Το ζήτημα της περιόδου και οι εκλογές
Κάθε φορά που υπάρχει μια εκλογική διαδικασία, όλες οι δυνάμεις αναφέρονται στο πλαίσιό της, στη συγκυρία που αυτή γίνεται και στα ζητήματα που κρίνονται στην περίοδο μέσα στην οποία εντάσσεται η διαδικασία αυτή. Με βάση αυτά τα συνολικότερα ζητήματα της περιόδου, το κάθε κόμμα –και εννοείται ανάλογα με τις κοινωνικές δυνάμεις που υπηρετεί και τα ειδικότερα συμφέροντα του- διαμορφώνει και τα ζητούμενα των εκλογών που βέβαια επιχειρεί να τα εμφανίσει σαν «εθνικά» ή/και «παλλαϊκά» ζητούμενα. Με αυτή τη γενική περιγραφή παραλείπουμε μια σειρά ειδικότερους αλλά σημαντικούς και κάποιες φορές κρίσιμους πολιτικούς όρους που καθορίζουν στάσεις, επιλογές και αποτελέσματα. Κυρίως παραλείπουμε τις λαθροχειρίες, τις διαστρεβλώσεις, τους πολύμορφους εκβιασμούς και τις κατασκευές που κάθε φορά χρησιμοποιούν τα αστικά κόμματα –με βάση την πολύ μεγάλη ισχύ που διαθέτουν στο πεδίο αυτό- για να «ερμηνεύσουν» την πραγματικότητα και να ζητήσουν από το λαό την ψήφο του. Το ζήτημα του πλαισίου συνεπώς είναι το ζήτημα των αριστερών, επαναστατικών δυνάμεων. Αυτών που έχουν κάθε λόγο να βλέπουν τις εκλογές σαν «μια στιγμή» της πολιτικής και ταξικής πάλης και όχι σαν την «πεμπτουσία» της ή την «κορύφωσή» της. «Μια στιγμή» που έχει πριν και μετά, δηλαδή συγκυρία και περίοδο μέσα στην οποία αυτή η στιγμή ανήκει.
Σήμερα περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, το πλαίσιο της περιόδου βαραίνει και καθορίζει το «τι είναι» οι εκλογές του Νοέμβρη. Πρόκειται για την πρώτη εκλογική διαδικασία στη διάρκεια εφαρμογής του Προγράμματος Σταθερότητας και του Μνημονίου, όπως κάποιοι επισημαίνουν, αλλά και πολλοί αποφεύγουν να υπενθυμίσουν. Όμως τι άραγε σημαίνει αυτό; Εμείς θα το διατυπώναμε κάπως διαφορετικά: Οι εκλογές αυτές γίνονται σε μια στιγμή που εξελίσσεται η πιο άγρια επίθεση ενάντια στο λαό, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση ώς σήμερα. Σε μια στιγμή που –μετά την πρώτη φάση της επίθεσης- οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού μας λένε κατάμουτρα πως το θέμα δεν είναι το έλλειμμα και το χρέος, αλλά οι «διαρθρωτικές αδυναμίες» (δηλαδή οι όροι δουλειάς και ζωής που έχουν οι εργάτες και ο λαός) της χώρας και ενάντια σε αυτές τις «αδυναμίες» πρέπει συνεπώς η επίθεση να κλιμακωθεί ακόμα περισσότερο! Σε μια στιγμή που τα ιμπεριαλιστικά κέντρα απαιτούν –δημοσίως- ακόμα μεγαλύτερη στήριξη της επίθεσης από τα κόμματα του συστήματος στη χώρα, και αυτά δεν λένε ούτε κουβέντα διαμαρτυρίας για να σώσουν τα προσχήματα, γιατί πάνω από όλα τα καθορίζει η υποτέλειά τους! Σε μια στιγμή φορτωμένη από όλα τα μεγάλα γεγονότα των προηγούμενων μηνών που δείχνουν ταυτόχρονα και τις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις και δυνατότητες και τα μεγάλα προβλήματα που αυτές έχουν να αντιμετωπίσουν ώστε να ορθώσουν το κίνημα αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης που αντιμετωπίζουν. Αυτό ακριβώς -η ενίσχυση, ανάπτυξη της αντίστασης και της πάλης στα μέτρα που η επίθεση απαιτεί- είναι και το μεγάλο επίδικο, το κύριο και κρίσιμο ζήτημα της συγκυρίας και της περιόδου για το λαό –και από την αντίθετη σκοπιά για το σύστημα και τα κόμματά του. Και είναι