Λίγες μέρες απομένουν από τη διεξαγωγή των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζεται η επιφανειακή ηρεμία στις σχολές, κάτι που προκαλεί ερωτήματα και προβληματισμούς στο αγωνιστικό δυναμικό των συλλόγων. Τι συμβαίνει λοιπόν; Την περιορισμένη έτσι κι αλλιώς συμμετοχή της νεολαίας που σπουδάζει στα ΑΕΙ-ΤΕΙ στους πρόσφατους αγώνες του λαού την έχει διαδεχθεί μια φάση αποστασιοποίησης; Οχι, και σ’ αυτό μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί!
Το ανενεργό ηφαίστειο…
Η νεολαία βιώνει ήδη τις συνέπειες της γενικευμένης επέλασης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Οι φοιτητές παίρνουν ήδη τα πρώτα ηχηρά μηνύματα οικονομικής και κοινωνικής καταβύθισης των γονιών τους που επέβαλε η ιμπεριαλιστική τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και υλοποιεί η κυβέρνηση με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ και των Μέσων Μαζική Εξαπάτησης. Η καταιγιστική επίθεση, με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων. Η ανοιχτή αμφισβήτηση του δικαιώματος στη δουλειά. Η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Οι χιλιάδες προς απόλυση εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα μέσω του «Καλλικράτη». Η αύξηση του ορίου των απολύσεων, που ανοίγει το δρόμο για την ανεργία σε όλο και περισσότερους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Η ελληνική εκδοχή του γαλλικού CPE (Συμφώνου Πρώτης Απασχόλησης) που ετοιμάζεται και που μετατρέπει τους ανέργους και τους νέους σε υποχείρια της εργοδοσίας για μισό κομμάτι ψωμί, χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα. Τα λουκέτα που εξαπλώνονται σ’ όλη τη χώρα. Η συνεχιζόμενη βίαιη εξώθηση των αγροτών από τη γη τους και η ερημοποίηση της υπαίθρου και των χωριών. Η τρομοκρατία, κρατική και εργοδοτική, που κατακλύζει όλες τις πλευρές της ζωής και της δουλειάς των εργαζόμενων τάξεων. Δηλαδή η μετατροπή των εργαζόμενων και των νέων σε σύγχρονους δουλοπάροικους του κεφαλαίου και της χώρας σε ελκυστικό κάτεργο για το ξένο αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο. Η υποθήκευση της χώρας και του πλούτου που έχει παραγάγει ο εργαζόμενος λαός στους «πιστωτές», στα ιμπεριαλιστικά κράτη και στα μονοπώλιά τους. Η μετατροπή της χώρας σε πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων και προώθησης αντιτιθέμενων σχεδιασμών και συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Ολα αυτά ήδη «μεταφράζονται» σε κάθε λαϊκό σπίτι, στις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες των φοιτητών και των σπουδαστών, σε αγωνία, ανασφάλεια, οργή και αγανάκτηση.
Παράλληλα, η φοιτητική πλειοψηφία «απολαμβάνει» το ταξικό και αντιδραστικό πλαίσιο που της επιβάλλει η συνεχιζόμενη εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση και για την οποία οι δυνάμεις του συστήματος ΔΑΠ-ΠΑΣΠ κάνουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε να προωθείται απρόσκοπτα. Οι σχεδόν ανύπαρκτες δωρεάν παροχές αλλά και η χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης οδηγούν στην κατακόρυφη αύξηση των εργαζόμενων φοιτητών και σπουδαστών, στη μόνιμη αναζήτηση πρόσκαιρης δουλειάς. Η ανέμελη φοιτητική ζωή έχει προ πολλού δώσει τη θέση της στην παραλυτική πολλές φορές αγωνία για τη δυνατότητα συνέχισης των σπουδών. Το εντατικοποιημένο τοπίο του νόμου-πλαίσιο εμφανίζεται και είναι εχθρικό για το δικαίωμα της νεολαίας να σπουδάζει. Τα όρια στις σπουδές και η απειλή της διαγραφής. Η άνευ προηγουμένου σχολειοποίηση των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ: ατέλειωτες πρόοδοι, εργασίες, εξετάσεις επί εξετάσεων. Και ταυτόχρονα όλα αυτά μοιάζουν «λίγα» μπροστά στην κατάργηση των πτυχίων και την αντικατάστασή τους με πιστοποιητικά προσόντων, στην επιχειρούμενη προώθηση τμηματικά των δύο κύκλων σπουδών της Μπολόνια, την ισχυρή ώθηση που δίνει στην όλη διαδικασία η νομιμοποίηση του ιδιωτικού «παραδείγματος» των κολεγίων, η ολοσχερής αναίρεση δηλαδή του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Το σύστημα, με την αγαστή σύμπνοια του καθηγητικού κατεστημένου και των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, θέτει λοιπόν στη φοιτητική νεολαία ισχυρά διλήμματα, με κύριο την αποδοχή της κατάστασης και «ο σώζων εαυτώ σωθείτω» ή της κατάρρευσης της χώρας. Και, το κυριότερο, τα θέτει χωρίς από την απέναντι πλευρά να αναπτύσσονται όροι μαζικής απάντησης ανάλογης με την επίθεση…
…και η «ηρεμία» της Αριστεράς
Αυτή λοιπόν η επιφανειακή ηρεμία, αλλά και γενικότερα η κατώτερη των απαιτήσεων συμμετοχή της φοιτητικής νεολαίας σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της φετινής ακαδημαϊκής χρονιάς και ειδικότερα στη λαϊκή πάλη του τελευταίου διαστήματος δεν πρέπει να μπερδεύει κανέναν και ειδικά το αγωνιστικό δυναμικό των σχολών. Το πρόβλημα βρίσκεται στις δυνάμεις της Αριστεράς. Στα πεπραγμένα τους και στους προσανατολισμούς τους. Στο τι έκαναν προχθές, στο τι δεν έκαναν χθες, στο τι δεν θέλουν να κάνουν στο σήμερα και γα το αύριο.
