Για τους εργαζόμενους είναι απόλυτα καθαρό. Αυτή η υπηρεσιακή κυβέρνηση των ιμπεριαλιστών δεν πρόκειται από μόνη της να σταματήσει να επιτίθεται στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι μέσα από δεκαετίες αγώνων. Τα τεχνάσματα που ανακαλύπτει για να κατευνάσει τη λαϊκή οργή είναι εκ των προτέρων καταδικασμένα να αποτυχαίνουν. Οι "αιφνιδιασμοί" που προφασίζεται ο Λοβέρδος και ο κάθε ξεσκολισμένος υπουργός και οι "μάχες" που λένε ότι θα δώσουν για να ...βελτιωθεί, δήθεν, η θέση των εργαζομένων αλλά στην πραγματικότητα για να εξασφαλιστούν οι απαιτήσεις των Αμερικάνων και Ευρωπαίων αφεντικών μόνο αίσθημα εμπαιγμού ή οργή προκαλούν στο λαό. Οι "αποκαλύψεις" περί εξαγορασμένων κυβερνητικών υπαλλήλων μέσω "χορηγιών και σκανδάλων" δεν θα μπορέσουν να μετριάσουν το αίσθημα οργής που φουντώνει στις λαϊκές συνειδήσεις.
Τα "νέα" μέτρα που αφορούν την άμεση εφαρμογή της αύξησης του χρόνου εργασίας αλλά και το πετσόκομμα των πενιχρών συντάξεων-επιδόματος ακόμη και των χηρών ήταν προσυμφωνημένα μέσα από το μνημόνιο που απαίτησαν οι ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο από μια κυβέρνηση υποχείριό τους. Και δεν είναι μόνον αυτά. Είναι σίγουρο -και δεν πρέπει κανένας να τρέφει καμία αυταπάτη- ότι υπάρχουν κι άλλα μέτρα που έχουν ήδη συμφωνηθεί αλλά και νέες απαιτήσεις από τα ξένα αφεντικά.
Όσο ξετυλίγεται αυτή η λαίλαπα από πλευράς του κεφαλαίου τόσο περισσότερο θα εμπεδώνεται ότι δεν πρόκειται απλώς για οικονομικά μέτρα αλλά για προσπάθεια πλήρους καθυπόταξης της εργατικής τάξης και βίαιης επιστροφής στους εργασιακούς όρους του 19ου αιώνα.
Ναι, περί αυτού πρόκειται. Για επιδίωξη απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται να μείνει καμία εργατική ή δημοκρατική κατάκτηση στο απυρόβλητο.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η "μαθητεία" για τους νεοεισερχόμενους στην παραγωγή, η απελευθέρωση των απολύσεων και ό,τι άλλο μέτρο μπορεί να σκεφτεί το κεφάλαιο πως είναι προς το συμφέρον του δεν στοχεύουν μόνο στην αύξηση της κερδοφορίας του αλλά στην πλήρη υποταγή των εργαζομένων και στη διάλυση όσων στοιχείων ταξικής συγκρότησης έχουν απομείνει.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η "μαθητεία" για τους νεοεισερχόμενους στην παραγωγή, η απελευθέρωση των απολύσεων και ό,τι άλλο μέτρο μπορεί να σκεφτεί το κεφάλαιο πως είναι προς το συμφέρον του δεν στοχεύουν μόνο στην αύξηση της κερδοφορίας του αλλά στην πλήρη υποταγή των εργαζομένων και στη διάλυση όσων στοιχείων ταξικής συγκρότησης έχουν απομείνει.
Οι ιμπεριαλιστές αλλά και τα εγχώρια κυβερνητικά τσιράκια τους γνωρίζουν καλά ότι η μαζική εξαθλίωση και η περιθωριοποίηση κομματιών της κοινωνίας, καταστάσεις στις οποίες οδηγούν αυτά τα μέτρα, θα συναντούν ολοένα και μεγαλύτερη αντίσταση. Γι' αυτό και η επίθεσή τους επεκτείνεται στο ίδιο το πολιτικό τους σύστημα καθώς και σε ό,τι λογίζεται ώς κοινωνικό και δημοκρατικό δικαίωμα. Είναι, όντως, αδίστακτοι και αποφασισμένοι να διεκπεραιώσουν στο ακέραιο αυτήν την καταιγιστική επίθεση. Δεν διστάζουν να ρίξουν ακόμη και τον κοινοβουλευτικό μανδύα που έχει απομείνει από την αστική τους δικτατορία. Γι' αυτό δεν διστάζουν να παρακάμπτουν και τη Βουλή, αναθέτοντας απευθείας στον υπουργό τους την υπογραφή των επιταγών-μνημονίων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών. Πρώτα υπογράφουν τις απαιτήσεις τους, ύστερα προσαρμόζουν τα νομοσχέδια στις εντολές τους και στη συνέχεια τα ψηφίζουν με ρυθμούς πρωτόγνωρους ακόμη και για μια εξαρτημένη αστική δημοκρατία. Οι προτάσεις της Μέρκελ αφαιρούν ακόμη και αυτήν την τυπική αρμοδιότητα ψήφισης του προϋπολογισμού από τα εθνικά κοινοβούλια. Αναλαμβάνουν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, πλέον, να εγκρίνουν προϋπολογισμούς. Η Ε.Ε. επεξεργάζεται ήδη πρωτόκολλο συμπεριφοράς των κομμάτων στα πλαίσια βεβαίως της ..διαφάνειας και της αποδοχής της συνταγματικής νομιμότητας.