αλήθεια πως το σύστημα απέναντι σε αυτό το ζήτημα παίρνει τα κάθε είδους μέτρα του. Από την ανοιχτή κήρυξη –με αυγουστιάτικη τροποποίηση- της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης σε δυνάμει «τρομοκρατική πράξη», μέχρι τις …εκλογές. Γιατί για μας είναι φανερό πως και αν ακόμα οι εκλογές του Νοέμβρη δεν ήταν «θεσμικά προγραμματισμένες», το σύστημα θα έσπευδε να βρει αφορμή και πρόσχημα για να τις …ορίσει! Γιατί με τις εκλογές ορίζει ως «πολιτικό γίγνεσθαι» για τη χώρα ένα πεδίο που είναι έξω από τη σύγκρουση, τον αγώνα την πάλη. Για μήνες ολόκληρους –με δεδομένη την προθυμία όλων των κομμάτων του επίσημου σκηνικού και όχι μόνο- στήνει ένα σκηνικό αποπροσανατολισμού και «φυγής» από το πραγματικό ζήτημα, μέσα στο οποίο επιδιώκει να εκτονώσει, να επεξεργαστεί και να τροποποιήσει κατά πως το συμφέρει τη λαϊκή οργή. Διαμορφώνει μια ψευδαίσθηση ανακωχής και αναστολής. Ψευδαίσθηση γιατί η κυβέρνηση στιγμή δεν σταμάτησε την προώθηση της βάρβαρης πολιτικής της όλο αυτό το διάστημα. Αρκεί κανείς να δει τι γίνεται σε Παιδεία, Υγεία, στον ορυμαγδό των απολύσεων, στον Σκαραμαγκά, στα ταξίδια του Γ. Παπανδρέου σε Ευρώπη, ΗΠΑ και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Όπως δεν σταμάτησε και δεν θα σταματήσει στιγμή ώς τις εκλογές και με τις εκλογές την προετοιμασία των πολιτικών όρων για τη μεγαλύτερη βαρβαρότητα της επόμενης μέρας. Η «ανακωχή» λοιπόν και η «αναστολή» υπάρχει αλλά από την αντίθετη πλευρά, από την πλευρά των αγώνων, των αντιστάσεων της πάλης των από κάτω! Και υπάρχει όχι γιατί βέβαια το ζήτησε και το θέλησε ο λαός που «εμπνεύστηκε» από την εκλογική διαδικασία και «κάθισε να μελετήσει» τα προγράμματα των κομμάτων και των συνδυασμών τους! Υπάρχει γιατί επιβάλλεται από το σύνολο των κυρίαρχων και ρεφορμιστικών δυνάμεων που σέρνουν από πίσω τους υποταγμένους και ξεπουλημένους στο σύστημα εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Για το λαό λοιπόν και την υπόθεση του κινήματος, οι εκλογές του Νοέμβρη στη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε δεν είναι παρά ένα επιπλέον πρόβλημα, ένα πρόβλημα που προστίθεται σε όλα τα άλλα που αντιμετωπίζει μπροστά στη μεγάλη και επείγουσα ανάγκη του να οργανωθεί, να αντισταθεί, να συγκρουστεί και να ανατρέψει την επίθεση που δέχεται. Ένα πρόβλημα που δεν έχει βέβαια μόνο ή κυρίως, «ποσοτική» διάσταση, αλλά βαθύτατα πολιτική. Γιατί οι φιλοδοξίες της κυβέρνησης και συνολικά του συστήματος εν όψει των εκλογών δεν εξαντλούνται στο «κέρδισμα χρόνου» με τον πολύμηνο αποπροσανατολισμό και την καθυπόταξη του λαού μέσω των εκλογών. Μέσα από τις εκλογές το σύστημα και τα κόμματα του επιδιώκουν να αποκαταστήσουν τις ζημιές της σχέσης τους με το λαό. Να ανανεώσουν το προσωπικό τους, το δίκτυο των παραγόντων τους, να ξαναμετρήσουν τις ενδοαστικές ισορροπίες του πολιτικού σκηνικού, να προβάρουν τις νέες τσόντες του και να ξαναδοκιμάσουν τις παλιότερες. Με όλα αυτά και αφού για μήνες θα έχουν βάλει το λαό στη γωνία και θα τον έχουν βομβαρδίσει με τα αντιδραστικά κηρύγματα τους, φιλοδοξούν να βγουν την επομένη, «ανανεωμένοι» και πιο ισχυροί για να συνεχίσουν όλοι τους, ο καθένας με το ρόλο του, ακόμα πιο άγρια την επίθεση ενάντια στο λαό!
