Φτηνή τροφή στις ορέξεις του κεφάλαιου προσφέρει τους εργαζόμενους η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) που προώθησε το Υπουργείο Εργασίας την προηγούμενη εβδομάδα. Με θρασύτητα και ωμότητα που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, με μια κίνηση-πρόκληση προς το σύνολο των εργαζομένων, η κυβέρνηση απέδειξε την επιλογή της να υπηρετήσει τις πιο αντιδραστικές επιδιώξεις του κεφάλαιου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα υπάρξουν στη ζωή του λαού και των εργαζομένων. Και οι συνέπειες της εφαρμογής αυτού του ΠΔ θα είναι πραγματικά άμεσες και εφιαλτικές!
Υπονόμευση-κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αύξηση του ορίου απολύσεων, δραματική μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, άγρια εκμετάλλευση της νεολαίας, νομιμοποίηση της παιδικής εργασιακής εκμετάλλευσης: Να, ποια είναι τα βασικά σημεία αυτού του ΠΔ! Να ποιος είναι ο δρόμος που προβάλλουν κυβέρνηση-κεφάλαιο για την «έξοδο» από την κρίση!
Αύξηση του ορίου ομαδικών απολύσεων
Με το άρθρο 4 του ΠΔ αυξάνονται τα όρια απολύσεων που δικαιούταν να κάνει κάθε μήνα μία επιχείρηση (δείτε και τον Πίνακα 1). Έτσι, οι εταιρείες που απασχολούν από 20 έως 150 άτομα δικαιούνται πλέον να απολύουν 6 εργαζόμενους το μήνα από 4 που ίσχυε μέχρι σήμερα, ενώ εταιρείες που απασχολούν περισσότερους από 150 εργαζόμενους μπορούν να απολύουν το 5% των εργαζομένων κάθε μήνα με ανώτατο όριο τους 30. Μέχρι σήμερα οι εταιρείες που απασχολούσαν περισσότερους από 200 εργαζόμενους μπορούσαν να απολύουν το 2% κάθε μήνα! Ουσιαστικά, υπερδιπλασιάζοντας τα όρια απολύσεων για τις μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, η κυβέρνηση «ανάβει το πράσινο φως» στο κεφάλαιο για μαζικές απολύσεις, στρώνει το έδαφος για το πέταγμα χιλιάδων ακόμη εργαζομένων στην ανεργία.
Μείωση κατά 50% των αποζημιώσεων απόλυσης και με... δόσεις
Είναι σαφές ότι με το μέτρο αυτό μπαίνουν στο στόχαστρο οι «παλιοί» εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι με προϋπηρεσία οι οποίοι για το κεφάλαιο θεωρούνταν «ακριβοί» τόσο στη δουλειά (λόγω της μισθολογικής ωρίμανσης), όσο και στην απόλυση λόγω των υψηλών αποζημιώσεων. Να, ποιες είναι οι «αγκυλώσεις» που θέλει να κάμψει τόσα χρόνια το κεφάλαιο. Να, πως υλοποιείται η «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις την οποία μεθοδικά προωθεί το κεφάλαιο. Και να, ποιοι θα στριμωχτούν στις ουρές των ανέργων τους αμέσως επόμενους μήνες: οι εργαζόμενοι ηλικίας 40-45 ετών και πάνω, οι οποίοι -πέρα από την ανεργία τους και πέρα από τη συρρικνωμένη αποζημίωση- θα έχουν και ένα επιπλέον ζήτημα να διαχειριστούν: ότι την αποζημίωσή τους θα την πληρωθούν σε... δίμηνες δόσεις!!! Αυτό σημαίνει όχι μόνο τεράστια οικονομική διευκόλυνση προς την εργοδοσία, αλλά και σοβαρό κίνδυνο χιλιάδες εργαζόμενοι να κυνηγάνε για μήνες την εξόφληση της αποζημίωσης τους. Δεν είναι τυχαίο, ότι δεν διευκρινίζεται τι θα συμβεί με τις χρωστούμενες αποζημιώσεις, εάν -για παράδειγμα- μια επιχείρηση στο μεταξύ βάλει «λουκέτο». Όπως επίσης είναι σαφές πόσο αδύναμη είναι η διεκδίκηση αποζημίωσης από έναν εργαζόμενο που έχει απολυθεί πριν από μήνες. Εδώ χιλιάδες ενεργοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να διεκδικούν για μήνες απλήρωτους μισθούς. Φανταστείτε τι θα συμβεί με τους απολυμένους!
Δουλειά για τους νέους κάτω από τη συλλογική σύμβαση!
Υπάρχει, όμως, και συνέχεια! Το απαραίτητο συμπλήρωμα σε όλη αυτήν την κτηνωδία είναι η δυνατότητα που παρέχεται στο κεφάλαιο να προσλαμβάνει νέους εργαζόμενους με μισθούς κάτω από τη συλλογική σύμβαση. Έτσι, στο άρθρο 8 του ΠΔ ορίζεται ότι οι νέοι με ηλικία 18-21 ετών που πιάνουν για πρώτη φορά δουλειά θα αμείβονται με το 80% του κατώτατου μισθού της αντίστοιχης συλλογικής σύμβασης, ενώ οι νέοι ηλικίας 21-25 ετών θα αμείβονται με το 85% του κατώτατου μισθού. Και για να «χρυσωθεί το χάπι» ορίζεται ότι το κομμάτι του μισθού που υπολείπεται «δύναται» (υπάρχει πιθανότητα, δηλαδή) να καταβάλλεται από τον ΟΑΕΔ.
Υλοποιώντας το κακόφημο Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης που απορρίφθηκε από το γαλλικό λαό, και επαναφέροντας τη γνωστή πρόταση του Γιωργάκη όταν ήταν στην αντιπολίτευση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δημιουργεί την απαραίτητη για το κεφάλαιο «εφεδρεία» προκειμένου να καλύψει τις θέσεις που θα χρειαστεί το επόμενο διάστημα και αφού έχει «ξεφορτωθεί» τους «δαπανηρούς» «παλιούς» εργαζόμενους. Αξιοποιώντας την τεράστια δεξαμενή των νέων ανέργων, το κεφάλαιο θα έχει πλέον τη δυνατότητα να εκμεταλλεύεται νεότερους και κατά πολύ φθηνότερους εργαζόμενους, μειώνοντας κατά πολύ το κόστος που αντιστοιχεί στην ανθρώπινη εργασία και επομένως συρρικνώνοντας συνολικότερα το μερίδιο του παραγόμενου πλούτου που επιστρέφει με τη μορφή μισθού στην εργατική τάξη.
Και φυσικά, η ρύθμιση αυτή αποτελεί ευθύ χτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις. Το «επιχείρημα» που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο είναι ότι οι νέοι που πιάνουν για πρώτη φορά δουλειά δεν έχουν εμπειρία. Επιχείρημα που «ξεχνάει» ότι στις περισσότερες συλλογικές συμβάσεις προβλέπεται μισθολογική κατηγορία για τους ανειδίκευτους εργαζόμενους. Επιχείρημα που «ξεχνάει» ότι πολλοί από αυτούς τους νέους εργαζόμενους είναι πτυχιούχοι σχολών. Επιχείρημα που θέλει να μας πείσει ότι οι νέοι εργαζόμενοι χρωστούν και χάρη στον εργοδότη για το ότι τους παρέχει εργασιακή εμπειρία!!! Όπως πολύ εύστοχα έχουν επισημάνει αρκετοί, η «γενιά των 700 ευρώ» θα θεωρείται πλέον προνομιούχα μπροστά στη «γενιά των 590 ευρώ» που θα δημιουργηθεί εάν περάσουν αυτά τα μέτρα.
Νομιμοποιούν την παιδική εργασία!
Το σύστημα όμως έχει κάνει και κάποιους ακόμη λογαριασμούς. Έχει διαπιστώσει ότι οι ταξικοί φραγμοί που ορθώνει στην εκπαίδευση και η ένταση της αντεργατικής, αντιλαϊκής επίθεσης έχουν αποφέρει ήδη καρπούς. Έτσι, ολοένα και αυξάνονται τα ποσοστά των μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο πριν τελειώσουν το Λύκειο ή ακόμη και πριν φτάσουν σε αυτό. Τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μην μπορώντας να αντεπεξέλθουν στους ασφυκτικούς σχολικούς ρυθμούς, πιεσμένα από την όλο και μεγαλύτερη αδυναμία των οικογενειών τους να καλύψουν το πραγματικό οικονομικό κόστος της δήθεν δωρεάν εκπαίδευσης, αναζητούν από νωρίς «διέξοδο» στην εργασία. Και το κεφάλαιο φροντίζει να τα «αξιοποιήσει»! Γι’ αυτό και στο άρθρο 8 του ΠΔ, με το πρόσχημα της απόκτησης δεξιοτήτων, η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα στο κεφάλαιο να εκμεταλλεύεται για ένα έτος παιδιά ηλικίας 15-18 ετών, πληρώνοντας μόλις το 70% της αντίστοιχης συλλογικής σύμβασης! Και μάλιστα με μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές!!!
Να τη, λοιπόν, ξανά η «κοινωνική προσφορά» του κεφάλαιου η οποία χρήζει πριμοδότησης! Να τι σημαίνει κοινωνική οπισθοδρόμηση και επιστροφή στο μεσαίωνα!
Πετάνε το γάντι στο εργατικό κίνημα!
Είναι σαφές ότι το σύστημα και η κυβέρνησή του προκαλούν ξεκάθαρα το εργατικό κίνημα. Όλες οι παραπάνω διατάξεις του ΠΔ αποτελούν ανοιχτή αμφισβήτηση της κατάκτησης των συλλογικών συμβάσεων, σε μια περίοδο που το κεφάλαιο αισθάνεται ότι έχει (και έτσι είναι) το πάνω χέρι. Γι’ αυτό και στο ξεκίνημά του κιόλας, στο άρθρο 3, το ΠΔ ξαναορίζει τη διαδικασία προσφυγής στον ΟΜΕΔ, με τέτοιο τρόπο που ουσιαστικά καταργεί τη δυνατότητα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων μέσω αυτού του οργανισμού. Σύμφωνα με το νόμο 1876 του 1990 (επί Οικουμενικής Κυβέρνησης) ο οποίος ίσχυε μέχρι σήμερα, κάθε σωματείο ή ομοσπονδία μπορούσε να προσφύγει μονομερώς στη διαιτησία εάν η διαδικασία της μεσολάβησης (που προηγείται) δεν κατέληγε σε συμφωνία. Το ΠΔ -μέσα από ένα «κολπάκι»- αποκλείει τη δυνατότητα της μονομερούς προσφυγής αφού ορίζει ότι μονομερής προσφυγή μπορεί να γίνει μόνο εάν το άλλο «ενδιαφερόμενο μέρος» αρνηθεί τη μεσολάβηση (δηλαδή την πρώτη διαδικασία). Δίνει έτσι τη δυνατότητα στην εργοδοσία να συμμετέχει στη διαδικασία της μεσολάβησης, να αρνείται το αποτέλεσμά της (πράγμα που μπορεί να κάνει) και να τερματίζει τη διαδικασία εκεί!
Με μία έννοια, η ανατροπή του νόμου 1876/1990 με τον οποίο συγκροτήθηκε ο ΟΜΕΔ αποτελεί τη φυσιολογική εξέλιξη της θέσπισής του. Κι αυτό γιατί η θέσπιση αυτού του νόμου είχε σαν στόχο την εξουδετέρωση κάθε αγωνιστικής διεκδίκησης συλλογικής σύμβασης και τη μετατροπή της υπογραφής συλλογικών συμβάσεων σε μια γραφειοκρατική διαδικασία με το κράτος στο ρόλο του διαιτητή. Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συλλογικών συμβάσεων ήταν αποτέλεσμα διαιτησίας και όχι αγωνιστικής διεκδίκησης. «Σκίζουν τα ιμάτιά τους» οι συνδικαλιστικές ηγεσίες για την εξέλιξη αυτή, ξεχνώντας ότι αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για το ξεδόντιασμα του εργατικού κινήματος και την αδυναμία του να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.
Σήμερα, λοιπόν οι εργαζόμενοι καλούνται να ξαναδιεκδικήσουν. Να ξαναπαλέψουν για συλλογικές συμβάσεις, να αγωνιστούν για αυτό που κάποιοι φρόντισαν να τους το παρουσιάσουν ως αυτονόητο προκειμένου σήμερα να τους το στερήσουν οριστικά.
Αυταπάτες βελτίωσης!
Έκανε πίσω, λένε, ο Λοβέρδος και μετέτρεψε το ΠΔ σε διάταξη του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή τις ερχόμενες μέρες για έγκριση από το σώμα της Βουλής. Θα υπάρξουν βελτιώσεις στο εμετικό αυτό κατασκεύασμα θέλει να μας πείσει ο Λοβέρδος. Ότι ο χρόνος προειδοποίησης θα φτάνει τους 6 μήνες (δείτε την 6η στήλη του Πίνακα 2). Ότι τελικά ο ΟΑΕΔ (που πριν από λίγους μήνες «δεν είχε σάλιο», σύμφωνα με τον ίδιο το Λοβέρδο) θα καταβάλλει «οπωσδήποτε» το ποσοστό που υπολείπεται της συλλογικής σύμβασης η αμοιβή των νέων από 21-25 ετών. Κάτι σαν τα επιδόματα, δηλαδή, που σήμερα περικόπτονται επειδή έτσι «σφύριξαν» τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά.