Το πολιτικό σύστημα δέχεται, πλέον, σοβαρά πλήγματα ανυποληψίας από πλατιά κοινωνικά στρώματα, καθιστώντας ακόμη πιο σύνθετη την κρίση που έχει ξεσπάσει. Οι ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται ακόμη περισσότερο. Οι πρόσφατες "αποκαλύψεις" των κοινοβουλευτικών επιτροπών για χρηματισμούς υπουργών και κυβερνητικών υπαλλήλων μπορεί για το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί απέλπιδα προσπάθεια να ξεγελάσει, λαϊκίζοντας, τους εργαζόμενους, δεν έχει όμως μόνον αυτή τη στόχευση. Άλλωστε, κανένας άνθρωπος δεν εκπλήσσεται πλέον, ούτε καν παρακολουθεί τις παραγεγραμμένες λοβιτούρες των καμένων χαρτιών του συστήματος. Σίγουρα όμως η επιλεκτική στόχευση σε στελέχη και υπουργούς της ΝΔ, όσο κι αν θέλει να καλυφθεί με πράσινα καψίματα τύπου Μαντέλη, έχει να κάνει με τις πιέσεις που ασκούνται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα για πλήρη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων με τις επιταγές τους.
Η κριτική που ασκήθηκε στη ΝΔ από ομοϊδεάτες της ευρωβουλευτές για τη στάση της καταψήφισης του μνημονίου δείχνει τις διαθέσεις. Φαίνεται ότι θα ασκηθούν ακόμη πιο ...αποκαλυπτικές πιέσεις για ευθυγράμμιση της αντιπολίτευσης. Και τα σκάνδαλα προσφέρονται γι' αυτό. Όταν ακόμη και η σημερινή κυβέρνηση αγωνιά για το μέλλον της με βάση τις εξόχως αντιλαϊκές απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, είναι μάλλον πιο πρόσφορη η ανάλωση κάποιων πολιτικών που έχουν καεί, ώστε να κοπεί η διάθεση αντιπολίτευσης. Ακόμη κι όταν ως πρόφαση χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι "η ανυπαρξία κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αφήνει κενά για την αντιπολίτευση του πεζοδρομίου", όπως δικαιολογήθηκε ο Α. Σαμαράς. Ακόμη και η συνεπικουρία του προέδρου του ΣΕΒ στην "απόδοση ευθυνών" στο πολιτικό σύστημα σ΄αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ενταχθεί παρά στη δημιουργία μπερλουσκονικών κομμάτων.
Όπως φαίνεται, η πίεση έχει επεκταθεί και στα πρωτοκλασάτα αναχώματα. Οι επισκέψεις της Παπαρήγα στον Χρυσοχοϊδη και στον Σαμαρά, η πίεση για ...αμφισβήτηση εκ μέρους της του συντάγματος, η επιμονή των στελεχών του ΚΚΕ στην αναγνώριση της νομιμότητας σχετικά με τις ...παρεκτροπές άλλων διαδηλωτών, η δραπέτευση -κυριολεκτικά- του ΠΑΜΕ από την Ομόνοια στο Γκάζι και η φυγάδευση του κόσμου στο μετρό κατά την απεργία της 20/5, δείχνουν ότι το σύστημα δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν ανέγγιχτο μπροστά στους κινδύνους κοινωνικών αντιστάσεων που αναμένονται.
Γνωρίζοντας ότι το καρότο έχει τελειώσει, θα χρησιμοποιείται πλέον μόνο το μαστίγιο. Η πρωτόγνωρη σε ένταση και διάρκεια τρομοκρατία που ασκήθηκε στην απεργία της 5/5, ο αποκλεισμός ολόκληρων συνοικιών με ΜΑΤ, οι προληπτικές συλλήψεις και οι σωματικές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας απεργίας, αποκλείοντας από τη συγκέντρωση εκατοντάδες νεολαίους, απεργούς αλλά και σωματεία που πορεύονταν προς τη συγκέντρωση δείχνουν ότι όσο αυξάνεται η συμμετοχή του κόσμου στις απεργίες τόσο εντονότερη είναι η κρατική καταστολή που επιβάλλεται.