Οταν η ΚΝΕ-ΠΚΣ ονόμαζε το φοιτητικό ξεσηκωμό του Μάη-Ιούνη του 2007 πασοκικό, όταν μετά την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο και εν μέσω των μεγαλύτερων φοιτητικών καταλήψεων-κινητοποιήσεων τα έστριβε μιλώντας για «κατάργησή του στην πράξη», άναβε το πράσινο φως για το προχώρημα της επίθεσης στη νεολαία και το λαό. Οταν την ημέρα της πανελλαδικής πορείας των φοιτητών στις 8 Μάρτη ο ΣΥΝ κατέθετε αντινομοσχέδιο, μεταφέροντας το ζήτημα στο κοινοβουλευτικό πεδίο και υπονομεύοντας τη φοιτητική πάλη, για να συνταχθεί και αυτός (όπως και η νεοδημιουργηθείσα τότε ΑΡΕΝ) με τη λογική τής «μη εφαρμογής στην πράξη» των ΚΚΕ – ΚΝΕ, έστελνε το μήνυμα προς το σύστημα για το τι (δεν) έχει να περιμένει από αυτού του είδους την Αριστερά.
Τα ίδια μηνύματα εξέπεμψε αυτή η Αριστερά και στον αγώνα ενάντια στην αντιασφαλιστική λαίλαπα το 2008, όπως και στη νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη. Τώρα κανένας τους δεν μιλάει για το τι απέγινε η γραμμή (μη) πάλης τους. Είναι υπόλογοι λοιπόν γι' αυτά που σήμερα βιώνουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές. Και το χειρότερο είναι πως τα ίδια μηνύματα εκπέμπει και σήμερα.
Η ΚΝΕ βρήκε το όχημα του «στρίβειν» από το καθήκον ανάπτυξη κινήματος μέσω του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ). Αυτοαναγορεύει τον εαυτό της σε κίνημα, επιδίδεται σε εικονικές μάχες, σαμποτάρει γενικές συνελεύσεις, έχει παραιτηθεί από την ανάπτυξη φοιτητικού κινήματος σε σύγκρουση με το σύστημα και την επίθεση που αυτό έχει εξαπολύσει. Οσο περνάει ο καιρός όμως τόσο θα αναδεικνύεται το πόσο άσφαιρα είναι τα πυρά της «αντεπίθεσης» και των μεγαλοστομιών για τον κομμουνισμό.
Η ΑΡΕΝ παρουσιάζεται ουσιαστικά χωρίς κατεύθυνση πάλης για το φοιτητικό κίνημα. Σχοινοβατεί μεταξύ του διακηρυγμένου ρεφορμισμού της και της ανάγκης της να σώσει τα προσχήματα και να επειδείξει αγωνιστικό προφίλ στον αριστερό κόσμο των σχολών. Ετσι, ενώ κεντρικά δεν αναλαμβάνει καμιά ευθύνη στην ανάπτυξη της πάλης, τοπικά και ανάλογα με την πίεση που αισθάνονται οι συνιστώσες της συμμετέχουν ή όχι σε κινήσεις αντίστασης που αρχίζουν να δημιουργούνται σε κάποιους συλλόγους.
Η ΕΑΑΚ, έχοντας κι αυτή βάλει το χέρι της στην οπισθοχώρηση του κινήματος της νεολαίας τον Απρίλη του 2007, σήμερα βρίσκεται σε σύγχυση, αποτέλεσμα των αναλύσεων των φορέων που τη συναποτελούν και της κατάρρευσης όλων των κατασκευών που είχαν δημιουργήσει για την ερμηνεία της πορείας και του χαρακτήρα του κόσμου και της χώρας μας (ολοκληρωτικός καπιταλισμός, ιμπεριαλιστική Ελλάδα, άρνηση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας μας κ.λπ.). Σήμερα επιχειρούν να παρουσιάσουν σαν επαναστατικά και αριστερά αιτήματα αστικής συνδιαχείρισης της κρίσης (επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, στάση πληρωμών κ.λπ.), προπαγανδίζουν συνθήματα (εθνικοποίηση τραπεζών κ.λπ.) που προϋποθέτουν άλλους συσχετισμούς, όρους και κατάσταση, καταντώντας τα ρεφορμιστικές «εκθέσεις επί χάρτου». Αναπαλαιώνουν το αίτημα της «πτώσης της κυβέρνησης», που σήμερα φαντάζει πια σαν φάρσα. Οταν τα βρίσκουν δύσκολα, το γυρνάνε στον «εκπαιδευτικοκεντρισμό» που στο σήμερα είναι ολοφάνερο πως δεν μπορεί να βγάλει στο δρόμο το φοιτητικό κίνημα αλλά και δυσχεραίνει τους όρους συνάντησης των φοιτητών με τη λαϊκή πάλη. Και επιμένουν σε έναν τόσο ανέξοδο όσο και αδιέξοδο ακτιβισμό, που αποδεικνύεται πως αποτελεί ολοένα και πιο πολύ το άλλοθι για την αδυναμία να στηριχθεί η δύσκολη πορεία συγκρότησης της νεολαίας σε κίνημα και σε αντιπαράθεση με το σύστημα και τις πολιτικές του.
Να παλέψουμε την αγωνιστική κατεύθυνση
Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις, με τις ολοφάνερα αναντίστοιχες με τις απαιτήσεις της πάλης μικρές δυνάμεις που διαθέτουν, τα ζητήματα έχουν τεθεί επιτακτικά. Να τολμήσουν να ξεδιπλώσουν την άποψή τους για το τι έχει να αντιμετωπίσει η νεολαία. Να φτάσει σε όσο δυνατόν μεγαλύτερα τμήματα νεολαίας η προτροπή τους «δεν θα γίνουμε δούλοι του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού» και για «κίνημα νεολαίας στο πλευρό της λαϊκής αντίστασης». Με πλατιά ανάδειξη του ότι «ο λαός και η νεολαία δεν χρωστάνε σε κανέναν και τίποτε», να πρωτοστατήσουν στην πάλη για κίνημα αντίστασης και ανατροπής του προγράμματος βαρβαρότητας, της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης.
Να συνεχίσουν με μεγαλύτερη ορμή, αποφασιστικότητα και τόλμη να συμβάλλουν στη συγκρότηση πρωτοβουλιών αντίστασης και αγώνα με όσες δυνάμεις θέλουν και ανένταχτους αγωνιστές. Να πάρουν πρωτοβουλίες ανάδειξης με έναν ιδιαίτερο τρόπο του ελληνικού CPE και της ανάγκης η φοιτητική νεολαία να το θέσει σα μια από τις σημαντικές αιχμές της πάλης της. Να αναδείξουν την ανάγκη συγκρότησης του νεολαιίστικου κινήματος σε αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Να μεταδώσουν την ελπίδα και την πεποίθηση πως η νεολαία και ο λαός έχουν τη δύναμη. Αυτό άλλωστε ανέδειξε η μεγαλειώδης εκδήλωση της αγωνιστικής διάθεσης του λαού μας στις 5 του Μάη. Υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη αγωνιστική πορεία και τα σημαντικά βήματα που πρέπει να γίνουν για να αρθεί το λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα στο ύψος που απαιτεί η αντιπαράθεση με το σύστημα και το μεσαίωνα στον οποίο μας οδηγεί. Να τραβήξουν ακόμα πιο αποφασιστικά τις διαχωριστικές γραμμές με λογικές και πρακτικές που στέκονται απέναντι από το κίνημα, απόλυτα εχθρικές στη συγκρότηση και ανάπτυξή του. Το τραγικό και πικρό γεγονός των τριών νεκρών της 5ης του Μάη, το «δώρο» που έδωσαν αυτές οι λογικές-πρακτικές στο σύστημα και στην επίθεση που έχει εξαπολύσει, έδειξε την αξία της αντιπαράθεσης που οι Αγωνιστικές Κινήσεις είχαν ανοίξει με αυτές, απελπιστικά μόνες τους μέχρι πριν από λίγο καιρό και σε πείσμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας που επικρατούσε στη ριζοσπαστική Αριστερά.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ οι φοιτητικές εκλογές πρέπει να αποτελέσουν βήμα και εφαλτήριο για το ξεδίπλωμα της αγωνιστικής αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης στη φοιτητική πλειοψηφία. Να διαδοθεί η κατεύθυνση συγκρότησης κινήματος ανεξάρτητου από το κράτος και κόντρα στη συνδιοίκηση. Να αναδειχθεί πως μόνο η ανάπτυξη μαζικού κινήματος μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρατική τρομοκρατία, τις ολοένα και πιο συχνές προσπάθειες κατάργησης του ασύλου. Προετοιμάζοντας ταυτόχρονα το αγωνιστικό έδαφος μέσα από γενικές συνελεύσεις για τη συμμετοχή των φοιτητών και των σπουδαστών στην πανεργατική-πανυπαλληλική απεργία την επομένη των εκλογών, στις 20 του Μάη. Ετσι κι αλλιώς βρισκόμαστε στην αρχή μιας μεγάλης αγωνιστικής πορείας που πρέπει να διανύσουν ο λαός και η νεολαία, και με αυτό αναμετριόμαστε…