«Φτιασίδωσε» το τέρας η κυβέρνηση και θεωρεί ότι μπορεί να μας φανεί ως καλλονή! Προσπαθεί με μερικές μικροαλλαγές να μας πείσει ότι άλλαξε η ουσία του ΠΔ που δεν είναι άλλη από την απελευθέρωση του κεφάλαιου να απολύει περισσότερους, με μικρότερο κόστος και να προσλαμβάνει νεότερους με μικρότερους μισθούς. Να αυξήσει κι άλλο τα περιθώρια κερδοφορίας του. Και να μετατρέψει τους εργαζόμενους σε δούλους, χωρίς δικαιώματα, χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης, σε ατομική διαπραγμάτευση με τον εργοδότη, ανήμπορους να υπερασπιστούν και το παραμικρό δικαίωμα, έρμαια των συμφερόντων του κεφάλαιου, με σκυμμένο το κεφάλι. Που θα περιφέρονται μέχρι τα βαθιά τους γεράματα ζητιανεύοντας για μια «δουλίτσα», «για όσο καιρό» και «για όσα λεφτά» να ’ναι.
Και έκανε και την κίνησή της «δημοκρατικότερη», φέρνοντας το ΠΔ για ψήφιση στη Βουλή. Εκβιάζοντας για εκλογές εάν δεν ψηφιστεί από όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (οι 153 δεν του φτάνουν του Γιωργάκη). Τόση δημοκρατία!!!
Δεν γνωρίζουμε αν θα του κάνουν τη χάρη οι βουλευτές του. Για μας, αυτό που έχει σημασία είναι να μην του κάνουν τη χάρη ο λαός και η εργαζόμενοι, να μην του κάνει τη χάρη η νεολαία. Και να βγουν στο δρόμο μαζικά. Να πούνε ΟΧΙ στο αντεργατικό αυτό έκτρωμα (με όποια μορφή κι αν εμφανιστεί) και να το ανατρέψουν. Να απορρίψουν την προκλητική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης και τους εκβιασμούς. Και να προβάλουν τα δικά τους αιτήματα, τα δικά τους ταξικά συμφέροντα. Για πλήρη και σταθερή δουλειά για όλους. Για συλλογικές συμβάσεις και πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Ενάντια στις απολύσεις και την εργασιακή ανασφάλεια. Για τα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας. Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, την αμάθεια και την παιδική εκμετάλλευση.
Στις 29 του Ιούνη ας πάρουν μαζική, απεργιακή, αγωνιστική απάντηση!
Υ.Γ.
Ξεχάσαμε ότι το ΠΔ -μετά απ’ όλα αυτά- φροντίζει και για την «προστασία» των μεγάλων σε ηλικία εργαζομένων που «ενδεχομένως» απολυθούν ενώ βρίσκονται λίγο πριν τη σύνταξη. Αυτοί, λοιπόν, και εάν ο ΟΑΕΔ δεν καταφέρει να τους βρει δουλειά έχουν το δικαίωμα της... αυτασφάλισης στο οποίο ο εργοδότης υποχρεούται να πληρώνει το 50% του κόστους για ασφαλισμένους από 55 έως 60ετών και το 80% για ασφαλισμένους από 60 έως 64 ετών. (Το υπόλοιπο κόστος «μπορεί» (ίσως, δηλαδή) να το καλύπτει και πάλι ο... ΟΑΕΔ.)
Ερώτηση 1η: Πού θα βρει τα υπόλοιπα χρήματα για την αυτασφάλισή του ο άνεργος 60άρης (που θα έχει πάψει να παίρνει ακόμη και το επίδομα ανεργίας), εάν ο ΟΑΕΔ «ξαναμείνει από σάλιο»;
Ερώτηση 2η: Τι θα γίνει εάν ο εργοδότης στο μεταξύ «το κλείσει το μαγαζί»;
Ερώτηση 3η: Τι θα γίνει για τους πέραν των 64 ετών, τώρα που το προσδόκιμο... εργασίας αγγίζει τα 70 έτη;
Όχι ότι περιμένουμε απάντηση. Έτσι, κουβέντα να γίνεται!