Νέα δεδομένα
Απέναντι σε μια τέτοιας έκτασης επίθεση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, που αποκαλύπτει την πραγματική σύνδεση πολιτικής και οικονομίας, που επεκετείνεται σε όλους τους λαούς της Ευρώπης χωρίς αναγκαστικά να συντρέχει ο λόγος της ..χρεοκοπίας ή της απόκρυψης οικονομικών στοιχείων, οι λαοί και οι πρωτοπορίες τους οφείλουν να ανασυγκροτηθούν και να δώσουν πολιτική διέξοδο. Πράγμα καθόλου εύκολο με βάση τη σημερινή κατάσταση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, του πλέον ζωντανού και ελπιδοφόρου κομματιού της κοινωνίας. Η ραγδαία εξελισσόμενη ταξική πάλη απαιτεί ταξικές απαντήσεις που θα ανοίγουν δρόμους στην ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Οσοι θεώρησαν την επίθεση σαν μια ακόμη συνηθισμένη κρίση, που για να μην ξεπεραστεί από το σύστημα εις βάρος των εργαζομένων θα πρέπει το κόμμα τους να αυξήσει τα ποσοστά του, έχουν ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα και προσμετρούν τις συνέπειες του αναχωρητισμού τους. Οσοι, πάλι, θεωρούν ότι η διέξοδος είναι οι οικονομικολογιστικού τύπου απαντήσεις για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, τη στάση πληρωμών και την πολιτικοποίηση των αγώνων που θα επακολουθήσουν μέσω "φιλολαϊκών" ακόμη και "αριστερών" κυβερνητικών προταγμάτων, θα βρεθούν πάλι μετέωροι, όπως υπήρξαν και μέχρι σήμερα στη βάση των πολιτικών τους αναφορών.
Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, όποιος θέλει να ανιχνεύσει διαδρομές πολιτικοποίησης και εμπλοκής των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο πρέπει να λάβει υπόψη του τα δεδομένα που παράγει η ταξική πάλη και όχι τα κομματικά μανιφέστα και οι οικονομετρικές επινοήσεις κάποιων "ειδικών". Το δυναμικό που κατέβηκε στους δρόμους στις δύο τελευταίες απεργίες δεν είναι αυτό που χρόνια τώρα, σαν πιο πολιτικοποιημένο, κατέβαινε. Έχουμε νέο κόσμο, νεολαία ή και μεγαλύτερους που μέχρι σήμερα ούτε ο λόγος της Αριστεράς τους συγκινούσε ούτε η συνδικαλιστική παρέμβαση τους έδινε την αίσθηση κάποιας φερεγγυότητας. Νέος κόσμος που κουβαλά τις αναστολές του, τον μικροαστισμό και την ανυπομονησία, το άγχος της αβεβαιότητας για το αποτέλεσμα των αγώνων και βεβαίως την πολιτική του απογοήτευση όσον αφορά τα κυρίαρχα δεξιά αλλά και αριστερά κοινοβουλευτικά σχήματα. Ενας κόσμος που αναζητά λόγο, δράση και αυτοοργάνωση. Δεν αναφέρεται στη ΓΣΕΕ ούτε αναζητά κομματική στέγη περιχαράκωσης, ούτε κατ' ανάγκη το εκλογικό σχήμα της όποιας "ενωμένης Αριστεράς". Μπορεί αυτά να τους επιβληθούν από τους ψηφομανιώδεις της ανανεωτικής -έως και ριζοσπαστικής- Αριστεράς και ήδη επιχειρήται να χειραγωγηθούν σε κινήσεις "μαζικές στήριξης αριστερών απαντήσεων" διάσωσης του συστήματος. Το έργο το έχουμε ήδη δει στην Αργεντινή και αυτό που επιτυγχάνεται, εν τέλει, δεν είναι η διάσωση της χώρας από το χρέος και του λαού από την εξαθλίωση αλλά η διάσωση του συστήματος από "κάτω και από τ΄ αριστερά".
Διευρύνεται το φάσμα λαϊκών ανθρώπων που ήδη συζητούν, αμφισβητούν και αγανακτούν με την αδυναμία οικοδόμησης μαζικού κινήματος ανατροπής των μέτρων. Γιατί αυτό είναι το αίτημα που πραγματικά συνενώνει και συσπειρώνει πλατιά στρώματα εναντίωσης στην επίθεση μέσα από την αμφσβήτηση του "υπερταξικού και οικουμενικού χρέους που όλοι έχουμε".
Η προσπάθεια πολιτικοποίησης των όποιων αγώνων εκδηλωθούν οφείλει, λοιπόν, να κατευθύνεται σε λύσεις ενεργοποίησης του λαϊκού παράγοντα με στόχευση όχι τη διάσωση γενικώς της χώρας, αλλά την ανατροπή αυτού του συστήματος. Πρώτη και άμεση απαίτηση, λοιπόν, η οικοδόμηση λαϊκών οργανώσεων σε χώρους εργασίας και ζωής των μαζών (επιτροπές, κινήσεις, πρωτοβουλίες). Η μόνη δυνατότητα απάντησης νικηφόρα της επίθεσης αυτού του μεγέθους προϋποθέτει την έξοδο του λαού στους δρόμους και την ανασυγκρότηση ενός πραγματικού επαναστατικού εργατικού κινήματος που θα μπολιαστεί με την κομμουνιστική ιδεολογία.
