ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ Να ανατρέψουμε τα εφιαλτικά τους σχέδια!

Ένα φριχτό, απάνθρωπο μέλλον προετοιμάζει το σύστημα και η τωρινή του κυβέρνηση στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου. Πιο προκλητικοί και θρασείς από ποτέ, οι κυβερνητικοί επιτελείς έχουν ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για το οριστικό ξερίζωμα του δικαιώματος στην ασφάλιση. Και, καθόλου τυχαία, μια μέρα πριν την απεργία της ΑΔΕΔΥ, Λοβέρδος, Κουτρουμάνης και Στεργίου (το στέλεχος, ο συνδικαλιστής και ο... σοφός) ανακοίνωσαν τις κυβερνητικές «προτάσεις» για τη διάλυση του ασφαλιστικού. Ουσιαστικά επαλήθευσαν (προς το χειρότερο) αυτά που μεθοδικά «διέρρεαν» κάθε τόσο στον Τύπο, προαναγγέλλοντας ταυτόχρονα και την κατάθεση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου.

«Είναι βέβαιο, πως όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή η μεγαλύτερη κοινωνική κατάκτηση των εργαζομένων, απειλείται με κατάρρευση και πως η κυβέρνηση πρέπει να το διασώσει, παίρνοντας αποφάσεις με χαρακτήρα εξυγιαντικό, ορθολογικό, αναλογικό και κοινωνικώς δίκαιο». Αυτά είπε ο Υπουργός Εργασίας, Α. Λοβέρδος, προσπαθώντας να πείσει τους εργαζόμενους να συναινέσουν. Πώς άραγε βεβαιώθηκε ο κ. Λοβέρδος ότι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται την επαπειλούμενη «κατάρρευση» του ασφαλιστικού συστήματος;
Μήπως επειδή ο ίδιος, η κυβέρνησή του και όλοι οι προγενέστεροί τους φρόντιζαν και φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με τα συγκεκριμένα τρομοκρατικά σενάρια σε καθημερινή βάση και με όλους τους δυνατούς τρόπους; Μήπως επειδή αυτός και οι όμοιοί του φρόντιζαν και φροντίζουν να διαστρεβλώνουν την πραγματική αλήθεια γύρω από το ασφαλιστικό που δεν είναι άλλη από την πρόθεση του κεφάλαιου να ξεμπερδεύει οριστικά και από αυτό το «έξοδο» προκειμένου να αποθησαυρίζει ακόμη περισσότερη υπεραξία;

Ας δούμε, όμως, πώς επιχειρεί να «διασώσει» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το ασφαλιστικό. Ή, σωστότερα, ας δούμε τι περιμένει τους εργαζόμενους, εάν περάσουν τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα:

- Αλλάζει εντελώς ο χαρακτήρας της ασφάλισης και της συνταξιοδότησης. Η μόνη δέσμευση που αναλαμβάνει πλέον το κράτος αφορά στη χορήγηση μίας χαμηλότατης σύνταξης, της λεγόμενης «κοινωνικής σύνταξης», (στην ουσία, ενός επιδόματος) της τάξης των 360 ευρώ σε όσους συμπληρώνουν το 65^ο έτος ηλικίας και έχουν 35 χρόνια δουλειάς (για την ακρίβεια, 10.500 ένσημα). Όσοι φτάσουν σε αυτήν την ηλικία και έχουν λιγότερα ένσημα θα παίρνουν ακόμη λιγότερα χρήματα, όσα αντιστοιχούν στα ένσημα αυτά. Για παράδειγμα, με 7.000 ένσημα η «κοινωνική σύνταξη» θα είναι 240 ευρώ.

Σε αυτό το ποσό θα προστίθεται το δεύτερο κομμάτι της σύνταξης, η λεγόμενη «ανταποδοτική σύνταξη» η οποία θα υπολογίζεται με βάση το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών του εργαζόμενου και των ενσήμων που έχει κολλήσει.

- Αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια, αφού στόχος της κυβέρνησης είναι η αύξηση του μέσου όρου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 61 έτη που είναι σήμερα στα 63. «Επιμήκυνση του εργασιακού βίου» προτιμά να το λέει η κυβέρνηση. Ωστόσο, όσο κομψά και να το αποκαλεί δεν είναι παρά ένας ωμός εκβιασμός. Έτσι κανένας εργαζόμενος δεν θα μπορεί να παίρνει πλήρη σύνταξη με 35 ή 37 χρόνια δουλειάς (10.500 ή 11.100 ένσημα αντίστοιχα), εάν δεν έχει συμπληρώσει ένα συγκεκριμένο όριο ηλικίας (το οποίο δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί). Τυπικά, βέβαια, δεν θα του απαγορεύεται να συνταξιοδοτηθεί, αλλά η σύνταξη που θα παίρνει θα είναι πραγματικά κουτσουρεμένη.

- Και το πόσο κουτσουρεμένη θα είναι προκύπτει από κάποιες ακόμη «διαρροές» στον Τύπο που αφορούν στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της «ανταποδοτικής σύνταξης». Συγκεκριμένα, για τον υπολογισμό της θα υπολογίζεται το σύνολο του εργάσιμου βίου και όχι την τελευταία πενταετία ή τα καλύτερα πέντε χρόνια της τελευταίας δεκαετίας, όπως ισχύει μέχρι σήμερα. Και μάλιστα, ο εργασιακός βίος θα χωρίζεται σε ηλικιακές ζώνες με διαφορετικό συντελεστή βαρύτητας (ποσοστό αναπλήρωσης) η καθεμία. Έτσι, ενώ σήμερα το ποσοστό αναπλήρωσης για κάθε χρόνο είναι ενιαίο στο 2% (έτσι ώστε στην 35ετία να έχουμε συνολικό ποσοστό αναπλήρωσης 70%) με το νέο σύστημα υπολογισμού τα πρώτα χρόνια του εργάσιμου βίου θα είναι με χαμηλό ποσοστό αναπλήρωσης, ενώ τα τελευταία χρόνια θα είναι με υψηλότερο ποσοστό. Ένα σενάριο που αποδίδεται στον... σοφό Στεργίου (τον πρόεδρο της επιτροπής για το ασφαλιστικό) προβλέπει 1,5% για την ηλικία από 18 έως 52 έτη, 1,9% για την ηλικία από 53 έως 62 και 4,5% για την ηλικία από 63 έως 68 έτη! Δηλαδή, εάν ένας εργαζόμενος πιάσει δουλειά στα 18 του, δουλέψει 37 συνεχόμενα χρόνια (δηλαδή μέχρι τα 55) και θελήσει να βγει στη σύνταξη, θα πάρει μόλις το 58,2% της σύνταξης!!!

Και όλα αυτά με ανοιχτό το ενδεχόμενο οι τελικές διατάξεις του νομοσχεδίου να είναι ακόμη χειρότερες, όπως μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το εφιαλτικό τοπίο που διαμορφώνεται για τους εργαζόμενους. Με τα ποσοστά της ανεργίας να έχουν εκτιναχτεί στα ύψη, στέλνοντας μεγάλα τμήματα των εργαζομένων για μήνες ή και για χρόνια στην ανεργία, με την ελαστική εργασία και τη μερική απασχόληση να επεκτείνονται ραγδαία, με τη μαύρη, ανασφάλιστη εργασία να αποτελεί διέξοδο επιβίωσης για χιλιάδες εργαζόμενους, είναι ξεκάθαρο ότι η συμπλήρωση των απαραίτητων προϋποθέσεων συνταξιοδότησης είναι από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Πόσο μάλλον το να επιδιώκει ένας εργαζόμενος να παραμείνει στη δουλειά σε ηλικίες πάνω από τα 55-60.

Και ας φανταστεί κανείς τι επιπτώσεις θα έχει το κυνήγι της παραμονής στην εργασία σε τόσο μεγάλες ηλικίες για τις συλλογικές συμβάσεις. Πόσο εύκολα θα μπορεί να απαιτήσει ένας εργαζόμενος σε αυτήν την ηλικία την αμοιβή που προβλέπεται από την προϋπηρεσία του και την αντίστοιχη μισθολογική ωρίμανση; Τι είδους υποχωρήσεις θα κάνει σε αυτό το επίπεδο ένας εργαζόμενος προκειμένου να «ανταγωνιστεί» νεότερους και αποδοτικότερους εργαζόμενους;

Η απάντηση, κατά τη γνώμη μας, είναι απλή: Όσες υποχωρήσεις και να κάνει δεν θα μπορέσει να επιβιώσει στον ανταγωνισμό με έναν νεότερο, αποδοτικότερο και φτηνότερο εργαζόμενο. Οπότε αυτό που θα του απομένει θα είναι να περιμένει μέχρι τα 65 του προκειμένου να πάρει τα ψίχουλα της «κοινωνικής σύνταξης» και ό,τι θα του αναλογεί από το «ανταποδοτικό» κομμάτι. Το πώς θα ζει μέχρι να φτάσει στα 65 του είναι κάτι που δεν απασχολεί την κυβέρνηση. Εξάλλου, όπως αναφέραμε στην αρχή, η κυβέρνηση δεσμεύεται μόνο για την ελεημοσύνη της «κοινωνικής σύνταξης». Για όλα τα υπόλοιπα, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του.

Εκεί θέλει να οδηγήσει τα πράγματα το κεφάλαιο. Έτσι θα διασώσει το ασφαλιστικό σύστημα το ΠΑΣΟΚ. Με το να καταργήσει το δικαίωμα στην ασφάλιση. Με το να αφήσει τον εργαζόμενο στο έλεος του κεφάλαιου και του κάθε λογής εργοδότη.

Είναι στο χέρι μας να πάρουν άλλο δρόμο τα πράγματα. Να μπει φραγμός στα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην ασφάλιση ως συλλογικό, καθολικό δικαίωμα της εργατικής τάξης. Αυτής που παράγει τον πλούτο αυτής της κοινωνίας. Αυτής που έχτισε και χτίζει αυτόν τον κόσμο. Και της μόνης που μπορεί να τον αλλάξει.

·                ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ!

·                ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ!

·                ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ!