Είμαστε μπροστά σε μια νέα σκευωρία που στήθηκε με τους γνωστούς τρόπους που κατά κόρον χρησιμοποιεί η Ασφάλεια ή σε μια νέα "επιτυχία" του Χρυσοχοΐδη; Η απάντηση σε τέτοια διλήμματα από την Αριστερά δεν μπορεί να ‘ναι παρά η εξέταση των πολιτικών δεδομένων μιας και τα ...αποδεικτικά στοιχεία, τις περισσότερες φορές, αποδεικνύονται πλαστά ή ανέλπιστα και ...ανεξήγητα ετοιμοπαράδοτα στους ασφαλίτικους μηχανισμούς.
Οι συλλήψεις των 6, που χαρακτηρίζονται ως ο κορμός του Επαναστατικού Αγώνα (ΕΑ), αλλά και των 4 των Πυρήνων της Φωτιάς, γίνονται εν μέσω μιας παρατεταμένης και ολόπλευρης επίθεσης του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου στους εργαζόμενους της χώρας. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι απαιτήσεις της κυβέρνησης προς τα δυο βασικά της στηρίγματα (ΗΠΑ-ΕΕ) για βοήθεια στην κρίση που μαστίζει τον ντόπιο καπιταλισμό έχουν αναδείξει τα πιο υποτελή στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν ως αστική τάξη. Τους τάζουν τα πάντα. Την πλήρη παράδοση των εργαζομένων και του λαού στις απαιτήσεις τους, που δεν περιορίζονται μόνο σε επίπεδο εργασιακών και οικονομικών όρων ξεζουμίσματός τους, αλλά και στα εθνικά, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, αλλά και τη στοίχιση της χώρας στα (αντιτιθέμενα) ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα.
Οι συλλήψεις, λοιπόν, που φαίνεται να 'ταν από καιρό έτοιμες, έρχονται να εμπεδώσουν την εικόνα μιας στιβαρής και αποφασισμένης κυβέρνησης, που μπορεί να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη ανά πάσα στιγμή και να εξασφαλίσει τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα και τις επιδιώξεις. Να καταδείξει ότι οι φόβοι τους για κοινωνικές ταραχές ανάλογες του Δεκέμβρη μπορούν να ελεγχθούν.
Ερχονται να επιβεβαιώσουν το Γιώργο ως τον πιστό φίλο των ΗΠΑ, αλλά και το Χρυσοχοΐδη ως το αγαπημένο παιδί των μυστικών τους υπηρεσιών και τον αδιαμφισβήτητο εγγυητή των σχεδιασμών τους που, όλως τυχαίως, κατάφερε επί θητεία του να εξαρθρώσει τους φαντομάδες της 17Ν και τώρα τις νεότερες γενιές "τρομοκρατών".
Το βασικότερο, όμως, είναι ότι επιδιώκουν μέσα από αυτό το κυνήγι μαγισσών να στείλουν το μήνυμα στους εργαζόμενους και το λαό ότι το κράτος είναι εδώ, ετοιμοπόλεμο να πατάξει κάθε κοινωνική αντίδραση, κάθε εργατική και νεολαιίστικη αντίσταση.
Ξέρουν ότι τόσο η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ θα απαιτήσουν νέα μέτρα εξαθλίωσης για τον κόσμο της εργασίας (βλέπε το νέο ασφαλιστικό) αλλά και αποφάσεις στα εθνικά ζητήματα που θα ξεσηκώσουν κύμα αντιδράσεων και απεργιακών αγώνων. Ξέρουν ότι οι προσπάθειες εκτόνωσης του λαϊκού θυμού από τους εργατοπατέρες τους, αλλά και από την προβολή του ποσοστού εκλογής της πρόσφατης κυβέρνησης, εξαντλείται και επίκεινται κοινωνικές αναταραχές. Ο περσινός Δεκέμβρης αλλά και οι όποιοι απεργιακοί αγώνες ήταν απλά η αρχή. Πρέπει, λοιπόν, να τρομοκρατήσουν το λαό και το κάνουν αυτό συστηματικά από καιρό. Το κέντρο της Αθήνας κυριολεκτικά αστυνομοκρατείται, οι διαδηλώσεις χτυπιούνται με την πρώτη ευκαιρία, οι συλλήψεις στις πορείες γίνονται προληπτικά και νέα μέτρα καταστολής έρχονται. Ηδη η "Ανεξάρτητη" Αρχή αποφάσισε να λειτουργούν οι κάμερες ξανά -αν δεχτούμε ότι σταμάτησαν ποτέ.
Σε ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό θυμήθηκε η Ασφάλεια ότι ο Μαζιώτης, που παρακολουθείται στενά για χρόνια και που σε κάθε συζήτηση ανάμεσα σε πολιτικούς και δημοσιογράφους εδώ και χρόνια υποδεικνύεται ως αρχηγός του ΕΑ, είναι ο νέος Κουφοντίνας. Πως κατάφερνε να εξαφανίζεται από την στενή παρακολούθηση και να ρίχνει βολές στον Υμηττό! Με διάτρητα στοιχεία, μέχρις ώρας, μιας και δεν έχουν "βρεθεί" οι γιάφκες με τον οπλισμό, προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τους "συνήθεις υπόπτους", που καταφέρνουν να επιβεβαιώνουν με τραγικό τρόπο τον ανερμάτιστο και απολίτικο τρόπο εμπλοκής τους στους "ένοπλους αγώνες". Η ανεξάντλητη δεξαμενή από τα κατά καιρούς πογκρόμ συλλήψεων που εξαπολύει ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, στιγματίζοντας ως "τρομοκράτες" νεολαίους που, βιώνοντας την ανεπάρκεια της Αριστεράς, στρέφονται στην "ουτοπία της Αναρχίας" και των αντιεξουσιαστών. Το εκρηκτικό μίγμα της ανελέητης επίθεσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και της ανυπαρξίας μιας επαναστατικής Αριστεράς συνθλίβει κομμάτια της νεολαίας στην περιθωριοποίηση και μικρή μερίδα της τη στρέφει από την αταβιστική καταστροφή τζαμαρίων "συμβόλων του κεφαλαίου" (από τράπεζες έως μαγαζιά και καφέ) μέχρι το προβοκάρισμα απεργιακών κινητοποιήσεων, όταν, με την πλάτη των απεργών, επιδίδονται στον κλασσικό πλέον πετροπόλεμο με τους μπάτσους.
Αποκομμένοι από κάθε πολιτική σκέψη και ευάλωτοι σε κάθε προβοκάτσια του συστήματος -αν και αρέσκονται να εντρυφούν στη "στρατιωτικοποίηση" της πολιτικής- έχουν "επιτρέψει" με τις επιλογές τους να χαρτογραφηθούν από τις κατασταλτικές δυνάμεις γενιές παιδιών απ’ όπου το σύστημα κάνει τις ...επιλογές του. Και για να μην παρανοηθούν οι επιλογές, εννοούμε την στοχοποίηση εκείνων που η Ασφάλεια κρίνει ότι της κάνουν, ανάλογα τις πολιτικές της επιδιώξεις αλλά και την διάβρωση αυτού του χώρου.
Δεν αποτελεί παρά ανοιχτή πληγή, όχι μόνο για τους ομοϊδεάτες τους, αλλά και για τον κόσμο της Αριστεράς -ανεξάρτητα των πολιτικών-ιδεολογικών διαφωνιών που αυτή έχει με αυτόν τον χώρο- η μαζική πλέον παρουσία νέων παιδιών που έστω και ανεγκέφαλα και απολίτικα θέλουν να αντιπαρατεθούν με το σύστημα (από ληστείες έως σπασίματα), στις φυλακές. Καταντάει, πλέον, πρόκληση αλλά και κίνδυνος για όλον αυτό τον νεαρόκοσμο που νταραβερίζεται με αυτό το ρεύμα. Γιατί μπορεί να θεωρούν κάποιοι από αυτούς το χώρο των φυλακών ως προνομιακό τους χώρο συνεύρεσης με κομμάτια "κοινωνικής παρακμής", όμως ας μη διαφεύγει κι από τους ίδιους ότι γέμισαν από μεταμεληθέντες και "σωφρονισθέντες" επαναστάτες οι φυλακές της Ιταλίας και όχι μόνο.
Οι νέες "επαναστατικές οργανώσεις" φαίνεται πως είχαν κάποιες συνέχειες αλλά και κάποιες διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις παλιότερες. Τα κείμενα στερούνται παντελώς πολιτικού λόγου ή παρουσιάζουν αγεφύρωτες αντιθέσεις. Αλήθεια, τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στα αντιιμπεριαλιστικά αποσπάσματα της προκήρυξης του ΕΑ που ανέλαβε το χτύπημα στην πρεσβεία των ΗΠΑ και στο χώρο των συλληφθέντων; Η ύπαρξη ενός κομματιού "φευγάτων" από το χώρο της αναρχοαυτονομίας, που θεωρεί το καλάσνικοφ μοναδική έκφραση της εγκεφαλικής του σύγχυσης, ώστε να αντιλαμβάνεται τα Εξάρχεια και την Πανεπιστημιούπολη πεδίο "ταξικού πολέμου" και που ο ίδιος αναλαμβάνει το ρόλο του Ζορό της τάξης (ποια τάξη αλήθεια θεωρεί ότι υπερασπίζει μ' αυτό το πιστολίδι;), είναι υπαρκτή και συγχρόνως το πιο ευάλωτο σημείο των νέων "οργανώσεων". Εύκολα χειρίσιμων από το σύστημα και ποτέ εξαρθρούμενων, ακριβώς γιατί θέλει να υπάρχουν και τέτοιες εκδοχές του ...κινήματος ώστε να καταστέλλει το πραγματικό κίνημα, να το προβοκάρει και να του χρεώνει στάσεις και ενέργειες που δεν του αντιστοιχούν. Αλήθεια, πόσο απασχόλησε όλους αυτούς τους ούλτρα επαναστάτες ο διαμελισμός ενός μετανάστη; Πόσο στημένη μπορεί να 'ταν αυτή η εκτέλεση, πόσο "λάθος";
Με αυτά τα δεδομένα το σύστημα και οι ντόπιες και ξένες –πρωτίστως- υπηρεσίες ζουν και βασιλεύουν. Χειρίζονται καταστάσεις, επηρεάζουν δεδομένα στον σκληρό και αδυσώπητο ενδοϊμπεριαλιστικό τους ανταγωνισμό και δημιουργούν όρους όχι ταξικού πολέμου αλλά ταξικής τρομοκρατίας.
Λίγη σημασία έχει αν όντως μέσα από μια νέα σκευωρία που εξύφαναν η CIA, η ΕΥΠ ή όποια άλλη τέτοια υπηρεσία έμπλεξαν ξανά στα γρανάζια τους τους "συνήθεις υπόπτους", χρεώνοντάς τους, μέσω των ΜΜΕ που αναπαράγουν τα ενημερωτικά τους δελτία ακόμη και το θάνατο του παιδιού, ή αν όντως αυτός ο χώρος αυτοπροβοκάρεται κατ΄ εξακολούθηση. Το επίδικο θέμα δεν είναι απλά αν θα πρέπει να αποκαλυφτεί η σκευωρία και να προστατευτεί το λαϊκό κίνημα, που έτσι κι αλλιώς ο κόσμος της Αριστεράς το 'χει αποδείξει ότι το κάνει. Ούτε και ο αποπροσανατολισμός που επιχειρείται με τη μετατόπιση του κινήματος από την ανάκληση των μέτρων εξαθλίωσης στην απάντηση της τρομολαγνείας, αν και αποτελεί σοβαρή πλευρά αυτής της επιχείρησης που στήθηκε. Μια μετατόπιση που σίγουρα δεν βοηθάει τους εργαζόμενους στη σημερινή φάση επίθεσης
Το επίδικο παραμένει να 'ναι η διασφάλιση της εμπιστοσύνης του λαού, του εργατόκοσμου, της νεολαίας στο δικαίωμά του να συνεχίσει ν' αγωνίζεται, να κινητοποιείται και να ξεπερνά τον τρόμο της κρατικής τρομοκρατίας. Και σ' αυτό κάποιοι πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ευθύνες που αφορούν όλους αυτούς που καθοδηγούν τις "αυθόρμητες" ενέργειες αυτού του χώρου και που έχει φανεί, πλέον, καθαρά ότι δε γίνονται ανεκτές από το λαϊκό κίνημα.
Η νέα προβοκάτσια που στήνεται από τις κατασταλτικές δυνάμεις και προωθείται από το σύνολο του συστήματος πρέπει να βρει την απάντησή της από το λαό, ακριβώς γιατί σε αυτόν πραγματικά απευθύνεται. Η Αριστερά οφείλει να καταγγείλει την νέα απόπειρα τρομοκράτησης των εργαζόμενων που αντιστέκονται στην επίθεση του κεφαλαίου-ιμπεριαλισμού και να σπάσει στους δρόμους τον τρόμο της κρατικής μηχανής.