Ο Καλλικράτης
Ο Καλλικράτης είναι το δεύτερο ζήτημα στη βάση του οποίου πρέπει κατά τη γνώμη μας να κριθεί το τι είναι οι εκλογές του Νοέμβρη και να διαμορφωθεί για το λαό και το κίνημα η ανάλογη στάση. Είναι η ειδική πλευρά των εκλογών, αλλά με βάση το περιεχόμενο, τις άμεσες και γενικότερες στοχεύσεις του Καλλικράτη είναι αξεχώριστα δεμένη με όσα αναφέραμε στο πρώτο ζήτημα.
Μια πρώτη επισήμανση που θα είχαμε να κάνουμε σχετικά με τον Καλλικράτη, είναι πως από τότε που κόπασε η όποια φασαρία σχετικά με τις αλλαγές που αυτός επιφέρει στη διοικητική δομή της χώρας –δηλαδή από τις αρχές Ιούνη οπότε και ψηφίστηκε στη Βουλή- όλο και περιορίζεται η «δημόσια συζήτηση» για το περιεχόμενο του, ενώ …βαδίζουν τη χώρα σε εκλογές που θα εγκαινιάσουν την εφαρμογή του! Συνηθισμένη αντίφαση και υποκρισία για την αστική δημοκρατία της υποτέλειας, θα μπορούσε να πει κανείς, και δεν θα είχε άδικο. Αφού το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μοίρασαν μέσω των καυγάδων τους την πίτα των χωροταξικών διαμορφώσεων, αφού οι διάφοροι παράγοντες και παραγοντίσκοι τους ανά την Ελλάδα, γκρίνιαξαν, λεοντάρισαν, και απαίτησαν τις θέσεις τους και τους ρόλους τους στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται, τώρα πάνε «όλοι μαζί» στο λαό να του ζητήσουν να τους εκλέξει και να νομιμοποιήσει το αντιδραστικό τερατούργημα τους! Γιατί θα ήταν πραγματικά επικίνδυνο πριν από όλα για τα κόμματα του συστήματος, να άνοιγε προεκλογικά μια συζήτηση για το τι είναι και φέρνει ο Καλλικράτης, ακόμα και αν αυτή η συζήτηση ξεκίναγε με τους γνωστούς όρους και τρόπους διαγκωνισμών και αντιπαραθέσεων παραγόντων. Σε μια τέτοια περίπτωση, γρήγορα η συζήτηση, θέλοντας και μη, θα έφτανε να αποκαλύψει πώς επιχειρούν να υφαρπάξουν από το λαό ψήφο νομιμοποίησης του Καλλικράτη με τον οποίο: α) δίνουν μεγάλη ώθηση στην επίθεση που ήδη εξελίσσεται. Γιατί άμεσα, με βάση τον Καλλικράτη θα προωθηθούν χιλιάδες απολύσεις και μετατάξεις στους ΟΤΑ, καταργήσεις και ιδιωτικοποιήσεις μιας σειράς δημοτικών επιχειρήσεων με όσα αυτό σημαίνει για την ύπαρξη και το κόστος των υπηρεσιών που φτάνουν στον κόσμο β) Το σύστημα ενταφιάζει τα τελευταία ίχνη τοπικής αυτοδιοίκησης που είχαν απομείνει από τον Καποδίστρια, καθώς συγκροτεί μια νέα διοικητική δομή με το 1/3 των Δήμων που υπήρχαν και τις 13 Περιφέρειες σε ρόλο «τοπικών Βουλών» - ασπίδα για το κεντρικό κράτος όσον αφορά τα δικαιώματα και τις απαιτήσεις του κόσμου, αλλά και ταυτόχρονα δόρυ της επίθεσης του για αύξηση της φορομπηξίας, για την με κάθε τρόπο μετακύλιση στο λαό του κόστους κάθε στοιχειώδους κοινωνικής λειτουργίας. Αλλά ακόμα περισσότερο, ο Καλλικράτης φιλοδοξεί να γίνει το εργαλείο προώθησης κεντρικών αντιδραστικών πολιτικών επιλογών, όπως αυτή της εκτεταμένης εφαρμογής ελαστικών εργασιακών, με βάση τις αρμοδιότητες που δίνει στους Δήμους για πρόσληψη εκπαιδευτικών, που μια πρώτη εφαρμογή της ήδη προωθείται με το νομοσχέδιο «δια βίου μάθησης» που έφερε για ψήφιση η Διαμαντοπούλου.
Συνολικά αυτή η νέα διοικητική δομή, που πάει να επιβληθεί, ταιριάζει γάντι με το βάθεμα της εξάρτησης που σηματοδοτεί η νέα περίοδος στην οποία μπήκε η χώρα με την πιο άμεση και ανοιχτή υπαγωγή της στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις και αντιθέσεις: Ερήμωση ολόκληρων περιοχών, εγκατάλειψη- καταστροφή οικονομικών δραστηριοτήτων και παραγωγικών δυνατοτήτων, διαμόρφωση όρων για να φτάνουν και να «αξιοποιούνται» ανεμπόδιστα από το ντόπιο κεφάλαιο (αν και όταν) τα ευρωπαϊκά πακέτα και τα πακέτα τύπου Κατάρ, φτώχεια, εξαθλίωση και υπερεκμετάλλευση για το λαό! Τους διοικητικούς και πολιτικούς όρους για μια τέτοια Ελλάδα, φέρνει ο Καλλικράτης, τον οποίο καλούν το λαός να νομιμοποιήσει με την ψήφο του το Νοέμβρη, ενώ ταυτόχρονα έχουν διαμορφώσει μια συνωμοσία σιωπής γύρω από αυτόν!
Το «φετίχ» των εκλογών
Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, οι δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς δεν εμφάνισαν καμιά ταλάντευση για το αν θα ανταποκριθούν στο εκλογικό ραντεβού που όρισε το σύστημα! Από την πρώτη στιγμή ακόμα και πριν τα κόμματα του συστήματος συγκροτήσουν την εκλογική τους παρουσία -π.χ. το ΚΚΕ δημοσίευσε την εκλογική του διακήρυξη στο Ριζοσπάστη την Κυριακή 6 Ιούνη(!) και με τα αντεργατικά κυβερνητικά νομοσχέδια σε πλήρη εξέλιξη- διακήρυξαν πως δεν «θα χάσουν την ευκαιρία». Η ιλαρότητα του περιεχομένου με το οποίο η κάθε ηγεσία προσδιορίζει αυτή την «ευκαιρία» («εφαλτήριο αντεπίθεσης για το λαό» έγραφε για τις εκλογές της 7/11 η προαναφερθείσα διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ στις 6/6, ενώ στην πραγματική ζωή τις ίδιες μέρες σφαγιάζονταν τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα- «άλλη κυβερνητική πολιτική» μέσω των εκλογών και μέσω των Μητρόπουλου, Αλαβάνου αναζητά ο «όλος» ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) υπερβαίνεται κατά πολύ από τη σοβαρότητα και την κρισιμότητα της περιόδου για το λαό και την υπόθεση του κινήματος. Ανάλογη δυστυχώς είναι η κατάσταση και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, όπου π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ετοιμάζει λέει «ψηφοδέλτια αντικαπιταλιστικής ανατροπής», ενώ προφανώς για να βεβαιώσουν πως έχει χαθεί κάθε μέτρο το «Πριν» της 19/9, «προειδοποιεί» στο πρωτοσέλιδό του το λαό πως «η αποχή βολεύει ειδικά το ΠΑΣΟΚ».
Αναμφίβολα το φαινόμενο αυτό του «εκλογικού φετιχισμού» που παρουσιάζουν όλες αυτές οι δυνάμεις δεν είναι καινούριο. Όμως κλιμακώνεται με τα χρόνια και οδηγεί στην κατάργηση ακόμα και στοιχειωδών αποστάσεων από την προσέγγιση των εκλογών γενικά με την πιο αστικά χυδαία αντίληψη. Για παράδειγμα, για τις εκλογές του Νοέμβρη το κύριο βάρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πέφτει στις Περιφέρειες(!), όπου επιχειρεί στήσιμο ψηφοδελτίων χωρίς κανένα κινηματικό πρόσχημα, χωρίς καμιά δικαιολογία ότι αυτά «εκφράζουν» εκλογικά την κίνηση ενός δυναμικού από το προηγούμενο διάστημα.
