Αποχή και στους δύο γύρους

Παραμονές των τοπικών και περιφερειακών εκλογών και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που συμμετέχουν στις εκλογές συνεχίζουν να εκβιάζουν το λαό για να συρθεί στις κάλπες και να τους δώσει την ψήφο του. Ταυτόχρονα, όλες οι δυνάμεις αυτές στιγματίζουν την αποχή, προσάπτοντας ευθύνες σε όσους έχουν αποφασίσει να τους γυρίσουν την πλάτη.

Τι είναι εκείνο που ενώνει σε μια κοινή θέση, αυτήν της καταδίκης της αποχής, τα κόμματα της αστικής τάξης με αυτά της αποκαλούμενης Αριστεράς; Γιατί ο λαός και η νεολαία -κατά τις παραπάνω δυνάμεις- δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν την οργή τους κάνοντας αποχή; Οι λόγοι που οι αστικές και οι ρεφορμιστικές δυνάμεις της Αριστεράς οδηγούνται στη θέση της καταδίκης της αποχής είναι αρκετοί, κυρίως όμως οφείλονται στην άποψη που έχουν πως: η δύναμη του λαού βρίσκεται στην ψήφο του. Πρόκειται για μια εκλογική αυταπάτη που καλλιεργεί ο αστικός κόσμος από τότε που άρχισε να χρησιμοποιεί το Κοινοβούλιο. Την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και ενισχύει η λεγόμενη Αριστερά από τότε που απαρνήθηκε τον επαναστατικό δρόμο για την ανατροπή και τον αντικατέστησε με τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΚΚΕ για τη σημασία που δίνει στην ψήφο. Στην προεκλογική του συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, στις 2 Νοεμβρίου, η Α. Παπαρήγα αναφέρει: «Η ψήφος είναι βόλι, είναι σφαίρα. Ποιον ή ποιούς πρέπει να βάλουμε σημάδι;» Θα λέγαμε –δυστυχώς- όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς που συμμετέχουν στις εκλογές, ΚΚΕ, ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και τις διάφορες παραλλαγές του και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρούν αυτές τις εκλογές μια μεγάλη ευκαιρία για το κίνημα που δεν πρέπει να χαθεί.

Για όλες τις παραπάνω δυνάμεις, οι εκλογές θεωρούνται σημαντικές για το κίνημα, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα που έχουν, τους στόχους που επιδιώκουν, την περίοδο που γίνονται κ.τ.λ. Εκλογές να ’ναι και ό,τι να ’ναι. Δεν έχει σημασία εάν αυτές είναι συνδιοικητικές, όπως για τη συμμετοχή στις διοικήσεις των δημόσιων νοσοκομείων, στην εκπαίδευση, στα διάφορα επιμελητήρια κ.ά., που στόχο έχουν να καλλιεργήσουν την ταξική συνεργασία και να αποδυναμώσουν στο χώρο τους τα σωματεία και τους συλλόγους των εργαζομένων - και τέτοιες εκλογές γίνονται εκατοντάδες κάθε χρόνο.

Για τον «Καλλικράτη» επίσης το ίδιο. Οταν μάλιστα είναι ολοφάνερο και στους ίδιους πως πρόκειται για έναν θεσμό τερατούργημα για τον εργαζόμενο λαό. Για ένα όχημα διεύρυνσης και ενίσχυσης της δράσης του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Ενας μηχανισμός έντασης και επέκτασης της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης. Επίσης πρόκειται για ένα εργαλείο στα χέρια της λεγόμενης τρόικας που θα το χρησιμοποιήσει για την επιτάχυνση της εφαρμογής του μνημονίου και της διεύρυνσής του και με νέα βάναυσα και βάρβαρα μέτρα. Γίνονται οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σε μια περίοδο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, έχοντας την πλήρη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ., έχει εξαπολύσει την πιο άγρια και βάρβαρη επίθεση στον κόσμο της δουλειάς, καταργώντας δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα και μειώνοντας το εισόδημά τους μέσα σε λίγους μήνες πάνω από 20%.

Οταν επίσης είναι πλέον ολοφάνερο πως ετοιμάζουν για μετά τις εκλογές και νέο γύρο βαρβαρότητας, όταν η τύχη του λαού μας βρίσκεται στο έλεος των ιμπεριαλιστών αφεντάδων που με τους ντόπιους υπηρέτες τους καταδυναστεύουν τις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Οταν ήδη ο λαός μας βρίσκεται αντιμέτωπος με το πρόβλημα της επιβίωσης και το μέλλον του προβάλλει περισσότερο αβέβαιο και εφιαλτικό. Οταν η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας και η νεολαία βρίσκονται σε συνθήκες έντασης της ανασφάλειας και πλημμυρίζουν από θυμό και οργή απέναντι στις δυνάμεις του συστήματος και της επίθεσης. Και, τέλος, όταν οι εργαζόμενες μάζες απέδειξαν πρώτα και κύρια στον εαυτό τους στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις ότι έχουν τη διάθεση και τη θέληση να παλέψουν μαζικά και μαχητικά για να ανατρέψουν την επίθεση, είναι δίκαιο και σωστό να τους γυρίζουν την πλάτη. Τόσο στις δυνάμεις της επίθεσης, πρώτα και κύρια, όσο και σε αυτές που δεν τους δίνουν την ευκαιρία να ξαναβγούν στους δρόμους της πάλης και της αντίστασης.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η οργάνωση της πάλης του λαού και της νεολαίας και της αντίστασής του αποκτάει επιτακτική αναγκαιότητα και κάθε καθυστέρηση κάνει πιο αδύνατο το ξέσπασμά της. Κανείς δεν αμφιβάλλει πως έρχονται χειρότερες μέρες για το λαό και οι απαιτήσεις για αγώνες θα έχουν ζωτική σημασία για τη ζωή του, το μέλλον του. Οφείλουμε, όσοι πιστεύουμε στη λαϊκή πάλη, να κάνουμε τα πάντα για να βγει ο λαός στους δρόμους, να αντισταθεί στην επίθεση και να την ανατρέψει. Να βγει στους δρόμους για να αναμετρηθεί με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και να τους τσακίσει για να οικοδομήσει το δικό του μέλλον.

Θα λέγαμε πως η συμμετοχή γενικά στις εκλογές, για ένα κόμμα ή μια οργάνωση της Αριστεράς, δεν κρίνεται αν είναι σωστή ή όχι από την τυπική της πλευρά -πέρα από κάποιες εξαιρέσεις- αλλά από την ουσιαστική της. Και το κυρίως πρόβλημα βρίσκεται στο χαρακτήρα που δίνει με τη συμμετοχή του στις εκλογές, στη σημασία που δίνει σε αυτές, στο ρόλο που πιστεύει ότι παίζουν και κυρίως ποια ζητήματα έρχονται να λύσουν.

Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει συμμετάσχει αρκετές φορές στις βουλευτικές εκλογές με στόχο να προβάλει πλατιά στο λαό την ανάγκη της πάλης και της αντίστασης. Να διαδώσει πλατιά στο λαό ότι τα προβλήματά του δεν λύνονται στις κάλπες άλλα στους δρόμους και στα πεδία που οργανώνει την πάλη του. Χρησιμοποιεί τις εκλογές για να χτυπήσει τις εκλογικές αυταπάτες.

Αν –τέλος- ρίξουμε έστω και μια σύντομη ματιά στα έντυπα και στα εκλογικά υλικά των κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς που συμμετέχουν στις εκλογές θα διαπιστώσουμε πως έχουν όχι μόνο την ίδια θέση σχετικά με την καταδίκη της αποχής αλλά χρησιμοποιούν και τα ίδια επιχειρήματα. Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο και μάλιστα το πιο ουσιώδες είναι οι εκλογικές αυταπάτες που καλλιεργούν. Προσδίδουν σε αυτές, θα λέγαμε, μαγικές ικανότητες και δυνατότητες. Η αστική τάξη και τα κόμματά της έχουν κάθε συμφέρον να δημιουργούν στο λαό αυταπάτες ότι μέσα από τις εκλογές μπορούν ν' αλλάξουν τα πράγματα αν δήθεν ο λαός με την ψήφο του μπορεί να δώσει λύσεις προς όφελός του και άλλα παρόμοια. Για την Αριστερά, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι διαφορετικά, να αποκαλύπτει τις εκλογικές αυταπάτες, να υιοθετεί αυτό που έλεγε ο Μαρξ πως «αν οι εκλογές μπορούσαν να φέρουν την αλλαγή θα ήταν παράνομες».

Η σημερινή Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, έχει διαφορετική άποψη. Για το ΚΚΕ, οι εκλογές είναι μια «ευκαιρία στο λαό να διορθώσει την ψήφο του και να ψηφίσει τις δυνάμεις τους ΚΚΕ» για να «αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης προς όφελος του λαού». Από την πλευρά του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, «είναι μια ευκαιρία για την ανανεωτική Αριστερά που μαζί με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου θα μπορέσουν ν' ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό». Και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούν μια «κορυφαία πολιτική αναμέτρηση και μια ευκαιρία για την ριζοσπαστική Αριστερά».

Η διέξοδος για το λαό δεν βρίσκεται στις κάλπες του «Καλλικράτη», αλλά στην οργάνωση της πάλης του και της αντίστασής του. Η αποχή από αυτές συμβάλλει στο χτύπημα των εκλογικών αυταπατών και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία.