Για πρώτη φορά στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος υπογράφεται τριετής Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΣΣΕ). Και μάλιστα με πάγωμα των μισθών και μεροκάματων. Πρόκειται για μια κατάπτυστη συλλογική σύμβαση που μειώνει δραστικά τους μισθούς των εργαζομένων, όταν ο επίσημος πληθωρισμός τρέχει με 6%, ενώ ο πραγματικός, που αφορά τις εργαζόμενες μάζες, είναι υπερδιπλάσιος. Η συμβιβασμένη συνδικαλιστική ηγεσία των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ για μια ακόμη φορά έκανε το χρέος της προς τον ΣΕΒ και συνολικά το μεγάλο κεφάλαιο. Αναμφίβολα, οι εργαζόμενοι κι όλος ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου θα βρεθούν σε πιο δεινή θέση από τη σημερινή και θα βυθιστούν στο βάλτο μιας παρατεταμένης φτώχειας και ανέχειας.
Η τραγική αυτή εξέλιξη ανέδειξε με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η συμβιβασμένη και υποταγμένη στο κεφάλαιο και στην κυβέρνηση συνδικαλιστική ηγεσία. Ταυτόχρονα έφερε ξανά στην επιφάνεια την οργή και το θυμό των εργαζομένων και ακόμη περισσότερο τις απαιτήσεις της πάλης. Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αλλάξουν ρόλο. Δεν πρόκειται για κάποια παρέκκλισή τους προς το νεοφιλελευθερισμό, όπως ισχυρίζονται αρκετοί εργατολόγοι και πολιτικοί αναλυτές, ακόμη και κόμματα και οργανώσεις που αναφέρονται στην Αριστερά. Ούτε ότι υπέκυψαν στις πιέσεις της κυβέρνησης και του κεφαλαίου και συμμορφώθηκαν με τις απαιτήσεις του Μνημονίου. Ο σημερινός τους ρόλος είναι η εξέλιξη όλων αυτών που κάνουν πάνω από 30 χρόνια. Για όλες τις ΕΣΣΕ που έχουν υπογράψει όλα αυτά τα χρόνια: η επόμενη είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Αυτή η συνδικαλιστική ηγεσία ούτε θέλει και ούτε μπορεί να υπερασπιστεί τα εργατικά συμφέροντα, και τα γεγονότα αυτό επιβεβαιώνουν περίτρανα.
Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ μπορεί να παριστάνουν τους φιλεργατικούς και ορισμένες φορές να υποχρεώνονται για τακτικούς λόγους να υψώνουν κάπως τις φωνές τους, αλλά τις πραγματικές τους προθέσεις δεν τις κρύβουν. Δεν κρύβουν ότι είναι οπαδοί του καπιταλιστικού συστήματος, της ΕΕ και των αστικών κομμάτων της χώρας. Για την ακρίβεια, ούτε οπαδοί των παραπάνω είναι, αλλά κάτι χειρότερο. Είναι στελέχη αυτών των κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Είναι ένα στρώμα αστικοποιημένο όχι μόνο πολιτικά, αλλά και με ανάλογα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά οφέλη. Ζουν πλουσιοπάροχα και με αποδοχές πολλών δεκάδων, ακόμη και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Κατά καιρούς και πολλές φορές, έχουν γραφτεί στον Τύπο, σαν αποτέλεσμα των ενδοαστικών αντιθέσεων, οι τεράστιες απολαβές αυτού του στρώματος των συνδικαλιστών μέσα από τη συμμετοχή τους σε μια σειρά επιτροπών, σε διοικητικά συμβούλια οργανισμών κτλ. Συνεπώς το ταξικό τους συμφέρον είναι να κάνουν όλα αυτά που κάνουν, να υπηρετούν την αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα. Πρόκειται για ένα ελπιδοφόρο επάγγελμα που έχουν εξασκήσει και το αξιοποιούν αποτελεσματικά.
Ισχυρίζεται η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ πως «έσωσε το 13ο και 14ο μισθό και τον χαρακτήρα των Συλλογικών Συμβάσεων». Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια και τίποτα δεν μπορούν και δεν θέλουν να σώσουν και να υπερασπιστούν. Ας δούμε κάποια πράγματα που καταδεικνύουν την πραγματική αλήθεια. Το βασικό μέλημα των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ είναι το πώς θα δικαιολογήσουν στους εργαζομένους την κατάπτυστη συμφωνία που υπέγραψαν με τον ΣΕΒ και τους λοιπούς κεφαλαιοκράτες, ώστε να μπορούν να συνεχίζουν το βρόμικο ρόλο τους. Ετσι καταλήγουν σε μια άποψη πως «παρά τις δεσμεύσεις του Μνημονίου, κατάφεραν να αυξήσουν τους μισθούς, έστω και λίγο». Εδώ, οι εργατοπατέρες ισχυρίζονται με περίσσιο θράσος πως κέρδισαν αυξήσεις στους μισθούς, έστω και λίγο. Πρόκειται περί διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και εμπαιγμού των εργαζομένων. Προσπαθούν να περάσουν την άγρια τριετή λιτότητα που υπέγραψαν, που μειώνει τους μισθούς μόνο με τον επίσημο πληθωρισμό γύρω στο 6% με το τέχνασμα –δούλεμα θα λέγαμε– ότι οι αυξήσεις είναι πάνω από τον μέσο όρο του ευρωπαϊκού πληθωρισμού.
Ισχυρίζονται επίσης ότι έσπασαν σ' ένα βαθμό τις απαιτήσεις του ΔΝΤ και του Μνημονίου το οποίο προτείνει πάγωμα των μισθών για δυο χρόνια. Τι υπέγραψαν ως προς αυτό πραγματικά οι εργατοπατέρες: πρώτον, πάγωμα των μισθών το πρώτο μισό της τριετίας, δηλαδή όλο το 2010 και επιπλέον 6 μήνες από το 2011. Στη συνέχεια, από τον Ιούλη του 2011 μέχρι τον Ιούλη του 2012, θα αυξηθεί για τους επόμενους 12 μήνες 1,5% και το τελευταίο εξάμηνο του 2012 1,7%. Να το πούμε για μια ακόμη φορά: Οι εργαζόμενες μάζες –όλα τα στοιχεία, ακόμη και του κράτους, αυτό ακριβώς δείχνουν– καταναλώνουν το σύνολο των αποδοχών τους σε προϊόντα πρώτης ανάγκης, διατροφής, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, όπου σε αυτά τα προϊόντα ο πληθωρισμός είναι πάνω από 10% και σε μια τριετία από την απελευθέρωση των τιμών και με τις διαδοχικές φορολογικές επιδρομές ο πραγματικός πληθωρισμός δεν αποκλείεται να ξεπεράσει ακόμη και το 20%. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια και τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά τη νιώθουν καθημερινά όταν βλέπουν το εισόδημά τους να εξατμίζεται από τις πρώτες μέρες του μήνα. Η κοροϊδία που επιχειρούν όχι μόνο δεν γίνεται πειστική, αλλά καταντάει και γελοία.
Μας λένε επίσης πως διατήρησαν με τη σύναψη συλλογικής σύμβασης το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων. Και αυτό είναι ψέμα! Συλλογική σύμβαση που μειώνει για τρία χρόνια τους μισθούς των εργαζομένων ούτε είναι ούτε μπορεί να θεωρηθεί ΣΣ, είναι πλήρης εξευτελισμός της έννοιας του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων και αυτό είναι ένα ακόμη έργο της υποταγμένης ΓΣΕΕ, μια ακόμη προσφορά προς το μεγάλο κεφάλαιο, που δικαιολογεί το ρόλο της.
Ισχυρίζονται επίσης πως με την υπογραφή της σύμβασης κατοχυρώνουν το θεσμό των κατώτερων μισθών. Και αυτό είναι ένα ακόμη ψέμα των εργατοπατέρων και των ΜΜΕ που τους σιγοντάρουν και αβαντάρουν.
Η κυβέρνηση μαζί με το αντιασφαλιστικό τερατούργημα τις μέρες αυτές ψήφισε και την απελευθέρωση των απολύσεων και τη μείωση κατά 50% του κόστους των αποζημιώσεων -αυτές μάλιστα θα δίνονται σε δίμηνες δόσεις- και ταυτόχρονα κατάργηση του κατώτερου μισθού των 740 ευρώ που είναι σήμερα κοντά στα 600 ευρώ. Αυτό ήταν ένα πάγιο αίτημα του κεφαλαίου που λίγα χρόνια πριν θεωρούνταν ακραίο μέτρο των πιο ακραίων εκπροσώπων του κεφαλαίου, π.χ. Μίχαλος. Σήμερα προβλήθηκε σαν ρεαλιστικό και έγινε και νόμος του κράτους. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ μια τέτοια προοπτική τη θεωρούσε αιτία πολέμου από τα συνδικάτα και σήμερα τη χαρακτηρίζει «λύση που συμβάλλει στην ανάπτυξη».
Με αυτόν το νόμο δεν καταργούνται μόνο οι συλλογικές συμβάσεις και αντικαθίστανται από ατομικές, καταργείται και ο θεσμός του κατώτερου μισθού. Οι δυνάμεις της επίθεσης ισχυρίζονται πως με αυτό το μέτρο, μείωσης κατά 150 ευρώ το μήνα του κατώτερου μισθού, θα μειωθεί η ανεργία. Αυτό είναι ένα ακόμη ψέμα, που έρχεται να συσκοτίσει τα πράγματα. Πιο συγκεκριμένα, ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος αναφέρει πως με τη μείωση του κατώτερου μισθού θα αυξηθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων και αυτό θα μεταφραστεί σε επενδύσεις και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία να σημειωθεί είναι η ευκολία και η άνεση που νιώθουν ακόμη και τα πιο σημαντικά στελέχη της κυβέρνησης να γελοιοποιούνται λες και είναι προτέρημα. Η υποτέλεια τελικά που τους διακρίνει εκεί ακριβώς οδηγεί.
Ας επανέρθουμε στα προηγούμενα: με την κατάργηση του κατωτέρου μισθού, την απελευθέρωση των απολύσεων και με τις φτηνές αποζημιώσεις, είναι περισσότερο από φανερό πως αυτό που πραγματικά θα γίνει είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει ο νέος νόμος: φτηνές απολύσεις και ακόμη πιο φτηνές προσλήψεις και μάλιστα με ατομικές συμβάσεις, δηλαδή ο νέος εργαζόμενος δεν θα έχει κανένα δικαίωμα, καμία προστασία της δουλειάς του και της ζωής του. Συνεπώς, με το νέο νόμο, μια επιχείρηση μπορεί να απολύει άνετα εργαζομένους που έχουν πολλές τριετίες και συνεπώς μεγαλύτερους μισθούς, π.χ. 1500 ευρώ, ακόμη και 2000 ευρώ, και στη θέση τους να προσλαμβάνει νέους ή ηλικιωμένους με 600 ευρώ, που σημαίνει μείωση του εισοδήματος σε ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης, ίσως και πάνω από 70%.
Τίποτα λοιπόν δεν μπορούν και δεν θέλουν να υπερασπιστούν προς όφελος των εργαζομένων οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ. Και αυτό θα πρέπει να γίνει καθαρό σε κάθε εργαζόμενο. Το ίδιο καθαρό θα πρέπει να γίνει και το ότι ο αγώνας των εργαζομένων για την ανατροπή των βάρβαρων και αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης και του κεφαλαίου είναι η μόνη και αναγκαία λύση που έχει ο κόσμος της δουλειάς. Ταυτόχρονα, να ξεμπερδεύει με τους παρείσακτους εργατοπατέρες που βρίσκονται στο σβέρκο του και δεν του επιτρέπουν να σηκώσει κεφάλι και να πάρει την υπόθεση του αγώνα και της ανατροπής στα δικά του χέρια.
Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να συγκροτήσουν τα δικά τους όργανα πάλης, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στις γειτονιές και παντού όπου ζουν και δουλεύουν. Να συγκροτήσουν πρωτοβουλίες και επιτροπές με κεντρικό άξονα και στόχο την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων. Να γίνει δηλαδή αυτή η ανατροπή δική τους υπόθεση, γιατί μόνο τότε θα γίνει αποτελεσματική. Να χτυπηθεί η λογική που καλλιεργούν χρόνια τώρα οι δυνάμεις της αστικής τάξης και αυτές των ρεφορμιστών της επίσημης Αριστεράς, που θέλουν τους εργαζόμενους μόνο σαν ψηφοφόρους τους, είτε σε πολιτικό είτε σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Ας κλείσουμε την αναφορά μας με την πρόταση του ΠΑΜΕ σχετικά με την αντιμετώπιση των αντιλαϊκών μέτρων: «Γι’ αυτό οργανωθείτε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε σωματειακές επιτροπές στα ταξικά συνδικάτα. Αναδείξτε τους δικούς σας εκπροσώπους». Να λοιπόν η γραμμή της συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησης σε όλο της το μεγαλείο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου