Θερινή επιδρομή

Άγρια θερινή επιδρομή βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και, όπως τα στοιχεία δείχνουν, θα επακολουθήσει και δεύτερη το φθινόπωρο, όπως πάντα με στόχο το παραπέρα χτύπημα των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.
Ιδιαίτερα την περίοδο αυτή το κεφάλαιο για το ξεπέρασμα της κρίσης του επιχειρεί να φορτώσει αυτή την κρίση στους ώμους των εργατικών και λαϊκών μαζών. Και σε αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση της ΝΔ, για λογαριασμό του συστήματος και με την πλήρη στήριξη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, οργανώνει μία ακόμη επιδρομή στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και στο εισόδημά τους. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε γίνεται πιο φανερό και κατανοητό στις ευρύτερες μάζες των εργαζομένων ότι η επίθεση δεν έχει τέλος, δεν είναι προσωρινή αλλά μακροχρόνια. Ήδη έχει συμπληρώσει μια τριακονταετία, όπου το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου μιλούσε για μέτρα προσωρινού χαρακτήρα. Τα ίδια προβάλλουν και σήμερα, τα ίδια θα ισχυριστούν και αύριο και σε διάρκεια χρόνου. Αυτό απαιτεί το συμφέρον του κεφαλαίου και αυτό ακριβώς υλοποιεί το πολιτικό του προσωπικό και οι κυβερνήσεις του.
Βασική τους επιδίωξη δεν μπορεί να είναι άλλη από την ολοκληρωτική ανατροπή των ταξικών συσχετισμών προς όφελος της αστικής τάξης και του κεφαλαίου γενικότερα, με στόχο την απόλυτη κυριαρχία της πάνω στην εργατική τάξη και σε όλο τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου.
Συνεπώς όλα τα μέτρα που παίρνουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου είναι μέτρα ταξικού χαρακτήρα και με στόχο την παράδοση των εργαζομένων στους κεφαλαιοκράτες εργοδότες χωρίς δικαιώματα και χωρίς όρους αντίστασης και πάλης.

• Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση τις μέρες αυτές της θερινής περιόδου προωθεί μέτρα ανατροπής όσων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει από προηγούμενες αντεργατικές νομοθεσίες στις εργασιακές σχέσεις, στο ασφαλιστικό, στο εισόδημα, στην υγεία και στην περίθαλψη. Για το σύστημα (την αστική τάξη, δηλαδή) το δικαίωμα των εργαζομένων στην ασφάλιση, στη σύνταξη, στην υγεία και στην περίθαλψη αποτελεί κόστος, έτσι θεωρεί πως μειώνονται τα κέρδη της. Γι’ αυτό και τα μέτρα που παίρνουν και προωθούν στοχεύουν στη μείωση του λεγόμενου εργασιακού κόστους. Η αντιασφαλιστικοί νόμοι που προηγήθηκαν από τις κυβερνήσεις και των δύο αστικών κομμάτων, αλλά και τα πιο πρόσφατα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση για τον διαχωρισμό του κλάδου της υγείας από τη σύνταξη, την παραπάνω κατεύθυνση υπηρετούν, τη μείωση του λεγόμενου εργασιακού κόστους, μέσα από την κατάργηση ουσιαστικά της κοινωνικής ασφάλισης. Από την άλλη, το ζήτημα της ασφάλισης, της υγείας και της περίθαλψης αποτελεί για το κεφάλαιο ένα ακόμα πεδίο κερδοφόρας δράσης. Στην ουσία το κράτος αποποιείται την ευθύνη του για την παροχή και χρηματοδότηση των υπηρεσιών στην υγεία και στην περίθαλψη, μεταφέροντας την ευθύνη στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και ταυτόχρονα ενισχύει τη δράση του κεφαλαίου στον κλάδο της υγείας.

• Προωθεί επίσης την ανατροπή της λίστας των βαρέων και ανθυγιεινών (ΒΑΕ) με τον αποχαρακτηρισμό αρκετών κλάδων σαν βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Αυτό σημαίνει πως θα εργαστούν έως και 5 χρόνια περισσότερα και θα λάβουν χαμηλότερη σύνταξη από τη σημερινή. Από την άλλη μειώνεται το εργατικό κόστος για τις επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση είναι φανερό πως στην αντεργατική της επίθεση τόσο συνολικά όσο και ειδικά, όπως π.χ. στο ασφαλιστικό, έχει πλάτες και αισθάνεται πιο ισχυρή στην προώθηση των αντεργατικών μέτρων της –και τέτοιες πλάτες είναι αυτές του ΠΑΣΟΚ και των βασικών στελεχών του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στο «Βήμα της Κυριακής»: «Όπως έχω ξαναπεί, οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτουμένων 45άρηδων και 50άρηδων δεν είναι συνταξιούχοι αλλά εισοδηματίες του Δημοσίου». Πέραν από τις παραπάνω ψευδολογίες του, ας δούμε στην ίδια συνέντευξη ποια είναι η άποψή του για το τι σημαίνει συνταξιούχος. «Συνταξιούχος σε όλον το κόσμο σημαίνει ο ανήμπορος για εργασία λόγω ηλικίας ή αναπηρίας». Δεν πρόκειται για κάποια μεμονωμένη άποψη κάποιου στελέχους του ΠΑΣΟΚ, αλλά για την κυβερνητική γραμμή αυτού του κόμματος και αυτή εφάρμοζε στα χρόνια της διακυβέρνησής του.

• Με τα νέα μέτρα που εξήγγειλε, η κυβέρνηση ρυθμίζει και νομιμοποιεί την τετραήμερη εβδομάδα που επέβαλε στις επιχειρήσεις στο όνομα της κρίσης ένας μεγάλος αριθμός εργοδοτών σε χιλιάδες εργαζομένους. Με τη νομιμοποίηση του 32ωρου δίνεται η δυνατότητα εφαρμογής του σε κάθε εργοδότη που θεωρεί ότι η επιχείρησή του βρίσκεται σε κίνδυνο εξαιτίας της κρίσης. Αυτό σημαίνει γενίκευση του 32ωρου και μείωση κατά 20% του εισοδήματος των εργαζομένων. Με δυο λόγια, σημαίνει ελαστικά εργασιακή σχέση και ελαστική αμοιβή. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται στη γενίκευση της αβεβαιότητας και ανασφάλειας των εργαζομένων και αυτή ακριβώς αξιοποιεί το κεφάλαιο και σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος, για να κλιμακώνει την αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεσή του.
Αναμφίβολα η κατάσταση και οι συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης των εργατικών μαζών είναι δύσκολες και το μέλλον θα είναι πολύ χειρότερο από το παρόν όσο δεν ανακόπτεται η επίθεση. Όσο οι εργαζόμενες μάζες αδυνατούν να πάρουν την υπόθεση της πάλης και της αντίστασης στα δικά τους χέρια. Έρχονται χειρότερες μέρες και αυτό επιβεβαιώνεται από την καθημερινή επιδείνωση των συνθηκών ζωής του κόσμου της δουλειάς, της νεολαίας, ολόκληρου του λαού. Η επίσημη ανεργία πλησιάζει το 10%, ενώ η πραγματική αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς, τόσο στη χώρα μας όσο στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο.
Στο πλαίσιο της ΕΕ, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι με ασταθή δουλειά και αυτοί που ζουν σε απόλυτη φτώχεια έχουν φτάσει σήμερα τα 70 εκατομμύρια. Πρόσφατες προβλέψεις του ΟΗΕ ανεβάζουν τον αριθμό των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας στο σύνολο των 6,8 δισ. που κατοικούν στον πλανήτη, στο 17%. «Απόλυτη φτώχεια» είναι ένας ορισμός που δίνει ο ΟΗΕ για τον πληθυσμό που επιβιώνει με λιγότερα χρήματα από 1,25 δολ. ΗΠΑ την μέρα. Να λοιπόν γιατί η κατάσταση είναι κρίσιμη και γιατί το αύριο προβάλλει όλο και πιο μελανό, εφιαλτικό θα λέγαμε. Ήδη η διαβίωση των πλατιών λαϊκών στρωμάτων έχει γίνει δυσβάστακτη. Η ανεργία έχει μπει στην καθημερινή τους ζωή. Ο πληθωρισμός πέφτει, ενώ η ακρίβεια φουντώνει και οι τιμές των τροφίμων εξαφανίζουν το εισόδημα του λαού. Ήδη ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου υποχρεώνεται να μειώνει δραστικά την αγορά τροφίμων και αδυνατεί να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες. Από την άλλη οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ σφυρίζουν αδιάφορα, κάνοντας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τα αντιλαϊκά μέτρα προωθούνται από την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό κατά κύματα και επιβαρύνουν τις συνθήκες διαβίωσης των λαϊκών μαζών δραματικά, και η συμβιβασμένη συνδικαλιστική ηγεσία συνδιαλέγεται με τους φορείς της επίθεσης, βγάζει ανακοινώσεις διαμαρτυρόμενη για τον αιφνιδιαστικό τρόπο που παίρνονται τα μέτρα από τη κυβέρνηση και μέχρις εκεί. Οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες αποτελούν για τους εργατοπατέρες είδος πολυτελείας. Από την πλευρά των αποκαλούμενων ταξικών συνδικάτων του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ τα πράγματα διαφοροποιούνται από αυτά των εργατοπατέρων μόνο στα λόγια. Στην πράξη επικρατεί η ίδια κατάσταση, τα πυρά του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ είναι άσφαιρα, τουφεκιές στον αέρα και κραυγές για να κρύψουν την ουσιαστική τους αποχώρηση από το κίνημα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κριτική που ασκούν στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σχετικά με την εκλογολογία που αποπροσανατολίζει τον κόσμο και μάλιστα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και σωστά κάνουν αυτή την κριτική. Ωστόσο στο ίδιο πλαίσιο κινείται και το ΚΚΕ και αυτό αποκαλύπτεται σε άρθρο στο «Ριζοσπάστη»: «Θα είναι προς όφελος του λαού αν επιτευχθεί ο πολιτικός στόχος για αδύναμη κυβέρνηση. Καταδίκη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ των κομμάτων που στηρίζουν το σύστημα και τον ευρωμονόδρομο, αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ. Μια τέτοια επιλογή μπορεί να διαμορφώσει ελπιδοφόρες εξελίξεις. Κάθε άλλη είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα επιταχύνει αρνητικές για τα λαϊκά συμφέροντα εξελίξεις. Γι’ αυτό, όποτε στηθούν κάλπες να βρουν την εργατική τάξη, ολόκληρο τον λαό με θετικό απολογισμό αγωνιστικής ταξικής δράσης». Να λοιπόν, τελείωσαν οι ευρωεκλογές, ας ετοιμαστούμε για τις βουλευτικές!
Η εργατική τάξη και όλες οι εργαζόμενες μάζες μπορούν να βρουν λύσεις έξω από τις εκλογές, έξω από την καλλιέργεια εκλογικών αυταπατών, ότι δηλαδή μπορούν οι εκλογές να αλλάξουν τους συσχετισμούς και να αλλάξουν έτσι τα πράγματα προς όφελος του λαού. Μπορούν να βρουν λύσεις μόνο στα πεδία που αυτές γνωρίζουν, σε αυτά που τους διδάσκει η πείρα τους, η ζωή τους και η ιστορία του εργατικού, λαϊκού και αριστερού κινήματος.
Μέσα από την ενίσχυση του πολιτικού και λαϊκού αγώνα, την ενίσχυση της εργατικής πάλης και αντίστασης για την ανατροπή της επίθεσης. Αγώνες για πλήρη και σταθερή δουλειά, ενάντια στη φτώχεια, στην ανεργία και στις απολύσεις. Αγώνες για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις. Αγώνες για πλήρη και δωρεάν κοινωνική ασφάλεια και περίθαλψη.
Πολλά μπορούν να γίνουν όταν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία πάρουν την υπόθεση των ταξικών τους συμφερόντων στα δικά τους χέρια.

Σκάνδαλο Siemens: Το πολιτικό σύστημα της χώρας μας στριμωγμένο ανάμεσα στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Και το σήριαλ του σκανδάλου της Siemens συνεχίζεται. Κι απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίζεται για πολύ καιρό ακόμα, όχι γιατί ο Χριστοφοράκος δε θα μιλήσει ή δε θα τα πει όλα, ούτε γιατί κορυφαία στελέχη της εταιρίας …ξαφνικά θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Ούτε, βέβαια, γενικά γιατί πρόκειται για μια πολύπλοκη υπόθεση που θα πάρει χρόνο μέχρι να διαλευκανθεί πλήρως.

Δεν είμαστε οι μόνοι που δεν εκπλαγήκαμε από τις αποκαλύψεις ότι ένα από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μονοπώλια χρηματοδοτούσε αφειδώς έλληνες πολιτικούς και τα κόμματά τους. Δεν είμαστε οι μόνοι που δε συγκινηθήκαμε από τα κροκοδείλια δάκρυα και των ΜΜΕ, αλλά και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ορκίστηκαν –πάλι!- να τσακίσουν τη διαφθορά. Δεν είμαστε οι μόνοι που δεν τους πίστεψαν ότι δεν ήξεραν τίποτα για το …φόνο.

Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού γνωρίζει καλά ότι όλοι αυτοί εναλλάσσονται στην εξουσία και άρα στη λεγόμενη κουτάλα! Στο φαγοπότι που στήνουν, δηλαδή, σε βάρος πρώτα και κύρια του λαού και των εργαζόμενων, για τους οποίους …λυπούνται πάρα πολύ, αλλά πρέπει να κάνουν υπομονή, να σφίξουν το ζωνάρι και να μην έχουν …υπερβολικές απαιτήσεις όπως αυξήσεις και δικαιώματα! Την ίδια στιγμή που τα εκατομμύρια ρέουν προς κομματικούς ή προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς ή προς τις περίφημες οφ-σορ εταιρίες.

Το σκάνδαλο δεν είναι ο χρηματισμός των αστικών κομμάτων και των στελεχών τους. Το σκάνδαλο είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη σχέση μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Το ζήτημα είναι οι δουλειές να γίνονται όμορφα και τακτοποιημένα χωρίς …άγαρμπες κινήσεις και, προπαντός, να κρατιούνται κάποιες ισορροπίες. Γιατί όταν αυτές διαταράσσονται, ο ριγμένος της συναλλαγής μπορεί να αντιδράσει. Κι έτσι να «ξεσπάσει το σκάνδαλο», όπως αρέσκονται να λένε οι δημοσιογράφοι.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχει γίνει πια φανερό ότι το διακύβευμα δεν είναι μόνο οι πλουσιοπάροχες συμβάσεις της Ολυμπιάδας και του ΟΤΕ. Η υπόθεση Siemens ξεκίνησε, όχι τυχαία, από τις ΗΠΑ και αφορούσε μίζες σε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και έχουν ήδη «ξηλωθεί» πρωτοκλασσάτα στελέχη της εταιρίας στη Γερμανία.

Αρα το ζήτημα είναι ακόμα μια έκφραση της αντιπαράθεσης των Αμερικάνων με τους Ευρωπαίους, με σαφή τον πολιτικό της χαρακτήρα, αλλά και τον οικονομικό, ιδιαίτερα επειδή αφορά κλάδους στρατηγικής σημασίας, όπως οι τηλεπικοινωνίες και η ασφάλεια.

Το ελληνικό παρακλάδι του σκανδάλου εμπεριέχει και μια άλλη πλευρά: την εύθραυστη ισορροπία στο βασικό πρόβλημα του συστήματος στη χώρα μας αυτήν την περίοδο, δηλαδή στο πρόβλημα της διαχείρισης της εξουσίας.

Και η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ είναι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μπλεγμένοι στην υπόθεση κι έχουν και οι δύο να λογοδοτήσουν για στελέχη τους που κατηγορούνται, έμμεσα ή άμεσα, ότι τα πήραν από τη Siemens. Αυτό είναι έκφραση του γεγονότος ότι τόσο τα ντόπια, όσο, και κυρίως, τα ξένα κέντρα εξουσίας δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν θα συνεχίσουν να εμπιστεύονται τη ΝΔ στην εξουσία, αν θα εμπιστευθούν το ΠΑΣΟΚ ή αν θα αναζητήσουν μια άλλη λύση.

Με την υπόθεση Siemens, και τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα βρίσκονται, ουσιαστικά, υπό επιτήρηση (αν όχι υπό ομηρία) και οπωσδήποτε κάτω από μεγάλη πίεση. Στις εφημερίδες γράφεται ότι στην υπόθεση είχαν ανακατευτεί και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, πράγμα που προσδίδει στην όλη υπόθεση μια ατμόσφαιρα κινηματογραφικού θρίλερ, με τη μόνη διαφορά ότι δεν πρόκειται, όπως φαίνεται, για σενάριο…

Η ουσία είναι ότι τα κέντρα εξουσίας του συστήματος έχουν, με την υπόθεση Siemens, ένα ισχυρό όπλο στα χέρια τους για να οδηγήσουν τις εξελίξεις προς τα εκεί που θα επιλέξουν, όποτε και αν το επιλέξουν. Και άρα τα ερωτήματα αν θα εκδοθεί ο Χριστοφοράκος, αν θα μιλήσει και τι θα πει θα απαντηθούν αφού πρώτα παρθούν οι άλλες αποφάσεις: μέχρι και το πότε θα γίνουν εκλογές και ποιος θα τις κερδίσει…

Η ελληνική άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές δεν είναι, βέβαια, σε θέση να ξεφύγουν από τη δύσκολη αυτή θέση. Δεν έχουν τις προϋποθέσεις, ούτε και τη βούληση για μια άλλη πορεία. Γι’ αυτό και όσες, υποτίθεται, τίμιες φωνές ακούγονται, όχι μόνο δεν πρόκειται να επικρατήσουν, αλλά είναι και …αμφιβόλου τιμιότητος και ακούγονται ακριβώς για να διατηρήσουν κάποιες ισορροπίες απέναντι στον εξοργισμένο λαό.

Το ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα πιέζεται και θα πιέζεται όλο και περισσότερο, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης. Οχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά γιατί θα βρίσκεται όλο και πιο συχνά ανάμεσα στα διασταυρωνόμενα πυρά των ιμπεριαλιστών αφεντικών του, τα οποία αλληλοσφάζονται για την κυριαρχία στον κόσμο. Από αυτό δεν μπορούν να ξεφύγουν. Το επιβάλλει η φύση και η ιστορία τους.

Ο αγώνας των καθαριστριών στο ΙΚΑ Βόλου σπάει το μέτωπο εργολάβων-διοίκησης

Η απεργία των καθαριστριών σε εργολάβο του ΙΚΑ Βόλου που ξεκίνησε από την Παρασκευή 3/7, οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, η περιφρούρηση της απεργίας, η πορεία στο κέντρο της πόλης του Βόλου, ο συντονισμός της δράσης σωματείων, συνδικαλιστών, εργαζόμενων, νεολαίων δημιούργησε όρους για ένα νικηφόρο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με πληροφορίες που έφτασαν στις καθαρίστριες, η κεντρική διοίκηση του ΙΚΑ αναγκάστηκε να κηρύξει έκπτωτο τον εργολάβο και να καλέσει τον επόμενο που ήταν στην λίστα του διαγωνισμού για να αναλάβει. Οι καθαρίστριες απαίτησαν να υπογράψουν συμβάσεις όπου όχι μόνο δεν θα γίνουν μειώσεις ωρών, όπως ο έκπτωτος εργολάβος εκβίαζε αλλά θα αυξηθούν οι ώρες δουλειάς που υπήρχαν στις 30/6 κατά μία ώρα τουλάχιστον, να γίνει επαναπρόσληψη όλων των καθαριστριών που δούλευαν και να μην μείνει καμία εκτός δουλειάς, να πληρώνονται τις νόμιμες αποδοχές και να έχουν βαρέα ένσημα. Ο νέος εργολάβος δήλωσε προφορικά ότι αποδέχεται τα αιτήματα, αλλά μένει να υπογραφούν οι νέες συμβάσεις, κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα. Η εξέλιξη αυτή, εφόσον τελικά υπογραφούν οι νέες συμβάσεις, αποτελεί μία σημαντική νίκη-παρακαταθήκη για τις καθαρίστριες αλλά και για όλους τους εργαζόμενους της πόλης που σήμερα δέχονται την επίθεση της εργοδοσίας με απολύσεις, εκβιασμούς, απειλές, με την ανατροπή όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Ο αγώνας που έχει δοθεί μέχρι σήμερα αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για αυτά που έχουν να γίνουν ακόμα ενάντια στους εργολάβους-δουλεμπόρους, για προσλήψεις με συμβάσεις αορίστου χρόνου, με πλήρες ωράριο, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για όλους.

Αυτός ο αγώνας ξεπέρασε πολλά εμπόδια, αποκάλυψε τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους, έδωσε περηφάνια στις εργαζόμενες, ανάγκασε πολλούς έστω και στα λόγια να πάρουν το μέρος τους, ανάγκασε τα τοπικά μέσα να προβάλουν τα αιτήματα και τους αγώνες τους, δημιούργησε, μέσα στον αγώνα, ένα κοινό μέτωπο πάλης τόσο διαφορετικών πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που σε «κανονικές» συνθήκες δεν συναντώνται ποτέ.

Ενα μικρό χρονικό ενός μεγάλου αγώνα

Την Κυριακή 28 Ιούνη πραγματοποιείται στο Εργατικό Κέντρο Βόλου συνέλευση του σωματείου καθαριστριών στην οποία συμμετέχουν, σαν παρατηρητές με δικαίωμα λόγου, συνδικαλιστές και εργατικές παρατάξεις που είναι αλληλέγγυοι με τον αγώνα των καθαριστριών. Στη συνέλευση αποφασίζεται να πραγματοποιηθεί κινητοποίηση την Τετάρτη 1 Ιούλη που αναλαμβάνει ο νέος εργολάβος και να γίνει παρέμβαση διαμαρτυρίας στη διευθύντρια του ΙΚΑ Βόλου και να απαιτηθεί να μην μειωθούν οι ώρες εργασίας. Από την επόμενη της απόφασης γίνεται προσπάθεια υπονόμευσης της κινητοποίησης με «δραστηριότητα» του γραμματέα του Εργατικού Κέντρου (ΔΑΚΕ) σε εργαζόμενες ώστε να πιέσουν το σωματείο να μην προχωρήσει στην κινητοποίηση, πράγμα που το καταφέρνει προσωρινά σαν αποτέλεσμα της απειρίας και της έλλειψης συντονισμού. Η προσωρινή αυτή «επιτυχία» του εργολάβου με την σύμπραξη των εργατοπατέρων, τον αποθράσυνε και έδωσε «τελεσίγραφα» στις εργαζόμενες να «σκύψουν το κεφάλι και να πάνε στη δουλειά». Αυτό εξόργισε τις καθαρίστριες που αντελήφθησαν ότι η αναβολή της κινητοποίησης λειτούργησε σε βάρος τους και σε καινούρια συγκέντρωσή τους αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν κινητοποίηση την Παρασκευή 3 Ιούλη έξω από το ΙΚΑ Βόλου και να καλέσουν τη διοίκηση του ΕΚΒ, σωματεία, συνδικαλιστές, εργατικές παρατάξεις να τους συμπαρασταθούν στον αγώνα τους, σε ανακοίνωση που κυκλοφόρησαν, ανάμεσα στα άλλα γράφουν:

«Μόνο με τη λέξη «σκλαβιά» μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θέλει να δουλεύουμε ο νέος εργολάβος που αναλαμβάνει την καθαριότητα του ΙΚΑ από 01/07/09. Με το έτσι θέλω, γιατί δεν «βγαίνει», αποφάσισε ότι στις νέες συμβάσεις εργασίας θα πρέπει να μειωθούν οι ώρες δουλειάς από 6 σε 4 και 3 κάθε μέρα με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών φυσικά! Μαζί με αυτό διώχνει κι όσες νομίζει ότι περισσεύουν.

(…)

Η αναβολή της κινητοποίησης που είχε αποφασιστεί για την 1/7, ημέρα εγκατάστασης του εργολάβου, ξέρουμε ότι ήταν λάθος: ήταν σκόνη στα μάτια μας για να μπορέσει να φέρει ο εργολάβος ό,τι ωράρια ήθελε και να κρατήσει όποιες ήθελε. Μαθαίνουμε όμως από τα λάθη μας και ξεκινάμε το σημερινό αγώνα.»

Την Παρασκευή 3 Ιούλη και ενώ οι εργαζόμενες μαζί με όσους βρέθηκαν αλληλέγγυοι μαζί τους συγκεντρώθηκαν έξω από το ΙΚΑ ο εργολάβος τους ανακοινώνει τηλεφωνικά ότι απολύονται όλες και θα στείλει άλλες στις θέσεις τους. Το σωματείο των καθαριστριών μαζί με μέλη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου (ΠΑΜΕ-ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) αλλά και εκπροσώπους εργατικών παρατάξεων (ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΟΤΑ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΚΑ) κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας στη διευθύντρια του ΙΚΑ και απαιτούν την επαναπρόσληψη των καθαριστριών. Η διευθύντρια του ΙΚΑ παίρνει ουσιαστικά το μέρος του εργολάβου και δηλώνει ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η καθαριότητα και «όλα τα άλλα» (ωράριο, ασφάλεια, συνθήκες εργασίας) αφορούν τις καθαρίστριες και τον εργολάβο και να τα βρουν. Την ίδια μέρα ο εργολάβος φθάνει στο Βόλο από τη Θεσσαλονίκη με άλλες εργαζόμενες και επιχειρεί να ξεκινήσει την καθαριότητα κάτι που απέτρεψε η αποφασιστική παρέμβαση των καθαριστριών και όσων άλλων εργαζόμενων βρίσκονταν εκείνη την ώρα, περιφρουρώντας την κινητοποίηση.

Μπροστά στις απειλές, τους εκβιασμούς και την υπονόμευση οι καθαρίστριες και οι αλληλέγγυες δυνάμεις πήραν την απόφαση να ξεκινήσει απεργία από την καθαριότητα του ΙΚΑ για να παρθούν πίσω οι απολύσεις και να μην μειωθούν οι ώρες δουλειάς, αποφασίστηκε επίσης να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 6 Ιούλη έξω από το ΙΚΑ και να καλεστούν σωματεία και εργαζόμενοι να πάρουν μέρος.

Στην συγκέντρωση που έγινε τη Δευτέρα 6 Ιούλη συμμετείχαν το σωματείο μετάλλου «Μήτσος Παπαρήγας», το σωματείο καθαριστριών σχολείων, σωματείο επισιτισμού, σωματεία των εργοστασίων ΑΓΕΤ και COCA-COLA, συνδικαλιστές του εργοστασίου ΜΕΤΚΑ, η ΠΕΤ-ΟΤΕ, η Συσπείρωση συλλόγου ΟΤΑ Μαγνησίας, ο σύλλογος ΔΕΠ Πανεπιστημίου Βόλου, ΕΑΑΚ Βόλου, το σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων, σωματείο ηλεκτρολόγων Μαγνησίας, η Παρέμβαση Μηχανικών, η κατάληψη Ματσάγγου, το ΠΑΜΕ, η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, αντιεξουσιαστές/αναρχικοί, η Ταξική Εργατική Αλληλεγγύη Μαγνησίας. Η συγκέντρωση είχε αρκετό κόσμο αν και γινόταν 12 το μεσημέρι και κράτησε μέχρι το απόγευμα σαν περιφρούρηση της κινητοποίησης των καθαριστριών και ενημέρωση με προκηρύξεις και συζήτηση με τους εργαζόμενους του ΙΚΑ και τους εργαζόμενους της πόλης που έρχονταν για να εξυπηρετηθούν. Σημαντικό στοιχείο αποκάλυψης η απουσία της διοίκησης (ΠΑΣΚΕ) του τοπικού συλλόγου των υπαλλήλων του ΙΚΑ που δεν έβγαλε ούτε μία ανακοίνωση συμπαράστασης στις καθαρίστριες και δεν συμμετείχε σε καμία κινητοποίηση παρά τις «κορώνες» διάφορων εκπροσώπων της ΠΑΣΚΕ για «δίκαιο αγώνα των καθαριστριών». Την ίδια μέρα αποφασίζεται από το σωματείο συγκέντρωση και πορεία για την Τρίτη 7 Ιούλη στις 7:30 το απόγευμα στην Πλατεία ελευθερίας, στο κέντρο του Βόλου, έτσι ώστε να «ανοίξει» το θέμα μέσα στην πόλη και να πάρει ο αγώνας κεντρικό χαρακτήρα. Και μετά από αυτή την απόφαση αναλαμβάνει δράση ο …γνωστός, πλέον, γραμματέας του Εργατικού Κέντρου (ΔΑΚΕ) που προσπαθεί να υπονομεύσει και αυτή την κινητοποίηση και ζητάει από τις εργαζόμενες να την ματαιώσουν γιατί «θα γίνουν επεισόδια και θα έχουν αυτές την ευθύνη» (!!!). Οι καθαρίστριες όμως τον είχαν μάθει πια και δεν υποχώρησαν στις μεθοδεύσεις, τις απειλές και τους εκβιασμούς του γνωστού απεργοσπάστη εργατοπατέρα.

Στην πορεία που πραγματοποιήθηκε -να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη πορεία που πραγματοποιείται στο Βόλο ενάντια στις απολύσεις γενικά από τότε που ξεκίνησε η επίθεση- συμμετείχαν όλα τα σωματεία, οι παρατάξεις και οι εργαζόμενοι που είχαν βρεθεί στο πλευρό των καθαριστριών όλο αυτό το διάστημα, μοιράστηκαν προκηρύξεις και φωνάχτηκαν συνθήματα όπως ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΕΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ, ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΚΑ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΕΡΓΙΑ-ΕΞΩ ΤΩΡΑ Η ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ.

Στο τέλος της πορείας μία καθαρίστρια είπε: «μου άρεσε αυτό που κάναμε σήμερα, να το ξανακάνουμε» και όσοι ήταν παρόντες, δεσμεύτηκαν ότι ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ.

ΟΝΔΟΥΡΑ: Το «ορφανό» πραξικόπημα

Την προπερασμένη Κυριακή 28 Ιούνη, λίγο πριν ξημερώσει στην πρωτεύουσα της Ονδούρας Τεγκουσικάλπα, μονάδες του στρατού, με τη βοήθεια αεροπορίας και τεθωρακισμένων, κατέλαβαν διάφορα κυβερνητικά κτήρια και την προεδρική κατοικία. Ενεργώντας -τυπικά- κατ’ εντολή του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, συνέλαβαν κυριολεκτικά στον ύπνο τον εκλεγμένο πρόεδρο Μανουέλ Σελάγια και, με τις πιτζάμες ακόμα, τον οδηγήσανε στο αεροδρόμιο απ’ όπου τον στείλανε στην Κόστα Ρίκα, μια χώρα που διατηρεί ένα προφίλ ουδετερότητας, κάτι σαν Ελβετία της Κεντρικής Αμερικής.
Το πραξικόπημα κύλησε αναίμακτα την πρώτη μέρα. Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης, καμιά αντίσταση δεν εκδηλώθηκε, οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα δεν μεταδίδανε πολιτικές ειδήσεις, αλλά -κλασικά- μουσική (τα εμβατήρια θεωρήθηκαν, φαίνεται, ξεπερασμένα), οι συνδέσεις του ίντερνετ αντιμετωπίζανε «προβλήματα». Λίγες ώρες αργότερα, το απόγευμα, το Κογκρέσο συγκλήθηκε έκτακτα και αποφάσισε την αντικατάσταση του Σελάγια από τον πρόεδρο του Σώματος, Ρομπέρτο Μιτσελέττι, ο οποίος μάλιστα ανήκει στο ίδιο κόμμα, το Φιλελεύθερο Κόμμα (PLH). Σύμφωνα με τις δηλώσεις του εκπρόσωπου της δοτής νέας κυβέρνησης, οι εκλογές που προγραμματίστηκαν το Νοέμβρη του 2009 σίγουρα θα γίνουν, απλά χωρίς τον Σελάγια.
Ο πρόεδρος της χώρας, όπως ορίζει το Σύνταγμα, δεν μπορεί να επανεκλεγεί. Ετσι και αλλιώς, δηλαδή, ο Σελάγια δεν μπορεί να ξαναβάλει υποψηφιότητα. Ομως, τη μέρα που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, είχε σχεδιαστεί να γίνει ένα ανεπίσημο δημοψήφισμα, περισσότερο σαν πανεθνικό γκάλοπ, με ερώτημα «θέλετε στις γενικές εκλογές του 2009 να στηθεί και άλλη μία κάλπη για το αν θα συγκροτηθεί συνταγματική συνέλευση που θα εξετάσει αλλαγές στο σύνταγμα;». Δηλαδή, δημοψήφισμα για να διεξαχθεί… δημοψήφισμα, ώστε να γίνει τροποποίηση του συντάγματος, χωρίς να αποκαλυφθούν δημόσια λεπτομέρειες γύρω από τις αλλαγές. Οι πραξικοπηματίες υποψιάζονταν ότι ο Σελάγια θα κυνηγούσε δεύτερη προεδρία στις μεθεπόμενες εκλογές, αν στο μεταξύ καταργούνταν το κώλυμα της μοναδικής θητείας. Με δεδομένο ότι ήδη το Κονγκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο είχαν κηρύξει προκαταβολικά άκυρο το δημοψήφισμα και ότι η τυχόν συγκρότηση συντακτικής συνέλευσης δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα περνούσε τις μελλοντικές προτάσεις του Σελάγια, είναι τόσο σημαντικός ο λόγος αυτός για να γίνει πραξικόπημα;
Με το που ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση άρχισε ένα περίεργο γαϊτανάκι δηλώσεων από διάφορες ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα καταδίκασε την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου και δήλωσε ότι ενδεχομένως θα πιέσει για την επιστροφή του. Καταδίκασε επίσης η Ευρωπαϊκή Ενωση και φυσικά ο Ούγκο Τσάβες, ο οποίος όχι μόνο έδειξε ως υπεύθυνες τις Η.Π.Α., αλλά και απείλησε με στρατιωτική δράση αν πειραχτεί η βενεζουελάνικη πρεσβεία. Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (Ο.Α.S.) δήλωσε ότι αναγνωρίζει μόνο τον Σελάγια ως πρόεδρο και κανέναν άλλον και έδωσε τελεσίγραφο για την επιστροφή του στην προεδρία εντός 72 ωρών. Ολοι απέσυραν τους πρέσβεις τους, εκτός τις Η.Π.Α. Τι έχουμε λοιπόν; Ενα «πτώμα» που, σαν σε αστυνομικό μυθιστόρημα, κανείς δεν προκάλεσε. Ούτε οι Η.Π.Α. ούτε η Ε.Ε., που καταδίκασαν το πραξικόπημα, ούτε γειτονικά κράτη, αφού και ο OAS ομόφωνα έπραξε το ίδιο, ούτε οι χουντικοί που δεν κάτσανε ούτε μια μέρα στην κυβέρνηση, αλλά ούτε και το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Κόμμα (PNH) που δεν διαδέχτηκε το κόμμα του Σελάγια. Και όμως υπάρχει ένα «πτώμα».
Ας δούμε τα δεδομένα. Σε αμερικάνικες εφημερίδες, όπως οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», γράφτηκε ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ γνώριζε ότι θα κινηθεί ο στρατός. Πράγματι, είναι αδύνατο να μην το ξέρουν. Στην Ονδούρα οι Η.Π.Α. από το 1985 έχουν εγκαθιδρύσει μια μεγάλη στρατιωτική βάση πενήντα μίλια βορειοδυτικά της Τεγκουσικάλπα, που είναι και η μεγαλύτερη και πιο σημαντική της ευρύτερης περιοχής. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την αντιμετώπιση του Φαραμπούντο Μαρτί στο Σαλβαδόρ, την ενίσχυση των Κόντρας στη γειτονική Νικαράγουα και τις ανορθόδοξες επιθέσεις στους Σαντινίστας, και όταν αυτοί παρέδωσαν την εξουσία στη Δεξιά το 1990, τυπικά μετατράπηκε σε βάση αντι-ναρκωτικών επιχειρήσεων και εκπαίδευσης του ονδουρένικου στρατού, ουσιαστικά όμως σε φυλάκιο επιτήρησης και ελέγχου των καθεστώτων και των κινημάτων της κεντρικής Αμερικής.
Ο στρατός της Ονδούρας είναι σαν παρακλάδι του αμερικάνικου. Εκπαιδεύεται από αυτόν (ο στρατηγός Ρομέο Βάσκες που διοργάνωσε το πραξικόπημα είναι απόφοιτος της Σχολής της Αμερικής), εξοπλίζεται και ντύνεται απ’ αυτόν, ούτε γυμνάσια δεν μπορεί να κάνει χωρίς να το μάθουν και εγκρίνουν οι «εκπαιδευτές» του. Ακόμα και παλιότερα, τη δεκαετία του '80, που συγκέντρωνε και αρκετή οικονομική ισχύ (τσιμεντοβιομηχανίες, τράπεζες κ.λπ.), πάντα υποτελής ήταν, όπως και όλη η χώρα. Αυτό που παραδεχτήκανε οι εφημερίδες ήταν ότι, τουλάχιστον ένα μήνα πριν, όχι μόνο γνώριζαν, αλλά και συνομιλούσαν μερικοί αμερικάνοι αξιωματούχοι με τους αντίστοιχους Ονδουρένιους, για να τους αποτρέψουν δήθεν.
Ο Μανουέλ Σελάγια όταν κέρδισε οριακά τις εκλογές (49,6% έναντι 46,2% του PNH) το Νοέμβρη του 2005 ακολούθησε αρχικά φιλοαμερικανική πολιτική, όπως ήταν αναμενόμενο. Τα δύο κεντροδεξιά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία ανέκαθεν είχαν αναφορά στην Ουάσινγκτον. Ο ίδιος ο Σελάγια, από πλούσιο τζάκι και γαιοκτήμονας, συμφώνησε με την ένταξη της Ονδούρας το 2004 στην CAFTA, την ανάλογη συνθήκη με τη NAFTA που μεταξύ άλλων προβλέπει τη δημιουργία ζωνών βιομηχανίας και βιοτεχνίας χωρίς δασμολόγηση των πρώτων υλών και με απειροελάχιστη φορολόγηση επί των κερδών, ένα ονειρεμένο τοπίο για τις πολυεθνικές, κυρίως αμερικάνικες αλλά και δυτικοευρωπαϊκές και κινεζικές. Το σύστημα των «μακιλαδόρας», όπως λέγονται τα εργοστάσια υπό το παραπάνω καθεστώς, λειτουργούν πλέον σε όλη την κεντρική Αμερική σε συνθήκες μεσαιωνικές για τους εργάτες και τις εργάτριες (που είναι οι περισσότερες). Σχεδόν όλα τα προϊόντα που παράγονται εξάγονται υποχρεωτικά (αυτό είναι και το νόημα) στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.
Οταν άρχισαν να μπαίνουν λουκέτα, είτε λόγω της οικονομικής κρίσης είτε λόγω της μεταφοράς σε ασιατικούς «παράδεισους», το ήδη καταχρεωμένο κράτος της Ονδούρας κατέρρευσε οικονομικά. Οπως είπε ο Σελάγια σε μια συνέντευξή του: «Δεν μπορεί να φτιαχτεί ένας δρόμος χωρίς δάνειο από την Παγκόσμια Τράπεζα». Την ίδια στιγμή πάνω από το 60% του λαού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Διάφορες κινητοποιήσεις έγιναν όλο αυτό το διάστημα. Από τους δασκάλους μέχρι τους ταξιτζήδες για το ακριβό πετρέλαιο, μέχρι τους ινδιάνους, που αποτελούν την πλειοψηφία του λαού, για τα δάση τους, τη γη τους και το βιοτικό επίπεδό τους.
Ετσι σιγά σιγά η κυβέρνηση άρχισε να προσεγγίζει τη Βενεζουέλα. Απ’ τη μία εξασφάλιζε επενδύσεις σε δημόσια έργα, φτηνό πετρέλαιο και δάνεια με εξαιρετικά ευνοϊκούς σε σχέση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όρους (για παράδειγμα, η προμήθεια πετρελαίου από τη βενεζουελάνικη Petrocaribe πληρώνεται η μισή μπροστά και η υπόλοιπη εντός 25 χρόνων με 1% τόκο), απ’ την άλλη έπαιρνε με το μέρος του πολλές οργανώσεις και κινήματα που έχουν ως αναφορά την μπολιβαριανή κυβέρνηση του Τσάβες και το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, σαν την αγροτική οργάνωση Βία Καμπεσίνα που πρόσκειται στο βραζιλιάνικο MST.
Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε έντονο προβληματισμό στις Η.Π.Α. για ευνόητους λόγους. Ο Σελάγια προσχώρησε το 2008 στον οικονομικό οργανισμό που φιλοδοξούν να στήσουν οι Μοράλες και Τσάβες, την ALBA. Τότε σχολίασε: «Σήμερα κάνουμε ένα βήμα μπρος για να γίνουμε μια κυβέρνηση της κεντροαριστεράς, και αν σε κάποιον δεν αρέσει, τότε βγάλτε τη λέξη "κέντρο" και κρατήστε τη δεύτερη. Δεν παίρνουμε κανενός την άδεια για να υπογράψουμε [σ.σ.: τις συμφωνίες με τη Βενεζουέλα]». Παρόμοια αλλαγή στάσης εκδηλώθηκε και σε διπλωματικό επίπεδο. Αργησε να χορηγήσει την τυπική έγκριση στο νέο αμερικάνο πρέσβη «σε ένδειξη αλληλεγγύης στη Βολιβία» πέρυσι με τα γεγονότα των αυτονομιστών φιλοαμερικάνων, ζήτησε την άρση του εμπάργκο στην Κούβα, έφτασε να δηλώνει μέχρι και αντιιμπεριαλιστής!
Οι αμερικάνικες πολυεθνικές και η κυβέρνηση των Η.Π.Α., που δεν «ρωτήθηκαν», δεν μπορούσαν να το αφήσουν να περάσει έτσι. Οταν διαπίστωσαν, λόγω της επιμονής του Σελάγια για δημοψήφισμα, ότι σκοπεύει να συνεχιστεί αυτή η πολιτική, προκάλεσαν το πραξικόπημα, τώρα που είναι νωρίς ακόμα. Αλλωστε το αμερικάνικο κράτος στον προϋπολογισμό όλων των χρόνων που κυβέρνησε ο Σελάγια προέβλεπε την οικονομική ενίσχυση του ονδουρένικου κράτους. Ο Σελάγια και οι μερίδες της αστικής τάξης που εξέφραζε δεν είχαν ξεκόψει από το αμερικάνικο άρμα και ούτε το επιδίωκαν πλήρως.
Ο πρόεδρος του OAS διαπραγματεύεται την επιστροφή του Μανουέλ Σελάγια στην προεδρία με τον όρο να μη διεκδικήσει νέα θητεία (και να αμνηστεύσει τους πραξικοπηματίες). Είναι ουσιαστικά αυτό που επιθυμούν οι Αμερικάνοι, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγώνια. Να στείλουν το μήνυμα στις οικονομικές και πολιτικές ελίτ της περιοχής που σχεδιάζουν να αποκλίνουν από τα συμφέροντα των Η.Π.Α. και να αποσυνδέσουν οι ίδιοι το όνομά τους από το κακόφημο πραξικόπημα. Το ίδιο είχε γίνει στην Αϊτή το 1994, την εποχή που κυβερνούσε ο Μπιλ Κλίντον. Οι Η.Π.Α. ανέτρεψαν τον Ζαν Μπεντράντ Αριστίντ με πραξικόπημα και κατόπιν τον επανέφεραν με τη δέσμευση από τη μεριά του να πειθαρχήσει στις πολιτικές του Δ.Ν.Τ.
Στο μεταξύ, από την επόμενη μέρα του πραξικοπήματος η Τεγκουσικάλπα και άλλες πόλεις της Ονδούρας συγκλονίζονται από διαδηλώσεις εναντίον του πραξικοπήματος. Εχουν μετρηθεί πάνω από δέκα νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες από τις ταραχές που ξέσπασαν γύρω από το κτήριο του Κογκρέσου. Στις κινητοποιήσεις, σύμφωνα με αναφορές, πρωτοστατούν οι δάσκαλοι, οι φοιτητές και η ινδιάνικη φτωχολογιά, οι οπαδοί του Σελάγια και το μικρό κόμμα που τον υποστήριζε στο Κογκρέσο, η κεντροαριστερή Δημοκρατική Ενοποίηση (UD), η εξέλιξη δηλαδή του παλιού ΚΚΟ, που στις προηγούμενες εκλογές πήρε 1,5%. Οι μνήμες από τις γενοκτονίες των ιμπεριαλιστών και των στρατιωτικών είναι πολύ νωπές για να σβήσουν. Ο λαός της Ονδούρας είχε την ατυχία να υποστεί το πρώτο πραξικόπημα της εποχής Ομπάμα στην Αμερική.

