Από τα δυτικά Βαλκάνια, όπου η νατοϊκή εγκατάσταση και κατοχή ενισχύεται παράλληλα με το βάθεμα της φτώχειας και του ρημάγματος των χωρών, μέχρι την πολύπαθη Κύπρο, όπου ο λαός της εκβιάζεται ξανά για υποταγή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ή αλλιώς για τελική διχοτόμηση, οι λαοί της περιοχής μας απειλούνται ξανά από τις μυλόπετρες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.
Η πρωτόγνωρη κρίση που εξελίσσεται στις μέρες μας και κανείς δεν ξέρει τι θα βγάλει στο τέλος (αν υπάρξει τέλος) φαίνεται ολοένα και περισσότερο πως δεν είναι απλώς οικονομική κρίση μα συμπλέκεται με τον πιο άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Είναι μια κρίση του ιμπεριαλισμού της εποχής μας, μια κρίση που, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα και στη G 20, δε ρυθμίζεται παρά τους πραγματικούς φόβους που δικαιολογημένα γεννά στους επιτελείς του συστήματος σε κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο. Όλοι ανησυχούν μα όλοι επιλέγουν σαν διέξοδο το κέρδισμα πόντων έναντι των αντιπάλων σε κάθε επίπεδο, έστω κι αν οι επιλογές που γίνονται από τον κάθε ιμπεριαλιστή και τελικά απ’ όλους βαθαίνουν τελικά την κρίση… Κοινή ωστόσο η στάση τους απέναντι στους λαούς (παρά τις διαφορές τακτικής), κοινή ουσιαστικά και η αντιμετώπιση των εξαρτημένων χωρών και ιδιαίτερα των πιο αδύναμων των οποίων συχνά αμφισβητείται η ίδια η υπόσταση. Όσο για τις επιδράσεις του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στις εξαρτημένες χώρες και στους λαούς, όταν τσακώνονται οι ελέφαντες την πληρώνουν τα βατράχια… Πόσο μάλλον σε μια περιοχή κρίσιμη από γεωπολιτική άποψη σαν την περιοχή μας, που και θύμα της ιμπεριαλιστικής ληστείας είναι χρόνια τώρα και έχει ανοιχτές πληγές από προηγούμενα μακελέματα των λαών. Η περίπτωση της χώρας μας είναι στις μέρες μας χαρακτηριστική για το πού μπορεί να καταλήξει η ευθυγράμμιση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, μα δεν είναι η μοναδική. Επίσης είναι σίγουρο πως τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμα…
Ο ευρωπαϊκός μονόδρομος, η ασφάλεια της ισχυρής Ελλάδας στα πλαίσια της Δύσης δεν έχουν οδηγήσει μονάχα στο οικονομικό ρήμαγμα και στη χρεοκοπία τη χώρα και το λαό. Η ξενόδουλη αστική τάξη έχει υποθηκεύσει συνολικά τη χώρα και ως προς το μοντέλο οικονομικής «ανάπτυξης» (βλέπε διαμετακομιστικό κέντρο, παραρτηματοποίηση, ξεπούλημα του πλούτου της), αλλά και συνολικότερα η πολιτική της υποτέλειας, οι εξαρτήσεις και οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει καθιστούν αυτή και το πολιτικό της προσωπικό επικίνδυνους για το λαό μας, για την ειρήνη και τη σταθερότητα….
Όχι, η αστική τάξη δεν προβάλει διεκδικήσεις αυτό τον καιρό έναντι όμορων αστικών τάξεων. Θα ήταν αστείο, άλλωστε, με τέτοια αδιέξοδα, αν και ειδικά σε τέτοιους καιρούς ποτέ δεν ξέρεις… Όμως εκείνο που είναι φανερό είναι η προθυμία της να προσφέρει εκδούλευση και στα πιο βρόμικα και φονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια. Η δράση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και του ίδιου, από τότε που αποτελούσε το δεξί χέρι της Ολμπράϊτ στα Βαλκάνια, μέχρι σήμερα με την Ατζέντα 2014 και οι προκλητικές ανταλλαγές επισκέψεων, οι κοινές στρατιωτικές συνεργασίες και ασκήσεις με το δολοφονικό Ισραήλ, αποδεικνύουν αυτό που διαισθάνεται άλλωστε ο λαός. Πως με τέτοια αστική τάξη και με τέτοιο πολιτικό προσωπικό (και δεν είναι μόνο ο Γ. Παπανδρέου) η ζωή του δεν απειλείται μονάχα από τη φτώχεια, την ανεργία και την ανέχεια…..
Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικά όταν γνωρίζουμε πως ανάλογου αντιδραστικού χαρακτήρα αστικές τάξεις έχουμε και στις γύρω περιοχές. Μάλιστα η υποτέλεια στον ιμπεριαλισμό, που είναι κοινό τους χαρακτηριστικό, τις φέρνει σε σύγκρουση (που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει επικίνδυνη) για τη διεκδίκηση ρόλου του καλύτερου ατζέντη των ιμπεριαλιστών στην περιοχή!!! Ρόλου που δεν είναι σταθερός. Αλλάζει ανάλογα τη συγκυρία, για να μένει σταθερή και να ενισχύεται η ιμπεριαλιστική παρουσία, με το λογαριασμό από την επέλασή τους να παραδίνεται στους λαούς και συχνά να είναι ιδιαίτερα οδυνηρός.
Αυτή είναι η ιστορία των Βαλκανίων, της χώρας μας, της Τουρκίας, της Κύπρου και των λαών τους, και αυτό είναι το παρόν και το μέλλον, όσο η ιμπεριαλιστική εξάρτηση παραμένει και διαιωνίζεται. Αυτή η πραγματικότητα κάνει ολοφάνερο το καθήκον των λαών που παρά τα δεινά ψάχνουν σήμερα το βηματισμό τους για να υπερασπιστούν τη ζωή και το μέλλον τους.
Απαράβατο λοιπόν το καθήκον του λαού μας και κάθε λαού της περιοχής να συνδέσει τα δίκαια αιτήματά του για ψωμί – παιδεία- ελευθερία με τον αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Όχι για να ψάξει τους καλούς προστάτες ίσως και εκτός δύσης, όπως ορισμένοι του προτείνουν τάχα ως αριστερή διέξοδο.
Αξίζει να τολμήσουμε να δούμε πρώτα πρώτα οι πραγματικοί αριστεροί πως ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για την ειρήνη και τη ζωή του λαού είναι ο δρόμος της αντιιμπεριαλιστικής ενότητας με όλους τους γύρω λαούς. Με τους γύρω λαούς, που μας ενώνουν πολλά, πρέπει να ενισχύσουμε τη φιλία και την αλληλεγγύη μας για να κάνουμε δύσκολο το έργο των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποτελών τους.
Μόνο με τους λαούς του κόσμου που εξεγείρονται σήμερα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, όπως εξεγέρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ενάντια στην ιμπεριαλιστική θηριωδία, ο λαός μας και οι γύρω λαοί μπορούν να ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο αύριο. Αυτός ο μονόδρομος των λαών ας πασχίσουμε να γίνει ορατός απ’ όσους στη νεολαία και την αριστερά θα μπορούσαν να τον δουν, και κυρίως από τις νέες φρέσκιες δυνάμεις που θα μπουν στο στίβο της ταξικής πάλης σαν αποτέλεσμα της όξυνσής της…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου