβιών που, σαν το σαράκι, υπονομεύει το σύνολο των εργασιακών σχέσεων, με πολύ πιο αποφασιστικό τρόπο.
Σε κάθε περίπτωση, για μας το ζήτημα παραμένει ανοιχτό. Πόσω μάλλον σήμερα, που τόσο στον ΗΣΑΠ ο Οικονομάκης «ζει και βασιλεύει» όσο και στο ΑΠΘ οι εργολαβίες παραμένουν ακλόνητες

Εξω και ενάντια στην ΕΕ το συμφέρον των εργαζόμενων

Οσο πλησιάζει η ώρα των ευρωεκλογών, τόσο περισσότερο οξύνεται η αντιπαράθεση ανάμεσα στα κυρίαρχα αστικά κόμματα. Αντιπαράθεση βέβαια σε δευτερεύοντα ζητήματα, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συμφωνούν καταπληκτικά σε όλες τις βασικές πολιτικές του κεφαλαίου, της αστικής τάξης δηλαδή και πάνω απ’ όλα συμφωνούν με τις κατευθύνσεις-οδηγίες και στόχους των μεγάλων τους αφεντικών, αυτών των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δεν περνάει από την σκέψη τους και πολύ περισσότερο στην πράξη, να ασκήσουν κριτική σε βασικά ζητήματα στα μεγάλα τους αφεντικά γιατί είναι βέβαιο πως θα υποστούν τις συνέπειες. Οπως π.χ. να πέσει η κυβέρνηση ή να μην έρθει αυτή που έχει «σειρά» και άλλα τινά. Ετσι, αυτό που τους μένει είναι η υποταγή και η υποτέλεια και αυτή τη δουλειά την έχουν μάθει πολύ καλά το σύνολο των αστικών πολιτικών κομμάτων και μαζί με αυτούς όλοι οι απολογητές του συστήματος. Αυτό αποκαλύπτεται περισσότερο σε περιόδους εκλογών ή και ευρωεκλογών αφού διεκδικείται αλλαγή ρόλων. Επειδή στο συγκεκριμένο σημείωμά μας στοχεύουμε να αναδείξουμε την επίθεση της ΕΕ ενάντια στους εργαζόμενους, θα κλείσουμε το παραπάνω θέμα υπογραμμίζοντας με λίγες κουβέντες, το πώς οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, αντιμετωπίζουν χώρες που θέλουν να τις εντάξουν στο πλαίσιο της ΕΕ, δηλαδή των δικών τους στρατηγικών επιδιώξεων και συμφερόντων. «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει ότι στην ΟΔΓ, μια δημοκρατική συνεργάσιμη Σερβία η οποία να ζει ειρηνικά με τους γειτονές της θα είναι ευπρόσδεκτη στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Με αυτή την προοπτική, η Ενωση θα διατηρήσει τη δράση της για μια δημοκρατική αλλαγή στη Σερβία. Οι στρεφόμενες κατά του καθεστώτος επιλεκτικές κυρώσεις θα παραμείνουν αναγκαίο στοιχείο της πολιτικής της ΕΕ, όσο καιρό ο πρόεδρος Μιλόσεβιτς παραμένει στην εξουσία. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καλεί τον σερβικό λαό να πάρει το μέλλον του στα χέρια του και να διεκδικήσει εκ νέου τη θέση του στην οικογένεια των δημοκρατικών χωρών. Η ΕΕ από την πλευρά της, όχι μόνο θα συνεχίσει να στηρίζει τη δημοκρατική αντιπολίτευση αλλά θα αναπτύξει και εκτεταμένο διάλογο (μετά τον βομβαρδισμό έρχεται ο διάλογος, να σημειώσουμε εμείς), με την κοινωνία των πολιτών. Οι σερβικές ΜΚΟ θα πρέπει να ενθαρρυνθούν, να αναπτύξουν σχέσεις με άλλες ΜΚΟ σε περιφερειακή βάση στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας»... «Η ευθύνη που έχει ειδικά η Ένωση για την περιοχή σημαίνει ότι πρέπει να διαδραματίσει τον κεντρικό ρόλο στην παροχή διεθνούς στήριξης στο Κοσυφοπέδιο. Η Ένωση είναι αποφασισμένη να διασφαλίσει την επιτυχία της διεθνούς προσπάθειας στο Κοσυφοπέδιο. Για τον σκοπό αυτό αναγνωρίζει ότι η βοήθεια πρέπει να παρασχεθεί με πολύ πιο συντονισμένο και συγκροτημένο τρόπο και ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι οι προσπάθειες της Ένωσης και των κρατών μελών της θα λάβουν την κατάλληλη αναγνώριση. Η ΕΕ έχει ήδη αναλάβει τον κύριο ρόλο στην ανασυγκρότηση του Κοσυφοπέδιου παρέχοντας 30.000 στρατιώτες στην KFOR, 800 αστυνομικούς και χρηματοδότηση 505 εκατ. Ευρώ, καθώς επίσης έχοντας την ευθύνη για το σκέλος της οικονομικής ανασυγκρότησης της UNMIK». Τα δυο παραπάνω αποσπάσματα που χρησιμοποιήσαμε βρίσκονται στο Σχέδιο Εκθεσης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με την πρόοδο που σημείωσε η ΕΕ κατά το 1999.

Να λοιπόν πως λειτουργεί «δημοκρατικά η ευρωπαϊκή οικογένεια» και πως το «ευρωκοινοβούλιο νομιμοποιεί και αυτό δημοκρατικά τις πολεμικές επιδρομές, τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τους εκβιασμούς, τις απειλές και τις ενέργειες για την ανατροπή του καθεστώτος της Σερβίας Αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου, να νομιμοποιεί ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αντικομμουνιστικά μνημόνια, αντεργατικούς νόμους, μέτρα κρατικής τρομοκρατίας και τόσες άλλες αθλιότητες και βαρβαρότητες.

Οι εργαζόμενοι πάντα στο στόχαστρο της ΕΕ

Κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφιβάλλει για τον χαρακτήρα και το ρόλο που διαδραματίζει η ΕΕ σε βάρος των εργαζόμενων μαζών και των λαών. Οι αντεργατικοί και αντιλαϊκοί νόμοι που εκπορεύονται από την ΕΕ και γίνονται στη συνέχεια και νόμοι των χωρών μελών της, φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Νόμοι και οδηγίες που έρχονται να υπηρετήσουν οικονομικούς και πολιτικούς στόχους των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ, αλλά και την κυριαρχία τους πάνω στις αδύνατες χώρες.

Τα μέτωπα επίθεσης στην εργατική τάξη και τους λαούς βρίσκουν συντεταγμένο όλο τον πολιτικό κόσμο και τα οικονομικά κέντρα εκτός και εντός της χώρας. Επίθεση άγρια και γενικευμένη που συσχετίζεται με την βίαιη χειροτέρευση των σχέσεων εκμετάλλευσης, τη συνεχιζόμενη μείωση των αποδοχών των εργαζόμενων και συνολικά του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, την επιβολή ελαστικών εργασιακών σχέσεων, κατάργηση του 8ωρου, γενίκευση της μερικής απασχόλησης, σε βάρος της πλήρους και σταθερής δουλειάς, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και την αντικατάστασή τους με ατομικές συμβάσεις. Χτύπημα της κοινωνικής ασφάλισης με απώτερο στόχο τη διάλυσή της, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 65 χρόνια και στην πράξη με την τεράστια ανεργία και την μερική απασχόληση θα πάει στα 70 και βάλε, αύξηση μέχρι και 15 χρόνια στην συνταξιοδότηση των εργαζόμενων μητέρων. Πρόσφατα η ΕΕ αποφάσισε εβδομάδα 65 ωρών εργασίας, κατάργηση της μονιμότητας στο ευρύτερο δημόσιο και των Συλλογικών Συμβάσεων. Νομιμοποίηση του δουλεμπορίου με τη δημιουργία Γραφείων Ενοικίασης Εργαζόμενων.

Οι συνέπειες για τον κόσμο της δουλειάς είναι οδυνηρές και δυσβάσταχτες, τόσο στο επίπεδο των εργασιακών συνθηκών και σχέσεων, όσο και στον τρόπο τους. Επιβάλλεται ένα ωράριο λάστιχο, μια ζωή λάστιχο με τεντωμένα νεύρα σε κάθε στιγμή της διαδικασίας αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Είναι πλέον ολοφάνερο, ότι εντατικοποιούνται στο έπακρο οι ρυθμοί δουλειάς και βάλλεται η δυνατότητα συλλογικής συννενόησης και οργάνωσης των εργαζόμενων που βρίσκονται στον ίδιο εργασιακό χώρο. Με δυο λόγια επιχειρείται η μετατροπή του εργάτη σε εργαλείο στα χέρια του κεφαλαιοκράτη που μπορεί να το χρησιμοποιεί όταν θέλει, όσο θέλει και για όσο διάστημα θέλει. Το ζούνε αυτό και σε ακραίο βαθμό τους τελευταίους μήνες χιλιάδες εργαζόμενοι οι οποίοι καθημερινά γίνονται περισσότεροι. Ζούνε τις μαζικές απολύσεις, τις διαθεσιμότητες, την εβδομάδα 4 ημερών, το 7ωρο, το 6ωρο, την δραματική μείωση του μισθού τους. Αυτή είναι πραγματικότητα της πολιτικής της ΕΕ, ο εργασιακός μεσαίωνας και έχουν το θράσος να καλούν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν και να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές για να νομιμοποιήσουν αυτόν τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Να το πούμε ξανά και καθαρά, πως η πάλη της εργατικής τάξης και των λαών για να αντισταθούν στη βάναυση επίθεση που δέχονται και για ένα καλύτερο αύριο, γίνεται έξω και ενάντια στους θεσμούς της ΕΕ. Διεξάγεται στα πεδία των ταξικών μαχών, στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις απεργίες και στις διαδηλώσεις, εκεί και μόνο εκεί βρίσκεται η ελπίδα για να οικοδομηθεί ένα μαζικό, μαχητικό και ταξικό κίνημα ικανό να κερδίζει μάχες και να κατακτά νίκες. Στις ευρωεκλογές να τους γυρίσουμε την πλάτη και να στηρίξουμε τη γραμμή της Αποχής από τις ευρωκάλπες και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποκύψουμε στις πιέσεις τους. Με την Αποχή μπορούμε να στείλουμε μαζικά στο λαό και στη νεολαία το μήνυμα της πάλης για να φύγει η χώρα από τα δεσμά της ΕΕ. Αυτόν τον χαρακτήρα έχει η Αποχή, να προσανατολίσει την πάλη της εργατικής τάξης και του λαού για την ανατροπή της επίθεσης των ξένων και ντόπιων αφεντάδων. Γιατί αυτοί και μόνο αυτοί είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα που ζούμε. Αυτοί είναι που σπέρνουν το θάνατο στους λαούς, αυτοί είναι οι δημιουργοί της ανεργίας, της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας. Η ΕΕ είναι δικό τους έργο, δικό τους κατασκεύασμα για να μπορούν από καλύτερες θέσεις να υπερασπίζονται την κυριαρχία τους πάνω στους λαούς, αλλά και να ανταγωνίζονται τους ανταγωνιστές τους.

Η εργατική τάξη, οι λαοί, η νεολαία, μπορούν να ζήσουν πραγματικά, ειρηνικά και αδελφωμένοι, μόνο έξω και ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, μπορούν να οικοδομήσουν το μέλλον τους, χωρίς εκμεταλλευτές και καταπιεστές

Για το ρόλο και το χαρακτήρα του ευρωκοινοβουλίου

Λίγες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, η προεκλογική περίοδος που ήδη ξεκίνησε φαίνεται ότι, σε αυτή τη φάση της τουλάχιστον, κυριαρχείται από το μέτωπο κατά της αποχής. Ενα μέτωπο στο οποίο θα συναντήσουμε όλα τα κόμματα, τα ΜΜΕ και κάθε είδους πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Η κάθε πολιτική δύναμη, από τη σκοπιά της, λέει, ουσιαστικά το ίδιο πράγμα στο λαό: ότι πρέπει να πάει να ψηφίσει για να δυναμώσει τη φωνή του στο κορυφαίο όργανο της ΕΕ, το ευρωκοινοβούλιο. Επηρεάζοντας, έτσι, τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων που είναι σημαντικές για τη ζωή του, ιδιαίτερα στην περίοδο αυτή της κρίσης. Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές, λοιπόν, παρουσιάζεται ως μέγιστο καθήκον του ευρωπαίου πολίτη, ενώ η αποχή ταυτίζεται με την αδιαφορία και την αποστροφή προς τα κοινά, πράγμα εντελώς αντίθετο με τη λεγόμενη ευρωπαϊκή δημοκρατική κουλτούρα…Η ουσία της στάσης του λαού απέναντι σε αυτές τις απόψεις συνδέεται με τη συνολική του στάση απέναντι στην ΕΕ. Αρα και την άποψή του για το χαρακτήρα και το ρόλο τον δικό της και των θεσμικών οργάνων της και ειδικά του ευρωκοινοβουλίου, το οποίο είναι και το μόνο που εκλέγεται με άμεση και καθολική ψηφοφορία σχεδόν μισού δισεκατομμυρίου ευρωπαίων πολιτών.

Είναι …κοινοβούλιο το ευρωκοινοβούλιο;

Η μόνη σχέση που έχει το ευρωκοινοβούλιο με κοινοβούλιο, πέρα από το όνομά του, είναι …ότι έχει έδρανα και προεδρείο! Η εξομοίωσή του με τα εθνικά κοινοβούλια δε γίνεται τυχαία, αλλά είναι μέρος της προπαγάνδας που ξεκίνησε από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ότι η ΕΕ έχει δημοκρατικούς θεσμούς, στους οποίους συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι πολίτες. Αυτό είναι μέρος της συνολικότερης προπαγάνδας που θέλει την ΕΕ λίκνο και θεματοφύλακα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.Οσο προκλητικά ακούγονται όλα αυτά για την ΕΕ της καταστολής, των ευρωτρομονόμων και του φακελώματος, άλλο τόσο είναι για το ευρωκοινοβούλιο και το ρόλο του. Η επίφαση δημοκρατίας δεν μπορεί να κρύψει όχι μόνο τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ίδιας της ΕΕ, αλλά ούτε και το ρόλο του εκλεγμένου οργάνου της. Κι επειδή είναι συχνοί, όσο και άστοχοι και ανιστόρητοι, οι παραλληλισμοί με τα εθνικά κοινοβούλια, θα πρέπει να …υπενθυμίσουμε ότι το αστικό κοινοβούλιο είναι προϊόν της επανάστασης της αστικής τάξης απέναντι στη φεουδαρχία. Είναι το πολιτικό όργανο που κατοχυρώνει την πολιτική της εξουσία και εκφράζει τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της. Με απλά λόγια, όταν δεν υπάρχει αστικό κοινοβούλιο, δεν υπάρχει αστική δημοκρατία… Από αυτό του το χαρακτήρα προκύπτουν και οι αρμοδιότητες του αστικού κοινοβουλίο. Δηλαδή η ίδια η άσκηση της αστικής πολιτικής, η οποία δεν μπορεί να γίνει έξω από αυτό. Οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης μιας χώρας όχι μόνο εκφράζονται, αλλά κατοχυρώνονται και προωθούνται μέσα στο κοινοβούλιο και αποτυπώνουν τους ταξικούς, τελικά, συσχετισμούς στη νομοθεσία.Τι από αυτά κάνει το ευρωκοινοβούλιο; Τίποτα! Πρώτα πρώτα η ύπαρξή του δεν είναι προϋπόθεση για την ύπαρξη της ΕΕ. Δεύτερον, στο εσωτερικό του δεν εκφράζονται μερίδες μιας αστικής τάξης, αλλά πολλών, οπότε αναδεικνύονται αντιθέσεις όχι μόνο μεταξύ μερίδων, αλλά και μεταξύ αστικών τάξεων. Τρίτο, και σημαντικότερο, το ευρωκοινοβούλιο δεν είναι όργανο μιας χώρας ή μιας ομοσπονδίας χωρών. Δεν είναι το όργανο της μιας αστικής τάξης. Κι αυτό γιατί, απλά, η ΕΕ δεν έχει τέτοιο χαρακτήρα και ούτε και πρόκειται να αποκτήσει! Αποτελείται από μια σειρά μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και λιγότερο ή περισσότερο αδύναμες εξαρτημένες χώρες, κάθε μια με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, την ιστορία της, τη θέση της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, άρα και τους στόχους και τις δυνατότητές της.

Περί αρμοδιοτήτων…

Ο χαρακτήρας αυτός εκφράζεται πολύ καθαρά στις αρμοδιότητες που έχει το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Η ιστοσελίδα της ΕΕ (www.europa.eu) είναι πολύ διαφωτιστική:«Για τη θέσπιση νομοθετικών πράξεων υπάρχει η κανονική νομοθετική διαδικασία (η συναπόφαση), που θέτει το Κοινοβούλιο στο ίδιο επίπεδο με το Συμβούλιο, και οι ειδικές νομοθετικές διαδικασίες, που εφαρμόζονται αποκλειστικά σε ειδικές περιπτώσεις όπου το Κοινοβούλιο έχει απλώς συμβουλευτικό ρόλο.

Ας υπογραμμιστεί, στο σημείο αυτό, ότι για τα λεγόμενα λεπτά θέματα (φορολογία, βιομηχανική πολιτική, γεωργική πολιτική...) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει μόνο συμβουλευτική γνώμη στη λεγόμενη διαδικασία διαβούλευσης.

(…)

Το Κοινοβούλιο διαθέτει εξουσία πολιτικής πρωτοβουλίας

Μπορεί να ζητεί από την Επιτροπή να υποβάλλει νομοθετικές προτάσεις στο Συμβούλιο.

Συμμετέχει πραγματικά στην υλοποίηση των νέων νομοθετικών κειμένων, διότι εξετάζει το ετήσιο πρόγραμμα εργασιών της Επιτροπής και υποδεικνύει ποιες νομοθετικές πράξεις θα ήταν σκόπιμες.

(…)

Η συναπόφαση καθίσταται η κανονική νομοθετική διαδικασία: θέτει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ίδιο επίπεδο με το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ευρύ φάσμα τομέων (για παράδειγμα μεταφορές, περιβάλλον, προστασία των καταναλωτών, κ.λπ.). Το δύο τρίτα των ευρωπαϊκών νόμων θεσπίζονται από κοινού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

(…)

Ενημερώνεται τακτικά σχετικά με την εξέλιξη της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας από το Συμβούλιο, και το Κοινοβούλιο μπορεί να του απευθύνει ερωτήσεις και συστάσεις.

Μέσω της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βρίσκεται σε τακτική επαφή με τον Ύπατο Εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική κοινής ασφάλειας, καθώς και με τον Ευρωπαίο Επίτροπο που είναι αρμόδιος για τις εξωτερικές σχέσεις.

Το Κοινοβούλιο παρέχει τη σύμφωνη γνώμη του όσον αφορά την ένταξη νέων κρατών μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και καλείται να γνωμοδοτήσει επί συμφωνιών σύνδεσης ή εμπορικής συνεργασίας μεταξύ της Ένωσης και των τρίτων χωρών.»

Η «δημοκρατική» ΕΕ ξεχωρίζει τα ζητήματα σε περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά. Στα πιο σημαντικά (οικονομία, εξωτερική πολιτική) το ευρωκοινοβούλιο απλώς γνωμοδοτεί και δεν αποφασίζει! Στα υπόλοιπα (μεταφορές, περιβάλλον, προστασία των καταναλωτών) έχει νομοθετικό ρόλο!

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (οι αρχηγοί κρατών) και, φυσικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) είναι που έχουν τον ουσιαστικό ρόλο. Εκεί γίνονται οι αντιπαραθέσεις, εκεί εκφράζονται οι κόντρες και οι συμφωνίες, εκεί αποφασίζεται η πολιτική της ΕΕ και ο τρόπος της εφαρμογής της στα κράτη-μέλη. Στα σημαντικά ζητήματα το ευρωκοινοβούλιο …απλώς ενημερώνεται και προτείνει!

Ακόμα και η διατύπωση αυτών των …μη αρμοδιοτήτων στο παραπάνω απόσπασμα είναι χαρακτηριστική. Με πείσμα και αγωνία επιμένει ότι ο ρόλος του ευρωκοινοβουλίου είναι ουσιαστικός και πραγματικός, όταν η περιγραφή του ρόλου αυτού αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο! Λαμπερό περιτύλιγμα χωρίς περιεχόμενο, δηλαδή…

Επιπλέον, είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες (και πάντως σίγουρα όσες αφορούν τα ουσιαστικότερα ζητήματα) στις οποίες τα όργανα της ΕΕ εκδίδουν οδηγίες προς τα κράτη-μέλη, τις οποίες οφείλουν να εφαρμόσουν προωθώντας σχετική νομοθεσία σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή στο εθνικό κοινοβούλιο! Και οι πιέσεις για την εφαρμογή τέτοιων οδηγιών (κάτι που ξέρουμε καλά εδώ στην Ελλάδα) προέρχονται βασικά από την Κομισιόν. Το ευρωκοινοβούλιο και πάλι δεν έχει ουσιαστικό ρόλο.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και όσες αποφάσεις ή προτάσεις (π.χ. το ευρωσύνταγμα) καλούνται να επικυρώσουν τα κράτη-μέλη, επιλέγοντας τα ίδια αν θα το κάνουν στη βουλή τους ή με δημοψήφισμα. Και αν τύχει και το δημοψήφισμα δε βγάλει το επιθυμητό αποτέλεσμα, οι πιέσεις γίνονται αφόρητες, μέχρι του σημείου να συζητιέται μήπως ξανατεθεί το ίδιο ζήτημα στη βουλή ώστε να περάσει! Τέτοια δημοκρατία!

Ωστόσο, υπάρχουν και τα ζητήματα στα οποία το ευρωκοινοβούλιο πράγματι αποφασίζει. Το μνημειώδες αντικομμουνιστικό μνημόνιο είναι ένα από αυτά. Είναι το σημείο στο οποίο πράγματι μπορούν να συμφωνήσουν ουσιαστικά οι αστικές τάξεις των χωρών της ΕΕ: ότι ο κύριος εχθρός τους είναι οι λαοί και η ιστορικά ανώτερη μορφή της οργάνωσης της πάλης τους, το κομμουνιστικό κίνημα. Αυτό που, κατά τ’ άλλα είναι παρελθόν, που το ξέβρασε η ιστορία, που κόπηκε οριστικά σαν απόστημα…

Η πάλη των λαών

Ιστορικά το κομμουνιστικό κίνημα δεν είχε ποτέ θέση αρχής σε σχέση με τη συμμετοχή του ή όχι στις αστικές εκλογές. Θεωρούσε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που κρίνεται κατά περίοδο και κατά περίπτωση, ανάλογα με το συμφέρον της λαϊκής πάλης. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπιζόταν και η εκλογή βουλευτών στο αστικό κοινοβούλιο, όχι με στόχο την εξουσία, αλλά την άσκηση πίεσης στην αστική τάξη και την εκμετάλλευση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της προς όφελος της λαϊκής υπόθεσης. (Το ότι ο χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός αναίρεσε αυτά τα χαρακτηριστικά δε σημαίνει ότι δεν είναι σωστά).

Αλλά και χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή, ένα μαζικό και αγωνιστικό λαϊκό κίνημα μπορεί να πιέσει σε τέτοιο βαθμό το σύστημα ώστε να αναγκάσει μερίδες του και πολιτικούς εκπροσώπους του να υπαναχωρήσουν ή και να αναιρέσουν προηγούμενες αποφάσεις τους. Είναι η πολιτική έκφραση της νίκης ενός κινήματος. Κι έχει γίνει. Και με νομοσχέδια που δεν πέρασαν ποτέ και με άλλα που ψηφίστηκαν και ανατράπηκαν (ν. 815) και πρόσφατα με το άρθρο 16. Τέτοιες νίκες, που αφορούν κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δεν μπορούν παρά να αφορούν και τη βουλή.

Αρα η πίεση των μαζικών αγώνων ασκείται και στην κυβέρνηση, αλλά και στο κοινοβούλιο. Και αυτό είναι δεδομένο για το λαό, ο οποίος δε διαδηλώνει τυχαία στο Σύνταγμα. Το κάνει για να αντιπαρατεθεί στην εκάστοτε κυβέρνηση και σε όσους τη στηρίζουν στη βουλή και της δίνουν τη δυνατότητα να ασκεί την αντιλαϊκή της πολιτική. Και στοχεύει στο να πιέσει πολιτικά ώστε αυτή η στήριξη να αρθεί.

Αυτά, βέβαια, για το εθνικό κοινοβούλιο. Αποτελεί άλμα στο κενό (αν όχι αξιοζήλευτη χορευτική φιγούρα!) η μεταφορά αυτών των ίδιων χαρακτηριστικών στο ευρωκοινοβούλιο και τις ευρωεκλογές. Βέβαια διαδηλώσεις γίνονται και έξω από το ευρωκοινοβούλιο, όμως και πάλι αυτή είναι η μόνη ομοιότητα…

Γιατί ο χαρακτήρας των διαδηλώσεων αυτών δεν είναι διεκδικητικός, είναι συμβολικός. Κανένας ευρωπαϊκός λαός, όταν θέλει να αντισταθεί στην επίθεση που δέχεται, όταν θέλει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, όταν θέλει να διεκδικήσει δε διαδηλώνει στο ευρωκοινοβούλιο. Βάζει στο στόχαστρό του τη δικιά του κυβέρνηση, τη δικιά του αντιπολίτευση, τη δικιά του βουλή, τη δικιά του αστική τάξη. Και τα στηρίγματά της, τα αφεντικά της δηλαδή, όταν υπάρχουν τέτοια. Πάντως με αυτή συγκρούεται και έτσι εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη διεθνιστική του αλληλεγγύη στους άλλους λαούς.

Επομένως, οι «αριστερές» κορώνες για να ακουστεί η φωνή του λαού στην ευρωβουλή όχι μόνο είναι κούφιες, αλλά και επικίνδυνες. Γιατί σπέρνουν την αυταπάτη στο λαό ότι είναι δυνατόν να διεκδικήσει κάτι από τους ευρωβουλευτές! Ουσιαστικά επιχειρούν είτε να βάλουν μια αριστερή πινελιά στην υποταγή τους στις επιλογές των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών είτε απλώς να καταγράψουν την επιρροή τους στο λαό με έναν αρκετά …προσοδοφόρο τρόπο.

Από αρκετές μεριές ακούγεται και το επιχείρημα ότι η παρουσία ενός αριστερού ευρωβουλευτή δίνει τη δυνατότητα στο κίνημα συνολικά να ενημερώνεται για τις κινήσεις του αντιπάλου. Η για πολύ χαζό τον έχουν τον αντίπαλο η για πολύ έξυπνους τους εαυτούς τους! Πάντως σε καμιά περίπτωση δε βοήθησε το κίνημα στη χώρα του ένας ευρωβουλευτής, όσο αριστερός κι αν δήλωνε!

Αποχή από τη φάρσα των ευρωεκλογών!

Οσα εκτέθηκαν παραπάνω είναι το ένα μέρος της πολιτικής αιτιολόγησης της θέσης μας για αποχή από τις ευρωεκλογές. Το άλλο είναι η άποψή μας για την ίδια την ΕΕ και ο στόχος πάλης που προτείνουμε στο λαό μας για έξοδο από αυτήν.

Η χώρα μας και ο λαός μας έχει κάθε δικαίωμα να επιχειρήσει μια άλλη πορεία, μια πορεία απαλλαγμένη από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, μια πορεία έξω από την ΕΕ.

Η θέση της αποχής από τη φάρσα των ευρωεκλογών υπηρετεί αυτή μας την άποψη. Δε νομιμοποιεί το δημοκρατικό προσωπείο της ιμπεριαλιστικής και αντιδραστικής ΕΕ και δε σπέρνει συγχύσεις και αυταπάτες σε σχέση τόσο με αυτήν, όσο και με τα όργανά της και βέβαια, πολύ περισσότερο, σε σχέση με την προοπτική της λαϊκής πάλης σε σχέση με την ΕΕ.

Και με αυτή την έννοια, είναι, θεωρούμε, η μόνη θέση που μπορεί όχι μόνο να αποκαλύψει το ρόλο του ευρωκοινοβουλίου και της ΕΕ γενικότερα, αλλά και να συμβάλλει στην οικοδόμηση ενός λαϊκού κινήματος που θα αντιπαλεύει μαζικά και αποφασιστικά την ΕΕ και τις πολιτικές της.

ΑΠΟΧΗ από τις ευρωεκλογές

Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, πιστοί και πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι υπηρέτες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, μαζί με τις διαφημιστικές εταιρίες που μίσθωσαν και τις κυβερνήσεις των κρατών–μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μας καλούν να γίνουμε μέρος μιας στημένης διαδικασίας-φάρσας για να βεβαιώσουμε πως αυτή η ληστρική λυκοσυμμαχία έχει δημοκρατική νομιμοποίηση και λαϊκή αποδοχή. Καλούν τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους μετανάστες, τους φτωχούς αγρότες και τη νεολαία δίχως μέλλον να γίνουν κομπάρσοι στο θέατρο των εκλογών για το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και διαμέσου αυτών να βάλουν την υπογραφή τους σε όσες πολιτικές εφαρμόζουν ενάντιά τους και σε όσες ετοιμάζουν και σχεδιάζουν το επόμενο διάστημα.

Αυτοί που δικτατορικά αποφασίζουν και επιβάλλουν στις συνόδους των υπουργών και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τις απαιτήσεις των πολυεθνικών, των τραπεζιτών και του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου και που χρησιμοποιούν το λεγόμενο Κοινοβούλιο σαν δημοκρατική κολυμπήθρα έχουν το θράσος να μιλάνε για το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι των λαών της ηπείρου. Αυτοί που υπαγορεύουν την οικονομική και κοινωνική εξόντωση των εργαζομένων για να σώσουν το εκμεταλλευτικό σύστημα από την κρίση του φόρεσαν το μανδύα του δημοκράτη και καλούν τον κόσμο της δουλειάς και του καθημερινού μόχθου να τους υποστηρίξει. Αυτοί που σχεδιάζουν τις επεμβατικές πολεμικές εκστρατείες ενάντια στους λαούς της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Αφρικής σε συνεργασία με τον εγκληματικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ ή και χώρια από αυτόν. Οι φονιάδες της Γιουγκοσλαβίας και οι συνένοχοι στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του ιρακινού, αφγανικού και πακιστανικού λαού. Αυτοί που μόλις πριν από λίγες ημέρες πήραν αποφάσεις για επέκταση της στρατιωτικής ναυτικής παρουσίας στα ανοικτά της Σομαλίας μιλάνε θρασύτατα για την Ευρώπη της ειρήνης. Αυτοί που έχουν κουρελιάσει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και έχουν κατασκευάσει ένα εφιαλτικό πλέγμα τρομονόμων, κατασταλτικών μέτρων και αστυνομικών παρακολουθήσεων, αυτοί που οργανώνουν τις πιο σύγχρονες μεθόδους τρομοκράτησης και καταστολής των λαϊκών αγώνων επιδιώκουν να εμφανιστούν σαν θεματοφύλακες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Αυτοί που έχουν εξαπολύσει μια συστηματική αντικομμουνιστική εκστρατεία και υστερία θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία του 20ού αιώνα και προσπαθούν να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το ναζισμό και το φασισμό. Αυτοί που ευθύνονται για χιλιάδες θανάτους απελπισμένων μεταναστών στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στα νερά της Μεσογείου, οι εμπνευστές της δύναμης FRONTΕΧ και της πολιτικής των απελάσεων και της συστηματικής εκμετάλλευσης τολμούν και μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα και γίνονται τιμητές και κριτές άλλων καθεστώτων στον Τρίτο Κόσμο. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη συστηματική καταλήστευση του πλούτου των χωρών του Τρίτου Κόσμου παρουσιάζονται σαν οι διεθνείς ανθρωπιστικοί χορηγοί και δωρητές, απαιτώντας σεβασμό και υποταγή. Για όλα αυτά και άλλα πολλά η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια αντιδραστική συμμαχία, ένας πολύ σημαντικός εχθρός των αγώνων όλων των λαών για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση και σαν τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίζουν όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι και στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Το γεγονός πως δεν διαθέτει τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ και ορισμένες φορές τις αντιπολιτεύεται για να προασπίσει τα δικά της συμφέροντα από θέσεις που φαίνονται λιγότερο επιθετικές και μιλιταριστικές δεν αλλάζει το ρόλο και το χαρακτήρα της. Οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν μια πολύ μακρόχρονη ιστορία επεμβάσεων και εγκλημάτων απέναντι στους λαούς και συνεχίζουν να αρπάζουν κάθε ευκαιρία για αύξηση της διεθνούς επιρροής τους με όλα τα μέσα που διαθέτουν, έτσι ώστε αποτελεί τερατώδες ψέμα πως αυτές μπορούν να χτίσουν ένα ειρηνικό και δημοκρατικό σπίτι για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Η ελληνική ολιγαρχία και οι κυβερνήσεις της διαχρονικά από την ημέρα πλήρους ένταξης της Ελλάδας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, μαζί με μια ακολουθία εξωνημένων αστών και ρεφορμιστών πολιτικών, διανοουμένων, δημοσιογράφων και άλλων τρόφιμων των ευρωπαϊκών ταμείων, πρόσφεραν απλόχερα το φυσικό και ανθρώπινο πλούτο, την εσωτερική αγορά και την εργασία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα στα ευρωπαϊκά μονοπώλια έναντι παχυλής αποζημίωσης μόνο για μια μικρή μειοψηφία. Υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας και των ανθρώπων της στις επιλογές των Βρυξελλών, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των ευρωπαϊκών καγκελαριών στο Βερολίνο, το Παρίσι και το Λονδίνο. Στο όνομα της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης και προσαρμογής με τις χίμαιρες του εκσυγχρονισμού και της ανταγωνιστικότητας βύθισαν τη χώρα σε μια παρατεταμένη κρίση, βάθυναν την εξάρτηση, την έκαναν παράρτημα των ευρωπαϊκών αλυσίδων, τη μετέτρεψαν σε έρμαιο των απαιτήσεων και των προσταγών τους. Βγήκε από αυτό κερδισμένη η ολιγαρχία, που ενίσχυσε την κυριαρχία και τα πλούτη της από το γενικό ξεπούλημα, και βγήκαν χαμένοι οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι μικρομεσαίοι αυτοαπασχολούμενοι και η πλειοψηφία της νεολαίας που σήμερα αντιμετωπίζει πολύ χειρότερες συνθήκες και προοπτικές στη δουλειά και τη μόρφωση από τις περασμένες δεκαετίες.

Τον Ιούνη συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την ψήφιση στην Ελληνική Βουλή της συνθήκης προσχώρησης με την αποδοχή των ιδρυτικών κειμένων της κοινότητας και του δικαίου της. Στις 28 Μάη του 1979 είχε γίνει δεκτή και επίσημα η χώρα ως –δήθεν- ισότιμο μέλος της ΕΟΚ. Αποτέλεσε αυτή η κίνηση στρατηγική επιλογή της οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού της. Την υπηρέτησαν πιστά τόσο οι κυβερνήσεις της Δεξιάς όσο και του ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια και συναίνεσε στην ουσία η καθεστωτική Αριστερά κάθε μορφής. Από τους ορκισμένους ευρω-ψευτο-κομμουνιστές ως τους συντάκτες του κοινού πορίσματος ΚΚΕ-ΕΑΡ, παραμονές ίδρυσης του Συνασπισμού και της συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Τα αποτελέσματα –σε πείσμα της κυρίαρχης προπαγάνδας- τα νιώθει η λαϊκή πλειοψηφία και οι εργαζόμενοι στην πλάτη τους καθημερινά. Η οικονομική εξάρτηση της χώρας έγινε πιο ασφυχτική. Το εμπορικό έλλειμμα μεγάλωσε θεαματικά και αυτή η ισχνή συμμετοχή της Ελλάδας στις παγκόσμιες εξαγωγές συρρικνώθηκε και άλλο. Η ελαφριά βιομηχανία και μεταποίηση που στηρίζονταν στον αγροτικό τομέα και σε παραδοσιακούς κλάδους διαλύθηκε στην κυριολεξία. Στον τομέα του εμπορίου, των υπηρεσιών αλλά και σε σημαντικούς βιομηχανικούς κλάδους το ξένο ευρωπαϊκό κεφάλαιο αύξησε τρομακτικά το βαθμό ελέγχου. Τα ευρωπαϊκά μονοπώλια απέκτησαν τον έλεγχο των τηλεπικοινωνιών, μεγάλου τμήματος του τραπεζικού τομέα, μπήκαν στα μέσα ενημέρωσης, στην εκπαίδευση και αλλού. Μέχρι και τις εταιρίες ύδρευσης παζαρεύουν τώρα πλέον, γυρίζοντάς μας στην εποχή της αμερικάνικης Ούλεν. Ξεκληρίστηκαν χιλιάδες και χιλιάδες μικρά και μεσαία αγροτικά νοικοκυριά, ερήμωσαν χωριά και ολόκληρες περιοχές και ξεπατώθηκαν δυναμικές παραδοσιακές καλλιέργειες και παραγωγές. Η Ελλάδα από χώρα με επάρκεια σε βασικά αγροτικά προϊόντα έγινε ελλειμματική και εισαγωγέας. Αυξήθηκε ο ξένος κρατικός δανεισμός και με αυτόν οι δυνατότητες των ξένων οικονομικών επεμβάσεων και εκβιασμών. Η χώρα έγινε ένα αδύναμο παράρτημα των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και μονοπωλίων, εξαρτημένη δυσανάλογα από τον τομέα των υπηρεσιών και του τουρισμού, ανοικτή σε κάθε λογής επηρεασμούς της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας, δίχως καμιά δυνατότητα αντίστασης και εθνικού προγραμματισμού.

Τώρα πλέον, χρησιμοποιώντας τις σκληρές δεσμεύσεις του λεγόμενου Συμφώνου Σταθερότητας και των συμφωνιών ένταξης στην ΟΝΕ και στη ζώνη του ευρώ, υπαγορεύουν ανοικτά και απροκάλυπτα τις πιο σκληρές αντεργατικές πολιτικές. Διατάζουν την πλήρη διάλυση από ό,τι απέμεινε από το κράτος πρόνοιας, απαιτούν να προχωρήσει η εκποίηση του δημόσιου τομέα στα ευρωπαϊκά μονοπώλια, ζητάνε να αγοράσουν μισοτιμής όχι μόνο τη γη αλλά και το νερό της χώρας και εκπονούν μαζί με την ελληνική ολιγαρχία μέτρα και πολιτικές για την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων. Οι πανηγυρισμοί αυτών που θα νικήσουν στις εκλογές-φάρσα και οι λυγμοί αυτών που θα ηττηθούν θα καλυφθούν μονομιάς και αστραπιαία από την καταιγίδα των νέων αντιλαϊκών μέτρων που έκοψε και έραψε ο Αλμούνια μαζί με τους υπουργούς της κυβέρνησης Καραμανλή και ευλόγησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ και οι μεγάλοι τραπεζίτες.

Αυτήν την πορεία, που την παρουσιάζουν σαν μονόδρομο, ζητάνε οι καθεστωτικές δυνάμεις από το λαό να επικυρώσει και να υποστηρίξει και σε αυτές τις εκλογές. Και αποτελεί μέγιστο ψέμα και υποκρισία η προπαγάνδα αυτών, από το ΠΑΣΟΚ ως την καθεστωτική Αριστερά, που καλούν τις λαϊκές δυνάμεις να ψηφίσουν -δήθεν αριστερά ή σοσιαλιστικά- για να αλλάξουν τους συσχετισμούς στο Ευρωκοινοβούλιο και διαμέσου αυτού τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ΕΟΚ και μετά η Ευρωπαϊκή Ενωση φτιάχτηκε από τα ευρωπαϊκά μονοπώλια και τις κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών ευρωπαϊκών μητροπόλεων ακριβώς για να υπηρετεί αυτά τα συμφέροντα και να εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές. Αλλοτε με νεοφιλελεύθερο δεξιό μανδύα και άλλοτε με σοσιαλδημοκρατικό, κατά πως απαιτούν οι εποχές και οι φάσεις της κοινωνικής και πολιτικής εξέλιξης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να αλλάξει προσανατολισμό γιατί είναι γραμμένος στο DNA της ο μονοπωλιακός καπιταλιστικός και ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της. Η μόνη πράγματι ρεαλιστική εκδοχή απέναντί της είναι η πάλη για τη διάλυσή της μέσα από την απαίτηση απόσχισης εκείνων των κρατών-μελών που στο εσωτερικό τους οι λαϊκές δυνάμεις μπορούν να φτάσουν στο να επιβάλουν αυτόν το δρόμο. Ολα τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση και αποπροσανατολισμό.

Για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα χρησιμοποιηθούν από τις καθεστωτικές δυνάμεις και κόμματα σαν μια γενική δημοσκοπική δοκιμή με στόχο νέους σχεδιασμούς και με σκοπό την ποδηγέτηση και ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και αποστοίχισης. Η οικονομική ολιγαρχία και οι ξένοι προστάτες αναζητούν ήδη τρόπους και μορφές εγκατάστασης νέων πολιτικών λύσεων που θα έχουν τη δύναμη και τη νομιμοποίηση για την εξαπόλυση ενός νέου κύματος αντιλαϊκών μέτρων. Ανησύχησαν σοβαρά από το ξέσπασμα της νεολαίας τον περασμένο Δεκέμβρη. Φοβούνται την οργισμένη αντίδραση των εργαζόμενων και των ανέργων που επίσημα έφτασαν πλέον το 10% του ενεργού πληθυσμού και πολλαπλασιάζονται καθημερινά. Εχουν αποδυθεί σε μια συστηματική εκστρατεία παραπλάνησης με τις στημένες δημοσκοπήσεις, τα φουσκώματα και τα ξεφουσκώματα των διαφόρων υποψήφιων κυβερνητικών κολαούζων, με τη λεγόμενη σκανδαλολογία και τη δοκιμή διαφόρων σχημάτων και κομμάτων. Είναι τόσο προκλητική και θρασύτατη αυτή η εκστρατεία παραπληροφόρησης, που ακόμη και αστοί αναλυτές φτάνουν να την καταγγέλλουν σαν στημένη και κατά παραγγελία. Και έχει μια αξία να δούμε ποιους και γιατί ανεβοκατεβάζουν κάθε φορά και πώς στέκονται αυτοί, την ίδια ώρα που καμώνονται τους αδιάφθορους και τους ανεξάρτητους. Εχει αξία οι λαϊκοί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι και η νεολαία να βγάλουν συμπεράσματα από αυτήν τη στημένη προβολή και την ελεεινή στάση αυτών που αυτο-παρουσιάζονται σαν νέοι σωτήρες και εκφραστές δήθεν μιας νέας ριζοσπαστικής ή πράσινης πολιτικής.

Για εμάς είναι καθαρό πάντως πως, ανεξάρτητα από επιμέρους εξελίξεις, περιπλοκές και τα προσωρινά αδιέξοδα των καθεστωτικών δυνάμεων, σε καμία περίπτωση δεν ήρθε η ώρα για την ανατροπή των συσχετισμών και μάλιστα μέσα από τις κάλπες. Ολα αυτά λέγονται όχι από αφέλεια αλλά εκ του πονηρού. Οι προφήτες της έλευσης της ώρας για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών ήδη ράβουν τα υπουργικά κουστούμια τους για συμμαχικές κυβερνήσεις με τη λεγόμενη κεντροαριστερά και αυτό ονειρεύονται κάθε βράδυ όταν πέφτουν για ύπνο. Για εμάς, η πραγματική αλλαγή των συσχετισμών είναι μια δύσκολη, μακρόχρονη και απαιτητική διαδικασία που μπορεί να γίνει μόνο μέσα σε νικηφόρους κοινωνικούς αγώνες και μόνο με αυτούς. Αγώνες εξωκοινοβουλευτικούς και μαχητικούς, αγώνες προάσπισης των δικαιωμάτων και αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση, αγώνες στο πεζοδρόμιο, στο εργοστάσιο, το πανεπιστήμιο και τα σχολειά. Αγώνες για την οικοδόμηση ενός μαζικού Μετώπου Αντίστασης και προοπτικά Ανατροπής.

Ολα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με τη νομιμοφροσύνη και τον απίστευτο κοινοβουλευτικό κρετινισμό των δύο μεγάλων κόμματων της επίσημης Αριστεράς. Και καλά για το Συνασπισμό της –δήθεν- ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτοί από κούνια σχεδόν είναι ταυτισμένοι με τον ευρωπαϊσμό, στήριξαν σταθερά την ευρωπαϊκή πορεία της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ και γι' αυτό έχουν πάρει κατά καιρούς όχι λίγα παράσημα. Αλλά και σήμερα συνεχίζουν να επιμένουν στη δυνατότητα επαναθεμελίωσης ή επανίδρυσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δημοκρατικού ελέγχου της Κεντρικής Τράπεζας και των οργάνων και άλλα ανάλογα φαιδρά. Αλλά και το ΚΚΕ που εσχάτως έχει σηκώσει τους τόνους ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν πάει παραπίσω. Και οι δυο τους έχουν γίνει οι καλύτεροι υποστηρικτές της Κομισιόν και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, που τρέμουν μια μαζική αποχή και αποδοκιμασία τους από τους λαούς της Ευρώπης. Εχουν αποδυθεί σε μια καθημερινή μάχη ενάντια στην αποχή, με γελοία επιχειρήματα, μάχη που ούτε οι ίδιες οι αστικές καθεστωτικές δυνάμεις δεν δίνουν. Η αλήθεια όμως και η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί και θα ακουστεί βροντερά το βράδυ της Κυριακής στις 7 του Ιούνη. Οι λαοί της Ευρώπης όλο και πιο πολύ γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη στο δήθεν δημοκρατικό αναβάπτισμα της Ενωσης, γυρίζουν την πλάτη στην εκλογική παρωδία που διεξάγεται με τυμπανοκρουσίες κάθε πέντε χρόνια, απέχουν μαζικά και εντυπωσιακά από τη φάρσα και την εκλογή των ευρωβουλευτών. Από το 1979 που ξεκίνησε αυτή η επιχείρηση ως τις τελευταίες ευρωεκλογές του 2004 η αποχή αυξήθηκε από το 37% στο 54%. Σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία και προβλέψεις που μετρά το λεγόμενο «ευρω-βαρόμετρο», στις φετινές εκλογές ρεκόρ αποχής φαίνεται ότι διεκδικεί η Πολωνία, όπου μόλις το 17% των πολιτών δηλώνει βεβαιότητα ότι θα ψηφίσει. Ακολουθούν η Αυστρία (21%), η Μεγάλη Βρετανία (22%), η Πορτογαλία (24%), η Σλοβακία (25%), η Τσεχία (26%), η Ουγγαρία και η Ισπανία (27%), η Ιταλία (30%), η Βουλγαρία (31%), η Σουηδία (49%), η Ελλάδα και η Κύπρος (48%), η Γαλλία και η Ολλανδία (47%) και η Γερμανία (43%) και μόνο στο Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα και τη Δανία υπάρχουν ελπίδες η συμμετοχή να περάσει το 50%. Δεν είναι μόνο και κυρίως αποτέλεσμα της γνώσης πως το Ευρωκοινοβούλιο είναι στην πραγματικότητα ένα νεκροταφείο ελεφάντων, πλουσιοπάροχα αμειβόμενων, δίχως ουσιαστική δυνατότητα επηρεασμού των σημαντικών αποφάσεων της Ενωσης. Μια βιτρίνα νομιμότητας και τίποτε περισσότερο, που ακόμα και αν πάρει κατά λάθος κάποια διαφορετική απόφαση από τις επίσημες και κυρίαρχες επιλογές, απλά αυτή θα καταχωριστεί στο αρχείο. Είναι κυρίως το γεγονός της ραγδαίας και μαζικής συνειδητοποίησης της αντιδραστικής φύσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτής της ιερής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας των ισχυρών καγκελαριών της Ευρώπης και των μονοπωλίων που κρύβονται, πολύ δύσκολα είναι αλήθεια, πίσω από αυτούς. Σε πείσμα αυτών που στενοχωριούνται από την άρνηση των λαών στην Ευρώπη να στοιχηθούν μαζικά στις ουρές των ψηφοφόρων, καταγγέλλοντάς τους για απάθεια και απογοήτευση, έχουμε τη γνώμη πως αυτή η αποστροφή έχει κατά βάση θετικές αφετηρίες και μπορεί, με ορισμένες προϋποθέσεις βέβαια, να μετεξελιχθεί σε ένα πιο συνειδητό κύμα εναντίωσης και πάλης ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τις πολιτικές της. Και η πιο βασική προϋπόθεση είναι η ενίσχυση μιας Αριστεράς που δεν συμμορφώνεται, δεν υποτάσσεται στο ρεύμα και που παλεύει να σηκώσει τις σημαίες της αληθινής ανυπακοής και αντίστασης. Τέτοια Αριστερά υπάρχει στην Ευρώπη, έστω και σε πολύ μειοψηφική κατάσταση, αλλά σε καλύτερη θέση από τα προηγούμενα χρόνια. Πολύ περισσότερο, δημιουργούνται καθημερινά οι κοινωνικές προϋποθέσεις για πιο μαζικές και καινούριες προσπάθειες στο έδαφος της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και των οργισμένων αντιστάσεων που αναπτύσσονται. Οι μεγάλες εργατικές διαδηλώσεις, οι σκληρές απεργίες, οι καταλήψεις εργοστασίων και οι αγώνες της νεολαίας στις διάφορες παλιές και νέες χώρες-μέλη της Ενωσης αποτελούν τα πρόδρομα στοιχεία μιας αλλαγής που σε καμία περίπτωση δεν θα αποτυπωθούν στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, αλλά έξω και ενάντια σε αυτά. Το ΚΚΕ(μ-λ) πρώτη φορά πήρε την πρωτοβουλία για μια πανευρωπαϊκή κοινή δήλωση αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων που θα καλούν σε μαζικό και πολιτικό μποϊκοτάρισμα των ευρωεκλογών. Μέχρι αυτήν την ώρα έχουν υπογράψει το κοινό κάλεσμα κόμματα και οργανώσεις από τη Βουλγαρία, την Αυστρία και την Ιταλία. Η δήλωση πρόκειται να δημοσιευθεί τις επόμενες ημέρες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την ανταπόκριση, αλλά θεωρούμε σημαντικό πως ανοίξαμε για πρώτη φορά τη συζήτηση για έναν τέτοιου είδους και κατεύθυνσης πανευρωπαϊκό συντονισμό και είμαστε σίγουροι πως σε μια επόμενη φάση τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Δεν πέρασε παρά ελάχιστος χρόνος από το ηρωικό ξέσπασμα της νεολαίας το Δεκέμβρη, που μπήκε με ορμή στο προσκήνιο, αντιστεκόμενη στην κρατική βία και διεκδικώντας πολλά περισσότερα από την τιμωρία των ενόχων για τη δολοφονία του Αλέξη. Ο ισχυρός απόηχος αυτής της μεγάλης μάχης συνεχίζεται ως τα σήμερα και έχει –είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι- επηρεάσει συνειδήσεις, αλλάξει συμπεριφορές, τροποποιήσει συσχετισμούς και δημιουργήσει σημαντικές υποθήκες για το όχι μακρινό μέλλον. Αποτελεί απόδειξη της πλήρους αναντιστοιχίας και διάψευσης των προσδοκιών και των απαιτήσεων αυτού του κινήματος και αυτού του κόσμου η γρήγορη και εύκολη προσαρμογή της ποικιλώνυμης Αριστεράς, ειδικά του κομματιού εκείνου που συμμετείχε στο Δεκέμβρη και δεν στάθηκε εχθρικό και φοβισμένο, στις προδιαγραφές μιας εκλογικής φάρσας, στημένης και ραμμένης από τις καθεστωτικές αστικές δυνάμεις. Δεν είμαστε καθόλου ικανοποιημένοι από το γεγονός πως ούτε που πέρασε από τα μυαλά αρκετών η εκδοχή μιας διαφορετικής στάσης, ειδικά κάτω από το βάρος του ελληνικού Δεκέμβρη που τόσο ανησύχησε και προβλημάτισε τους κυρίαρχους και έξω από τα ελληνικά σύνορα. Θα θέλαμε να γινόταν δεκτή η πρότασή μας για μια κοινή στάση και παρέμβαση που θα πολλαπλασίαζε την επιρροή της συνειδητής αποχής και –εκτός των άλλων- θα στρίμωχνε πιο πολύ τις ηγεσίες της καθεστωτικής Αριστεράς, που ήδη πιέζονται από το ρεύμα της αποχής. Οπως και το 2004, η πρότασή μας αγνοήθηκε για μια εκλογική συμμετοχή άνευρη, ξεκομμένη από τις πραγματικές διαθέσεις και την κατάσταση του κόσμου που πήρε μέρος στο Δεκέμβρη αλλά και από χιλιάδες εργαζόμενους και άνεργους που οργισμένοι φτύνουν ανοικτά τον εκλογικό θίασο που ανέβηκε επί σκηνής τις τελευταίες ημέρες. Για μια παρέμβαση που ούτε καν τη χαλαρή ψήφο μπορεί να αξιοποιήσει, όπως ίσως φαντάζονταν και επεδίωκαν οι σχηματισμοί που κατάρτισαν ψηφοδέλτια και μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ένα πουκάμισο αδειανό, δίχως καμία δυνατότητα να επιδράσει θετικά και να αλλάξει συνειδήσεις και καταστάσεις. Και είναι επίσης λυπηρό που και αυτές ακόμη οι ενωτικές προσπάθειες ενόψει των ευρωεκλογών μετατρέπονται σε καρικατούρες με αλληλοσπαραγμούς για τη διανομή των υποψηφιοτήτων και αλληλοκατηγορίες για εκλογικίστικες συμπεριφορές και ηγεμονισμούς. Αποτελεί υπογράμμιση της ιδεολογικής και πολιτικής ένδειας της λεγόμενης Αριστεράς (ακόμη και της αυτοπροτεινόμενης ως ριζοσπαστικής) η υποταγή στην κυρίαρχη εκδοχή, η έλλειψη ενός διαφορετικού, ολοκληρωτικά αντιθετικού λόγου, η κίνηση –έστω και παράλληλα- με το επίσημο ρεύμα, το μη άνοιγμα μιας συζήτησης που θα οδηγούσε σε συνολικότερες αντιπαραθέσεις. Και μάλιστα από πλευρές που κατά καιρούς διατείνονται ότι είναι οι πιο αδιάλλακτοι εχθροί της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε αντίθεση με το ΚΚΕ(μ-λ) που δήθεν υποβαθμίζει κατά καιρούς το ρόλο της!

Εχουμε ήδη ξεκινήσει την αντιεκλογική παρέμβασή μας και από τις πρώτες στιγμές, σε πείσμα όσων μας κατηγορούν για αριστερισμό και απόσπαση από τη μέση λαϊκή συνείδηση, διαπιστώνουμε πως πολύς κόσμος αποδέχεται πιο εύκολα από άλλες φορές την πρότασή μας. Μια πρόταση που δεν έχει να κάνει με κανενός είδους αναχωρητισμό από το κίνημα, αλλά αντίθετα θέλει να ενισχύσει την καθημερινή πάλη και αντίσταση και να υποστηρίξει την ανυπακοή και την απειθαρχία στο κυρίαρχο ρεύμα. Με αυτό το πνεύμα θα συνεχίσουμε μέχρι τις 7 Ιούνη. Καλώντας τους εργαζόμενους και τη νεολαία να ψηφίσουν στις δικές τους κάλπες. Στις κάλπες της αντίστασης και του αγώνα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τους υπηρέτες της. Και κάτι μας λέει πως δεν θα είμαστε εμείς που θα νιώσουμε μόνοι και έρημοι την επόμενη ημέρα της αποτίμησης των αποτελεσμάτων.