Πολεμικό κλίμα ενάντια στους μετανάστες

Πολεμικό κλίμα κατά των μεταναστών επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της ΝΔ. Η σαρωτική επιχείρηση που ξεκίνησε με απίστευτη αγριότητα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Παράλληλα, εντείνεται και η φρικαλέα προπαγάνδα που απαιτείται για την ιδεολογική στήριξη αυτής της κτηνωδίας και την απόσπαση της απαραίτητης κοινωνικής συναίνεσης. Και επειδή αυτή η συναίνεση δεν αποσπάται πάντα, υπάρχει πάντα η οδός της βίας και της τρομοκρατίας για να επιβάλει τη σιωπή σε όσους διαφωνούν.

• Σαφές μήνυμα σκλήρυνσης της κυβερνητικής στάσης απέναντι στους μετανάστες έδωσε η συζήτηση του ζητήματος της «λαθρομετανάστευσης» στο ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο για την Εθνική Ασφάλεια) την προηγούμενη εβδομάδα (Τετάρτη 8 Ιουλίου). Η άμεση εμπλοκή των στρατιωτικών μηχανισμών και η συνεργασία του με τους μηχανισμούς κρατικής καταστολής, ανεβάζει την ένταση γύρω από το ζήτημα των μεταναστών και επιδιώκει να δώσει έναν ακόμη πιο τρομοκρατικό τόνο.

Τόσο οι δηλώσεις Αντώναρου, όσο και οι πρόσφατες δηλώσεις Μεϊμαράκη και Παυλόπουλου δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο παρανόησης. Ο πρώτος, όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο το ζήτημα των μεταναστών συζητιέται στο ΚΥΣΕΑ, απάντησε ότι το ΚΥΣΕΑ είναι «το ανώτατο κυβερνητικό όργανο που έχει την ευθύνη για τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας της χώρας». «Το κύμα των λαθρομεταναστών, συνιστά εν δυνάμει απειλή για τις περισσότερο ανεπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης» είχε δηλώσει ο Μεϊμαράκης, ενώ ανοιχτό είχε αφήσει το ενδεχόμενο συνδρομής του ΝΑΤΟ στο ζήτημα της «επαναπροώθησης» των μεταναστών ο Παυλόπουλος.

«Αναβαθμίζεται», λοιπόν, ο ρόλος των λεγόμενων λαθρομεταναστών! Κοντά στα γνωστά επιχειρήματα περί αύξησης της εγκληματικότητας, κινδύνου της δημόσιας υγείας, αύξησης της ανεργίας και τα μύρια όσα καταλογίζονται στους κατατρεγμένους των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της καπιταλιστικής υπερεκμετάλλευσης, προστίθεται τώρα πια και η «εθνική ασφάλεια».

Εξάλλου, τη «γραμμή» την έχουν ρίξει εδώ και μήνες οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, με την ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα: «Η Ελλάδα όλο και εντονότερα αποτελεί πύλη εισόδου λαθρομεταναστών από τη Μέση Ανατολή και την Νότια Ασία προς την Ε.Ε. και υπάρχουν ανησυχίες ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως σημείο διέλευσης για τρομοκράτες που ταξιδεύουν στην Ευρώπη και ΗΠΑ», ανέφερε η έκθεση και συνέχιζε, «το 2008 αυξήθηκαν δραματικά οι δίοδοι λαθρομεταναστών στο Αιγαίο και συνελήφθησαν περίπου 100.000 λαθρομετανάστες».

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν σκοπεύει να κάνει πίσω από την επιλογή της (η, σωστότερα, την επιλογή των ιμπεριαλιστών) να εντείνει τις διώξεις και την καταστολή ενάντια στους μετανάστες. Το αντίθετο, μάλιστα! Να υπενθυμίσουμε ότι το «δόγμα Μαρκογιαννάκη» ο οποίος, γεμάτος κομπασμό, δήλωνε στις αρχές Ιούνη «θα κάνουμε αυτό που πρέπει» σε σχέση με τις «επιχειρήσεις-σκούπα» προβλέπει συνεχείς τέτοιες επιχειρήσεις και μία τεράστια επιχείρηση μέχρι τα τέλη Ιούλη, πράγμα που επιβεβαίωνε και ο Παυλόπουλος όταν δήλωνε ότι «το αργότερο μέχρι τα τέλη Ιουλίου, αυτά δεν θα τα βλέπετε πλέον», αναφερόμενος σε συμπλοκές τύπου Αγίου Παντελεήμονα.

Σε αυτήν την επιλογή της επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή πολιτική συναίνεση. Αυτός είναι και ο λόγος που το υπουργείο Εσωτερικών κάλεσε και δύο συσκέψεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων υπό τον Μαρκογιαννάκη. Συσκέψεις στις οποίες έσπευσαν όλοι πλην ΚΚΕ. Και αν η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ θεωρούνται απόλυτα φυσιολογικές, πώς θα μπορούσε άραγε να χαρακτηρίσει κανείς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ; Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση αποφασίζει και ενεργεί χωρίς να λογαριάζει τα δημοκρατικά δικαιώματα, σε μια περίοδο που είναι ξεκάθαρη η πρόθεσή της να επιβάλει ένα συνολικά αντιδραστικότερο πολιτικό κλίμα, η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ουσιαστική νομιμοποίηση. Και ας δηλώνει το αντίθετο.

• Κομμάτι αυτού του αντιδραστικού κλίματος είναι και η νομιμοποίηση-ενίσχυση των διάφορων φασιστοσυμμοριών. Τα χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της ανοχής ή και στήριξης αυτών των συμμοριών από τους μηχανισμούς κρατικής καταστολής που έχουμε ζήσει κατά καιρούς, επαναλήφθηκαν και κατά τη διάρκεια της αντιρατσιστικής πορείας του χώρου της αναρχο-αυτονομίας στις 7 Ιουλίου προς την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Παράλληλα, συνεχίζεται η νομιμοποίηση και προβολή φωνών «αγανακτισμένων πολιτών» ενάντια στους μετανάστες.

Ωστόσο, εδώ θεωρούμε απαραίτητο να κάνουμε ξανά κάποιες παρατηρήσεις. Θεωρούμε ότι αυτού του είδους οι συμμορίες, ακόμη και κόμματα όπως το ΛΑΟΣ, αποτελούν μορφώματα που υφίστανται και δρουν υπό την «παραγγελία» του συστήματος και πάντα προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Μιας άρχουσας τάξης η οποία -να μην ξεχνάμε- είναι βαθιά εξαρτημένη από τους ευρωπαίους και αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Με αυτήν την έννοια οι όποιες εθνικιστικές και φασιστικές κραυγές στη χώρα μας είναι καταδικασμένες να περιορίζονται στο πλαίσιο που θέτει κάθε φορά η ιμπεριαλιστική εξάρτηση.

Το πρόβλημα επομένως που καλείται να αναδείξει και να παλέψει η Αριστερά στη χώρα μας σε σχέση με τους μετανάστες δεν είναι οι διάφορες φασιστοσυμμορίες, όσο το ευρύτερο κλίμα που νομιμοποιεί και στηρίζει τη δράση τους και, κατά συνέπεια, η ίδια η αστική τάξη και η πολιτική που της υπαγορεύουν τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Εάν είναι κάτι απέναντι στο οποίο οφείλει να θωρακιστεί η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός της χώρας, αυτό είναι η αστική ιδεολογική προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες και η προσπάθεια να νομιμοποιηθεί η δράση των κρατικών μηχανισμών καταστολής ως «εγγυητών» της κοινωνικής ειρήνης και των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Και σε αυτό φυσικά συμβάλλει η γενικότερη αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος και της εργατικής τάξης.

Με αυτήν την έννοια η ανάδειξη των διάφορων φασιστοσυμμοριών ως του κύριου εχθρού και ο εγκλωβισμός της αντιπαράθεσης στο κλίμα ρατσισμού και ξενοφοβίας σε στρατιωτικού τύπου αντιπαραθέσεις μεταξύ ομάδων π.χ. για την «κυριαρχία» της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα, συσκοτίζει την πραγματική ουσία και αποτελεί «βούτυρο στο ψωμί» της αστικής τάξης και των μηχανισμών της οι οποίοι εμφανίζονται ως «ισορροπιστές». Αυτό το πολεμικό κλίμα που σιγοντάρεται από διάφορες πλευρές όχι μόνο δεν ευνοεί το χτίσιμο των απαραίτητων δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών αλλά ενισχύει το ήδη υπαρκτό κλίμα φόβου που υπάρχει τόσο στη μία πλευρά όσο και στην άλλη.

Αποτελεί καθήκον της Αριστεράς να ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα και να θέσει το ζήτημα όχι στη βάση που θέλει να επιβάλλει η αστική τάξη και τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά στην πραγματική ταξική του βάση. Και αυτό το ξεκαθάρισμα δεν θα γίνει ούτε με επικλήσεις ούτε φυσικά με κραυγές του τύπου «τσακίστε τους φασίστες». Θα γίνει μέσα από την άμεση επαφή με το λαό και τους μετανάστες. Με την αντιπαράθεση στην αστική προπαγάνδα μέσα από τη ζωντανή παρουσία των δυνάμεων της Αριστεράς στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς. Με τη συγκρότηση πρωτοβουλιών που θα φέρνουν κοντά τους έλληνες και τους μετανάστες, που θα αποκαθιστούν το χαμένο κλίμα φιλίας και αλληλεγγύης. Που θα έχουν στόχο να διαλύσουν τα μαύρα σύννεφα του φόβου απέναντι σε έναν ανύπαρκτο εχθρό που έντεχνα στήνει η αστική προπαγάνδα για να καλύψει τον πραγματικό εχθρό. Που δεν θα κουκουλώνουν τα πραγματικά προβλήματα που γεννά η εξαθλίωση στην οποία εξαναγκάζονται να ζουν οι μετανάστες, αλλά θα αγωνίζονται για την αποκάλυψη των πραγματικών υπαιτίων και θα απαιτούν αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, περίθαλψη και δουλειά για όλους.

Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει ήδη απευθύνει την πρόταση προς τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Και θα επιμείνει σε αυτή, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι η υπόθεση της εργατικής τάξης της χώρας δεν μπορεί να υπηρετηθεί, εάν το μεγάλο αυτό κομμάτι της που είναι οι μετανάστες δεν ενταχθούν αγωνιστικά στην υπόθεση αυτή.