Το βέβαιο είναι ότι το φαινόμενο –όπως το αποκαλέσαμε- είναι πολιτικό και όχι ψυχολογικό, εκφράζει πολιτικές αντιλήψεις και επιλογές. Μία από αυτές ξεχωρίζει ιδιαίτερα έντονα, ακριβώς γιατί οι συνθήκες της όξυνσης της ταξικής πάλης, της έντασης της βαρβαρότητας την υπογραμμίζει: Είναι η πολιτική επιλογή της υποταγής στο σύστημα, της συμμόρφωσης στα πλαίσιά του, της αποφυγής του πραγματικού πεδίου πάλης. Συνειδητή (στις περιπτώσεις της καθεστωτικής αριστεράς) ή ασυνείδητη, προϊόν συγκεκριμένων πολιτικών στοχεύσεων ή συγχύσεων, ολοένα και πιο μικρή σημασία θα έχει. Γιατί ανεξάρτητα από την πηγή και την αιτία προέλευσής της –αν δεν φρεναριστεί και δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική αντίληψη και πρακτική- θα δώσει το τίμημά της. Και θα βγάλει τις συνέπειές της.
Μάχη για το κίνημα η πάλη της αποχής!
Το εκλογικό σκηνικό που στήνεται, η επιχείρηση καθυπόταξης και αποπροσανατολισμού του λαού, που είναι το πραγματικό του περιεχόμενο, μαζί με τη νομιμοποίηση του Καλλικράτη, εμείς το αντιμετωπίζουμε από μία και μόνη σκοπιά, με ένα και μόνο ερώτημα: Ποια εκλογική στάση απέναντι σε αυτό μπορεί να αποκρούσει και να περιορίσει αυτά που υπηρετεί, ποια στάση μπορεί να βοηθήσει, όχι μόνο να μην αδυνατίσουν η λαϊκή οργή και η διάθεση για αγώνα, αλλά να πολιτικοποιηθούν και να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο.
Θέλουμε να συμβάλλουμε για να μην βρεθεί ο λαός έρμαιο απέναντι στην καταιγίδα της αντιδραστικών θεωρημάτων που καθημερινά εκτοξεύουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και οι συνδυασμοί τους. Να συμβάλλουμε όχι με «ένα άλλο πρόγραμμα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση», ούτε με άλλο ένα «ψηφοδέλτιο ενάντια στο Μνημόνιο, την ΕΕ, το ΔΝΤ» γιατί τότε θα συμβάλαμε στην επιχείρηση υποταγής του.
Θέλουμε να επικοινωνήσουμε και να συναντηθούμε με τα πλατιά λαϊκά στρώματα εργαζομένων και νεολαίας που δηλώνουν αποστροφή για τις κάλπες του Νοέμβρη. Όχι για να τους νουθετήσουμε που δεν «αρπάζουν την ευκαιρία», να «τιμωρήσουν» με ένα ψηφοδέλτιο το σύστημα, γιατί τότε θα τους νουθετούσαμε να γίνουν ανώδυνοι και υποτακτικοί στο σύστημα.
Θέλουμε να αναδείξουμε πως η υπόθεση της Αριστεράς, του κινήματος, της επαναστατικής προοπτικής της εργατικής τάξης και του λαού δεν περνάει από τη μια «εκλογική ευκαιρία» στην άλλη. Δεν «εξασφαλίζεται» επειδή το πρόγραμμά σου γράφει «λαϊκή εξουσία», «κομμουνισμός» ή ό,τι άλλο. Περνάει, κρίνεται και «εξασφαλίζεται» στην ταξική πάλη, στην υποταγή κάθε ζητήματος στις ανάγκες που αυτή βάζει για το κίνημα και το λαό.
Θέλουμε να συγκρουστούμε με τις πανταχόθεν καλλιεργούμενες απάτες και αυταπάτες πως αυτό ή εκείνο το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι «καλύτερο» για το λαό, θα «μετριάσει» την επίθεση, θα «ανοίξει το δρόμο για μια άλλη πορεία». Κανένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να κρίνει, να μετριάσει την επίθεση, να λύσει το ζήτημα της Αριστεράς, το ζήτημα του λαού! Το ζήτημα του λαού μπορεί να το λύσει μόνο η μαζική πάλη του λαού, η οργάνωσή του και η συγκρότησή του στο επίπεδο που απαιτείται! Αυτό είναι το πραγματικό καθήκον των εργατών, των εργαζομένων και της νεολαίας. Αυτό θα παλέψουμε να εκφράζει η αποχή από τις κάλπες του Νοέμβρη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου