Αλλος ένας φόνος στην "υπηρεσία του κινήματος". Αν μπορούσαμε να ξεπεράσουμε την πολιτική λογική που λέει ότι τέτοιου είδους χτυπήματα παραπέμπουν σε παρακράτος και ότι οι στοχοποιήσεις τους είναι πέρα απ' αυτό που συνήθως δηλώνεται και μείνουμε στα επιφαινόμενα και την... αγανάκτηση που προκαλεί όλος αυτός ο δημοσιογραφικός εσμός που έχει αναλάβει με εργολαβία και επιμονή να "πείσει" τους εργαζόμενους ότι η εξαθλίωσή τους είναι απαραίτητη, ότι το μαύρο μέλλον των παιδιών του είναι αναγκαίο ώστε όλοι οι κηφήνες που νέμονται την εξουσία και χρηματοδοτούν αυτούς τους σύγχρονους γκεμπελίσκους να εξακολουθούν να του κάθονται στο σβέρκο, καταδικάζοντας χιλιάδες και χιλιάδες στον αργό θάνατο της φτώχειας, μένει αναπάντητο παρ' όλα αυτά το ερώτημα πώς ο θάνατος ενός "τροκτικού" οφέλησε τον κόσμο που σήμερα δοκιμάζεται από την ανηλεή επίθεση του συστήματος. Μένει αναπάντητο το γιατί θα πρέπει να νιώθει ο εργαζόμενος δικαίωση από μια μαφιόζικη εκτέλεση ενός παπαγάλου του συστήματος μπλεγμένου με αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες και ό,τι λουλούδι ντόπας ανέδειξαν οι Ολυμπιακοί, ενός τσιρακιού των μεγαλοεκδοτών;
Μάλλον τίποτα απ' όλα αυτά δεν συμβαίνει. Ομως σίγουρα ωφέλησε το σύστημα και τους ιμπεριαλιστές η τρομοκρατία που έσπειρε η δολοφονία των 3 απεργοσπαστών στη Μαρφίν και η πυρπόληση του... προπύργιου του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και του τραπεζιτικού καταστήματός του στη Σταδίου. Οπως ωφέλησε τους ίδιους ακριβώς η βόμβα που έσκασε στο γραφείο του Χρυσοχοϊδη και, τέλος, η πρόσφατη δολοφονία του αναλώσιμου γι' αυτούς συνεργάτη, όπως διατείνεται ο δικηγόρος του, της ασφάλειας.
Το μήνυμα καθαρό και σταθερό. Μείνετε στα σπίτια σας, όποιος απεργεί ή διαδηλώνει θα χρεώνεται όποια προβοκάτσια αποφασίσει η όποια σέχτα και τα παραρτήματα της αντιτρομοκρατικής. Θα υφίσταται την κρατική καταστολή, που θα ενισχυθεί βεβαίως για να συνεχίσει το κυνήγι της ουράς του σκύλου.
Εδωσε αφορμή σε όλους αυτούς τους μιντιοκράτες και τα παπαγαλάκια τους να σηκώσουν κεφάλι και να προβληθούν όχι ως γυμνοσάλιαγκες της εξουσίας αλλά ως θύματα των... αποκαλύψεών τους!!
Εθεσε ξανά ζήτημα ασύλου και κατάργησης του ιντιμίντια που, παρ' όλη την πολιτική του σέχτα να αυτοπεριορίζεται σε κυνήγι μαγισσών με τους διώκτες του αντιεξουσιαστικού χώρου, αποτελεί χώρο έκφρασης για έναν κόσμο που εξακολουθεί να ζητάει απαντήσεις στο/ή έξω από το κίνημα.
Φαίνεται λοιπόν ότι η καταγραφή της διάθεσης του κόσμου για μαζική αντίσταση στα μέτρα του μνημονίου και της κυβέρνησης στις 5/5 άναψε φωτιές στα κέντρα εξουσίας και παραεξουσίας, ώστε να ανακοπεί πάση θυσία αυτό το προτσές. Το πρόβλημα αν παρέμενε εκεί φάνηκε (από τη συμμετοχή στην κινητοποίηση που ακολούθησε) ότι μπορούσε να αντιμετωπιστεί από τη δυναμική που εσωκλείει όλος αυτός ο κόσμος της δουλειάς που επιμένει να απεργεί και να διαδηλώνει. Ομως το ζήτημα παίρνει ακόμη πιο μεγάλες διαστάσεις από τις στάσεις που επιλέχθηκαν όχι πλέον από το σύστημα και τις παραφυάδες του αλλά από τις δυνάμεις που λειτουργούν μέσα σ' αυτό και για... λογαριασμό του.
Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αφού σύρθηκαν σε απεργίες έστω και αποσπασματικές, βάλανε την τζίφρα της ανανέωσης της επικύρωσης του εργατοπατερίστικου ρόλου τους με τη νέα τριετή... σύμβαση και άφησαν το πεδίο στους... αριστερούς συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ να διαμαρτύρονται για την υπογραφή που όμως θα εφαρμόσουν και οι ίδιοι στα δικά τους σωματεία, όπως κάνουν τόσα χρόνια. Μάλλον λοιπόν το ραντεβού του Σεπτέμβρη δεν περιέχει γενικά αγώνες;
Σύμπασα η επίσημη Αριστερά αλλά και η εξωκοινοβουλευτική αναστέλλει την κινηματική της δράση και υιοθετεί την ωμή αλλά καθόλου... περιθωριακή άποψη του ΚΚΕ. Να μετατρέψουμε τη λαϊκή αγανάκτηση σε ψήφο στις τοπικές και νομαρχιακές εκλογές. Οσο για το πού θα πέσει η ψήφος, μάλλον θα δούμε μεγάλη ποικιλία από κωλοτούμπες συναλλαγών που θα προκύψουν. Ομως η ουσία είναι ότι για άλλη μια φορά η Αριστερά φέρνει την μπάλα από τις αλάνες στο επίσημο γήπεδο. Και φτου κι από την αρχή να πείσουμε τον εργαζόμενο ότι ναι μεν ο «Καλλικράτης» φέρνει απολύσεις, εργασιακό μεσαίωνα, σμπαράλιασμα κοινωνικών δικαιωμάτων όπως η υγεία και η μόρφωση, νέα φορομπηξία και πάει μακριά η κορδέλα, αλλά «μιας και τα μέτρα πέρασαν» και δεν υπάρχει κίνημα, ρίξε ψήφο διαμαρτυρίας, δημοψηφίσματος, τιμωρίας και όπως ο καθείς βαπτίσει το περιτύλιγμα του κινηματικού αφοπλισμού.
Από κοντά και η αριστερή διανόηση και δημοσιογραφία που σε συσκευασίες των 77 υπογραφών ή του "βήματος διαλόγου", αφού προτάξουν το επιστημονικό τους μπιλιετάκι, μιας και δεν θέλουν να 'ναι κομματικά χρωματισμένοι, αλλά ως βαθύτεροι γνώστες αυτών που δεν κατανοεί ο εργατόκοσμος, συνιστούν την από τα "αριστερά" και πάνω σωτηρία του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος με εθνικοποιήσεις, άρνηση πληρωμής μέρους του χρέους, αναδιανομή πλούτου κ.λπ. Μέτρα που οι ίδιοι οι ομοϊδεάτες τους σωτήρες του αργεντίνικου καπιταλισμού (βλ. συνέντευξη του Αλταμίρα στο «Εψιλον») ομολογούν ότι πρόκειται για καθαρά καπιταλιστικές λύσεις που το ίδιο το σύστημα μπορεί να επιλέξει. Φαίνεται ότι αυτό που ο Ενγκελς ισχυριζόταν, ότι δηλαδή όλοι οι πολιτικοί αγώνες είναι ταξικοί αγώνες και στρέφονται τελικά γύρω από την οικονομική χειραφέτηση μιας τάξης, κάποιοι σοφοί δεν το μεταφράζουν ως διεκδικητικούς αγώνες της εργατικής τάξης, αλλά ως προτάσεις προς την εξουσία για την "αριστερή" διάσωση του συστήματος. Οσο για το κίνημα, θα 'χε πολύ ενδιαφέρον να προταχθούν οι φαεινές αυτές στο διεκδικητικό πλαίσιο απολυμένων ή εργαζόμενων που δεν έχουν πληρωθεί για μήνες ή περικόπτεται ο μισθός-επίδομα.
Οσον αφορά το πιο... ενεργό για κάποιους κομμάτι της νεολαίας, την α/αντιεξουσία, εδώ κι αν το κίνημα τελείωσε. Αφού φρόντισαν με την ανεγκέφαλη δράση τους να μπλοκάρουν όποιο τμήμα νεολαίας και εργαζόμενων ξεπέρασε τα συνδικαλιστικά εμπόδια δεκαετιών εργατοπατερισμού, τώρα αρέσκονται να αναρωτιούνται πότε θα ξανασηκωθούν από τους καναπέδες τους για να θαυμάσουν το νέο πετροπόλεμο που οι ίδιοι θα προετοιμάσουν.
Τέλος, έχουμε και μια καινούργια διέξοδο στη δυσκολία οικοδόμησης κινήματος. Κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και εναλλακτικά σχήματα προβάλλουν ως κύρια ενασχόληση επιτροπών σε γειτονιές τα συσσίτια, τα ανταλλακτήρια ρούχων και ειδών, ακόμη και μαθήματα από εκπαιδευτικούς. Πλευρές που περιλαμβάνονται στις κινηματικές στοχεύσεις, αρκεί να υπάρξει κίνημα. Αλλιώς μετατρέπονται σε φιλανθρωπία και σε εγκλωβισμό κόσμου των συνοικιών σε δράσεις που δεν απαντάνε το βασικό πρόβλημα, που είναι η συμμετοχή του κόσμου στις αντιστάσεις που πρέπει να οικοδομηθούν.
Εικόνα παραλογισμού της σύγχρονης Αριστεράς; Πλευρές της άθλιας κατάστασης που εμπέδωσε η ηγεσία αυτής της Αριστεράς εδώ και χρόνια; Θα μας πείτε, εδώ φτάσαμε σε αμερικανιές του στυλ να φτιάχνουμε λόμπι πίεσης των κυβερνώντων βουλευτών, ώστε να αλλαξοπιστήσουν, τα συσσίτια μας μάραναν...
Εμείς επιμένουμε ότι η μοναδική διέξοδος είναι η οικοδόμηση εργατικού μαχητικού κινήματος με στόχο την ανατροπή του μνημονίου και τη διεκδίκηση βελτίωσης της ζωής του κόσμου της εργασίας. Επιμένουμε ότι για να γίνει αυτό απαιτείται να συμμετέχει ο ίδιος ο κόσμος κι όχι η... ψήφος του ή να αναζητιέται ένα κομμάτι κυβερνητικών ανταρτών που θα μας σώσει! Προϋποθέτει μαζική δουλειά για να πιστέψει στις δυνάμεις του, στο κίνημα σε τελική ανάλυση, ο λαός. Οπου μπορεί να γίνει αυτό. Με συνελεύσεις και συγκεντρώσεις σε γειτονιές, σε εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια. Η λογική της ανάθεσης πρέπει να τελειώσει.
Δεν ξέρουμε πόσο τα καταφέρνουμε ή θα τα καταφέρουμε σε αυτή την προσπάθεια να συμβάλουμε να στηθεί ενα μαζικό διεκδικητικό κίνημα. Οπως φαίνεται, όμως, η Αριστερά μπορεί να ξέρει από βέσπα αλλά από κίνημα δεν θέλει να ξέρει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου