Η Κυριακή 2 Μάη 2010 θα μείνει σίγουρα ανεξίτηλη για αρκετό καιρό στη μνήμη των εργαζομένων αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί αποτέλεσε την οδυνηρή «πρώτη» της παράδοσης της χώρας και του λαού στα πλοκάμια του ΔΝΤ και του μηχανισμού της ΕΕ. Ο Γ. Παπανδρέου με ένα διάγγελμα-μνημείο προκλητικότητας και ξετσιπωσιάς ανακοίνωσε ένα νέο γύρο λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος και ισοπέδωσης εργατικών δικαιωμάτων.
Τολμώντας να μιλά στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, να μιλά για τις θυσίες «μας», αυτός που αδιαφορεί για τις θητείες (αφού έχει έτοιμη τη θεσούλα του στις «στοργικές» αγκάλες των υπερατλαντικών αφεντικών του), αλλά που παράλληλα φροντίζει να ετοιμάσει νέο εκλογικό νόμο, έβαλε σε εφαρμογή το μηχανισμό κατεδάφισης που επιβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ, υπογράφοντας τη σχετική συμφωνία. Και λίγες μέρες μετά, στις 6 του Μάη, το έκανε και νόμο του κράτους.
Η χρεοκοπία για την αποφυγή της οποίας υποτίθεται ότι παίρνονται τα μέτρα, είναι ήδη εδώ για χιλιάδες εργαζόμενους και λαϊκά νοικοκυριά.
• Καταργείται ουσιαστικά ο 13ος και 14ος μισθός.
- Καταργείται ο 13ος και ο 14ος μισθός στο Δημόσιο για μικτές μηνιαίες αποδοχές 3.000 ευρώ και πάνω. Για μικρότερες αποδοχές, αντικαθίστανται από επιδόματα ύψους 500 ευρώ για τα Χριστούγεννα, 250 ευρώ για το Πάσχα και 250 ευρώ για την άδεια.
- Καταργείται η 13η και 14η σύνταξη σε Δημόσιο και ιδιωτικό για μικτές συντάξιμες αποδοχές 2.500 ευρώ και πάνω. Για μικρότερες αποδοχές, αντικαθίστανται από επιδόματα ύψους 400 ευρώ για τα Χριστούγεννα, 200 ευρώ για το Πάσχα και 200 ευρώ για την άδεια.
Χαρακτηριστικό αυτής της ανάλγητης πολιτικής είναι το ότι ακόμη και χαμηλοσυνταξιούχοι των 600 ευρώ π.χ. με αυτή την ανατροπή χάνουν 400 ευρώ το χρόνο, δηλαδή 33 ευρώ το μήνα!
Ουσιαστικά, αυτό που δρομολογείται είναι η πλήρης κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, πράγμα το οποίο ήδη θέτουν με ένταση τα διάφορα επιτελεία.
• Μειώνονται κι άλλο τα επιδόματα στο Δημόσιο.
Επιβάλλεται νέα μείωση κατά 8% για τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι είχαν ήδη υποστεί τη μείωση του 12%. Έτσι, αναδρομικά από την 1η του Γενάρη τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται συνολικά κατά 20%.
• Μειώνονται κι άλλο οι μισθοί στις ΔΕΚΟ.
Στη μείωση του 7% που είχαν υποστεί το Μάρτη οι μισθοί των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ προστίθεται ένα επιπλέον 3% φτάνοντας τη μείωση στο 10%.
• «Παγώνουν» οι συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Τουλάχιστον για τα τρία επόμενα χρόνια οι συνταξιούχοι δεν πρόκειται να δουν την παραμικρή αύξηση στις συντάξεις τους.
• Αναστέλλεται η δεύτερη δόση του επιδόματος αλληλεγγύης
Παρά τις τυμπανοκρουσίες και τη σκόπιμη φασαρία, ακόμη και αυτό το πενιχρό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης πετσοκόβεται.
• Χτυπιούνται ανοιχτά οι συλλογικές συμβάσεις.
Παύει να ισχύει ο κατώτερος μισθός των 740 ευρώ που προβλέπεται από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ)! Με πρόσχημα τη μείωση της ανεργίας και την απασχόληση των νέων, οι νέοι εργαζόμενοι και οι μακροχρόνια άνεργοι θα αμείβονται με μισθούς της τάξης των 500 ευρώ. Μέτρο που ουσιαστικά θα συμπαρασύρει και όλους τους υπόλοιπους μισθούς.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσε παράλληλα και το χτύπημα των κλαδικών συμβάσεων, οι οποίες πλέον θα μπορούν να κινούνται και σε επίπεδα χαμηλότερα από την ΕΓΣΣΕ.
Ούτε βέβαια είναι τυχαίο ότι καταργείται η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία.
Στην ουσία, διαμορφώνεται ένα τοπίο στο οποίο η εργοδοσία δεν θα δεσμεύεται από κανένα νόμο, δεν θα έχει κανένα φραγμό ή κατώτατο όριο και σε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας, με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας, θα μπορεί να αμφισβητήσει και να ακυρώσει κάθε συλλογική διαπραγμάτευση.
• Παγώνουν οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Τουλάχιστον για τα τρία επόμενα χρόνια δεν προβλέπεται η παραμικρή αύξηση στους μισθούς, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Και αν για τους δημόσιους υπαλλήλους αποτελεί πλέον «συνηθισμένη» κατάσταση το πάγωμα των μισθών, το γεγονός ότι επιβάλλεται και στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί μία πραξικοπηματικού χαρακτήρα κίνηση (αντίθετη και με το αστικό τους Σύνταγμα) η οποία ενισχύει την κατεύθυνση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων.
• Διευκολύνονται οι απολύσεις.
Αυξάνεται το μηνιαίο όριο απολύσεων για μεγάλες επιχειρήσεις (άνω των 200 εργαζομένων) από 2% σε 4%, ενώ η αποζημίωση απόλυσης θα καταβάλλεται σε δόσεις με ανοιχτό το ενδεχόμενο της δραστικής μείωσής της.
Η υποκρισία της φιλολογίας για την ενίσχυση της απασχόλησης φαίνεται πια ξεκάθαρα, αφού λύνονται τα χέρια του κεφάλαιου ώστε να προχωρήσει σε μπαράζ απολύσεων, απαλλαγμένο από το άμεσο κόστος της αποζημίωσης. Εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσο πιο εύκολα θα διώχνονται «παλιοί» εργαζόμενοι, τώρα που το «βαρίδι» της υψηλής αποζημίωσης φεύγει από τα πόδια της εργοδοσίας.
• Γενικεύεται και εξαπλώνεται η «ευέλικτη» εργασία.
Παράλληλα, νέα φοροεπιδρομή έρχεται να υπενθυμίσει με οδυνηρό τρόπο ότι το λεγόμενο «πάγωμα» των μισθών είναι ουσιαστική μείωση η οποία θα επεκτείνεται συνεχώς.
• Αυξάνεται ξανά ο ΦΠΑ κατά 10%.
Νέα άμεση αύξηση στις κλίμακες του ΦΠΑ. Έτσι, το 21% γίνεται 23% (όλα τα είδη κατανάλωσης), το 10% γίνεται 11% (τρόφιμα, ποτά, τιμολόγια ΔΕΚΟ) και το 5% γίνεται 5,5%. Μάλιστα, στα σχέδια της κυβέρνησης είναι πολλά είδη πλατιάς κατανάλωσης να μεταφερθούν από τη μεσαία κλίμακα του 11% στην υψηλή του 23%!!!
• Αυξάνονται ξανά τα καύσιμα, τα ποτά και τα τσιγάρα.
Οι λεγόμενοι «ειδικοί φόροι» αυξάνονται κατά 10%. Ειδικά οι τιμές των καυσίμων έχουν πλέον φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη επιβαρύνοντας και δεκάδες άλλα είδη και υπηρεσίες.
Είναι πραγματικά ατελείωτος ο κατάλογος των μέτρων που επέβαλαν τα επιτελεία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αφήσαμε εκτός τα ζητήματα της ασφάλισης, καθώς η επίθεση στην ασφάλιση ενισχύεται και από το νομοσχέδιο-τερατούργημα που προωθεί η κυβέρνηση. Αλλά ακόμα κι έτσι γίνεται φανερό ότι αυτό που ετοιμάζεται σε βάρος του λαού δεν αρκούν οι λέξεις για να περιγραφεί. Γιατί τα μέτρα αυτά ούτε προσωρινά είναι (ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου δίνει έναν ορίζοντα τουλάχιστον μέχρι το 2014) αλλά ούτε και τα τελευταία αφού ούτε το χρέος πρόκειται να μειωθεί ούτε η αδηφαγία του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου, ενώ η επιτήρηση των ιμπεριαλιστών θα είναι σε τρίμηνη βάση. Ένας εφιάλτης δίχως τέλος, από τον οποίο η μόνη διέξοδος βρίσκεται στο μαζικό λαϊκό-εργατικό αγώνα.
