Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που το σύστημα δεν αφήνει καμιά αμφιβολία, ακόμα και στον πιο αφελή. Εδώ και χρόνια ο στόχος είναι η κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης. Με βήματα πιο αργά ή πιο γρήγορα, περισσότερο ή λιγότερο επιθετικά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν ήδη δημιουργήσει ένα αντιλαϊκό πλαίσιο που, καταχρηστικά και μόνο πλέον, ονομάζουν κοινωνική ασφάλιση.
Σήμερα επιδιώκεται ένα ακόμη χτύπημα, αυτή τη φορά κάτω από τις εντολές της τρόικας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Ενα χτύπημα που δε μπορούμε να ονομάσουμε τελειωτικό, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι βλέπουμε ένα κάποιο τέλος σε αυτή την άνευ προηγουμένου γενικευμένη επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα. Και αυτό το τέλος δεν το βλέπουμε. Το σύστημα θα μας κλέβει όλο και περισσότερα, ακόμα κι από αυτά που δεν έχουμε, και θα βυθίζεται το ίδιο όλο και πιο πολύ στην κρίση του, την οποία θα καλούμαστε όλοι να πληρώσουμε με τις ίδιες μας τις ζωές.
Αν υπάρχει ένας τρόπος να ανακοπεί αυτή η λαίλαπα, αυτός είναι μόνο ο μαζικός αγώνας, η λαϊκή αντίσταση, η πάλη των εργαζόμενων για να υπερασπιστούν αυτά που κατέκτησαν με αίμα. Γιατί η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ένα χατίρι του συστήματος στους εργαζόμενους. Είναι δικαίωμα κατακτημένο μέσα από δεκαετίες αγώνων. Κι αν το σύστημα, εδώ και χρόνια και σήμερα ακόμα περισσότερο, αισθάνεται αρκετά ισχυρό να πάρει πίσω αυτή την κατάκτηση είναι ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν αυτοί οι αγώνες, το εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα την υπερασπιστεί και θα τη διευρύνει.
Οι βασικοί άξονες του νέου ασφαλιστικού είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και η μείωση των συντάξεων. Με απλά λόγια, θα πληρώνουμε τα έτσι κι αλλιώς πολλά που πληρώναμε, για περισσότερα χρόνια για να πάρουμε μικρότερη σύνταξη.
Οι ακριβείς διατάξεις, μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχουν οριστικοποιηθεί, γιατί, όπως μας λένε, η κυβέρνηση …δίνει μάχη με την τρόικα για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά μας! Προφανώς, καμία μάχη δε δίνεται, αλλά υπάρχει ένα παζάρι πάνω στα συγκεκριμένα μέτρα που υλοποιούν την παραπάνω κατεύθυνση, το οποίο έχει από τη μια μεριά τις απαιτήσεις της τρόικας κι από την άλλη όχι τα δικαιώματα των εργαζόμενων, αλλά τις αντοχές του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος.
Πάντως, αυτά που φαίνονται, πλέον, σίγουρα είναι ότι το γενικό όριο ηλικίας θα πάει στα 65 χρόνια ή στα 60 αν έχουν συμπληρωθεί 40 χρόνια δουλειάς. Θα καταργηθούν όσες ευνοϊκές ρυθμίσεις υπήρχαν για τις γυναίκες, τις μητέρες ανηλίκων και τα βαρέα ανθυγιεινά. Κι όλα αυτά θα αρχίσουν να εφαρμόζονται σταδιακά από το 2011, ώστε το 2015 να ισχύουν, πλέον, τα νέα όρια. Το …οχυρό του 2018 χάθηκε από τη …μαχόμενη κυβέρνηση.
Πολύς λόγος έχει γίνει εδώ σε σχέση με τα λεγόμενο πλασματικά συντάξιμα χρόνια, δηλαδή της θητείας, των σπουδών, των αδειών εγκυμοσύνης και λοχείας, της ασθένειας (ως 300 ημέρες), της ανεργίας και των γονικών αδειών. Οι εργαζόμενοι θα μπορούν να εξαγοράσουν μέχρι και 7 συντάξιμα χρόνια από τις παραπάνω κατηγορίες εργασιακά ανενεργού χρόνου.
Η ρύθμιση αυτή, υποτίθεται, πως αντισταθμίζει το πλήγμα της αύξησης των ορίων ηλικίας. Πρόκειται, φυσικά, για ευθύ εμπαιγμό των εργαζόμενων! Γιατί με τους μισθούς πείνας που παίρνουν, από πού θα βρουν τα λεφτά να εξαγοράσουν συντάξιμα χρόνια; Το πρόβλημα παραμένει το ίδιο: Η συμπλήρωση των 40 χρόνιων δουλειάς, ειδικά σε αυτές τις συνθήκες που η ανεργία τσακίζει κόκαλα, μοιάζει, και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι, άπιαστο όνειρο!
Στο μέτωπο του ύψους των συντάξεων δεν υπάρχουν αλλαγές σε σχέση με αυτά που είχαν από την αρχή ανακοινωθεί. Δηλαδή τον υπολογισμό του συντάξιμου μισθού ως το μέσο όρο όλου του εργασιακού βίου και τη μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης στο 48%. Σε ό,τι αφορά τη βασική σύνταξη των 360 ευρώ, θα μπουν κριτήρια γι΄ αυτούς που τη δικαιούνται. Ενώ κατοχυρώνονται τόσο η επαναφορά του ΛΑΦΚΑ, όσο και η οριστική κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης.
Με αυτά τα δεδομένα είναι προφανές ότι οδηγούμαστε σε ουσιαστική κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης. Ο εργαζόμενος καλά καλά δεν μπορεί να ξέρει αν θα φτάσει ποτέ στη σύνταξη, αλλά και αν το καταφέρει, θα πάρει ένα χαρτζιλίκι που δε θα φτάνει ούτε …για τσιγάρα!
Μπροστά σε αυτή την προοπτική, οι εργαζόμενοι πρέπει να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να αντισταθούν. Να υπερασπιστούν αυτά τα στοιχειώδη τους δικαιώματα και, ουσιαστικά, να τα ξανακερδίσουν.
Δεν είναι ένας δρόμος εύκολος. Η υποχώρηση του κινήματος και η επί χρόνια πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία των δυνάμεων του συστήματος, αλλά και του ρεφορμισμού, έχει φέρει τα αποτελέσματά της. Υπάρχουν σήμερα πολλοί νέοι εργαζόμενοι οι οποίοι ξεκινούν στη δουλειά θεωρώντας δεδομένο ότι δε θα πάρουν ποτέ σύνταξη. Αυτή η αντίληψη είναι ακριβώς αυτό που θέλει να επιτύχει το σύστημα: να έχει εργαζόμενους υποταγμένους στη μοίρα τους (δηλαδή στα νύχια του), που να μην αγωνίζονται και να μη διεκδικούν αυτά που για γενιές ολόκληρες ήταν αυτονόητα.
Στην πραγματικότητα, αυτοί που έχουν τη δύναμη είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτοί, με τους αγώνες τους, μπορούν να ανατρέψουν τον αρνητικό, γι’ αυτούς, συσχετισμό και να ανακόψουν την ισοπεδωτική, για τα δικαιώματά τους, επίθεση. Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του δεν πρόκειται να σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε!
Η προοπτική αυτή μπορεί να φαίνεται σήμερα μακρινή, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο κοντά. Η οργή που μαζεύει ο λαός και η συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις που γίνονται αποτελούν τα πρώτα σκιρτήματα ενός νέου κινήματος, το οποίο πασχίζει να συγκροτηθεί ενάντια, πρώτα και κύρια, στο σύστημα και τις συνδικαλιστικές του ηγεσίες, άλλα και ενάντια σε όσους προσπαθούν να το αποπροσανατολίσουν προς …προοδευτικές κυβερνητικές λύσεις.
Σε αυτά τα σκιρτήματα είναι η ελπίδα. Αυτά είναι που πρέπει να δυναμώσουν για να γίνουν εκείνο το κίνημα που θα ανατρέψει την αντιλαϊκή λαίλαπα.
