Το σύστημα αποφασισμένο, παρά την εκλογική κατακραυγή Ο λαός να απαντήσει με όπλο τη δική του αυτοοργάνωση, τους δικούς του αγώνες

Χρειάστηκαν και οι δύο γύροι της εκλογικής αναμέτρησης για να καταφέρει το κυβερνητικό κόμμα, έστω αγκομαχώντας, να περάσει προσωρινά τον κάβο. Αφού λοιπόν ο Γ. Παπανδρέου και η υπόλοιπη ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έκαναν ένα σωρό «μεταμορφώσεις», «μεταλλάξεις», κολοτούμπες, κατάφεραν να «νικήσουν».

Εκανε για μια φορά το χατίρι, όπως συνήθιζε άλλωστε, των ισχυρών «συμμάχων» και δανειστών και, αφού μεταχειρίστηκε ένα σωρό ανοιχτούς και καλυμμένους, μικρούς και μεγάλους εκβιασμούς, κατάφερε (για πόσο ακόμα) να μείνει κυρίαρχος του παιχνιδιού και να γλιτώσει (όχι για πολύ) το σύστημα από σοβαρούς τρανταγμούς, ρήγματα, ανεξέλεγκτες αναταράξεις.

Είχε φυσικά την αμέριστη στήριξη των έξω πατρώνων αλλά και των ντόπιων κηφήνων, ώστε, παρά τους λεονταρισμούς και τις εκ του ασφαλούς απειλές, να αποφύγει πρόωρες εκλογές που, όπως όλα έδειχναν, μόνο μπελάδες και πονοκεφάλους θα προκαλούσαν για το αστικό πολιτικό σύστημα. Ενα σύστημα που επείγεται και πιέζεται και απ' έξω και από μέσα να συνεχίσει ακόμα πιο έντονα την άγρια και βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση που έτσι ή αλλιώς έχει δεσμευτεί να κάνει - και θα το κάνει.

Πόσω μάλλον όταν ο βασικός φορέας του συστήματος που ανέλαβε την υποχρέωση να προωθήσει την επίθεση, το ΠΑΣΟΚ δηλαδή, δεν είχε και κανέναν ιδιαίτερα σοβαρό πολιτικό αντίπαλο σε επίπεδο αξιωματικής αντιπολίτευσης η οποία παραδέρνει ακόμη για να μαζέψει τα κομμάτια της. Οσον αφορά, δε, τον άλλο πολιτικό του αντίπαλο, η εν γένει Αριστερά το μόνο που έκανε ήταν να σκορπάει παντού αυταπάτες και να αναζητάει ενίσχυση προκειμένου να «τρουπώσει» σε μια καλύτερη θέση στο αστικό πολιτικό σκηνικό, προκειμένου να βρει περιεχόμενο και υπόσταση μέσα από τις κάλπες, αφού στους ταξικούς αγώνες δεν το κατόρθωνε ούτε το ήθελε.

Τέλος πάντων, το ΠΑΣΟΚ, έστω και αργοπορημένα, με βάση τις πραγματικές απαιτήσεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, με βάση τα πραγματικά προβλήματα που καλούνταν να αντιμετωπίσει, άκουσε τις πολλαπλές υποδείξεις και πιέσεις και προσπάθησε να συμμαζέψει και να συγκεντρώσει δυνάμεις και από δεξιά και από «αριστερά», προκειμένου να στοιχίσει στον ιερό στόχο της επίθεσης στο λαό και της ευθυγράμμισης στην εξάρτηση. Με όπλο τον εκλογικό εκβιασμό πίεσε και προς τη ΝΔ και προς το εσωτερικό του και προς τους «αριστερούς» αντιπάλους να συμμορφωθούν και να βάλουν ουσιαστικά και συστηματικά χέρι στο «θεάρεστο έργο» της εξόντωσης του εχθρού λαού.

Ταυτόχρονα, σκόπευε, με συμμάχους όλους όσοι αναγνώριζαν το «αναγκαίο κακό» του ΔΝΤ και του Μνημονίου, να περιορίσει την ήδη καταγεγραμμένη από μήνες αποστοίχιση πλατιών λαϊκών στρωμάτων από την επιρροή του, απ' τον πειθαναγκασμό του κυβερνητικού κόμματος. Στόχευε να παρουσιάσει σαν αδιέξοδη, ατελέσφορη και αναποτελεσματική την έκφραση και αποτύπωση της λαϊκής οργής στις κάλπες και το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ενας ολόκληρος μηχανισμός επιστρατεύτηκε για να κάνει τη δουλειά για λογαριασμό του συστήματος, του ΠΑΣΟΚ, του ΔΝΤ, των ξένων «προστατών». Και την έκανε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε, άσχετα αν δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Σημάδι τού πόσο βαθιά και έντονη είναι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση απ' όλο τον αντιλαϊκό βομβαρδισμό που δεχόταν ο λαός τους προηγούμενους μήνες. Σημάδι τού πόσο θυμωμένος και αηδιασμένος είναι ο λαός που δεν κατάφερε να ανακόψει τους προηγούμενους μήνες την επίθεση και τώρα απειλείται με έναν καινούριο γύρο, το ίδιο ή και περισσότερο σκληρό και βάρβαρο.

Το ΚΚΕ(μ-λ) φυσικά και δεν είχε αυταπάτες ότι οι εκλογές αυτές θα μπορούσαν να ανακόψουν την επίθεση που έρχεται ή να αναγκάσουν σε υπαναχωρήσεις το σύστημα στα αντιλαϊκά μέτρα που ήδη έχει περάσει. Τις ανοησίες που έλεγε η Αριστερά στις διάφορες εκφράσεις της, ότι οι εκλογές αυτές μπορεί να έδιναν ευκαιρία στο λαό να πάρει τη ρεβάνς της ήττας των προηγούμενων μηνών ή να τιμωρήσει αυτούς που δεν μπόρεσε μέσα στην ταξική μάχη και αναμέτρηση και πολλά άλλα παρόμοια που έφταναν μέχρι και το αίσχος των ισχυρισμών μερίδας της Αριστεράς να φαντασιώνεται αξιοποίηση του «Καλλικράτη» για να προωθήσει μεταρρυθμίσεις προς όφελος του λαού τις προσπερνάμε προς στιγμήν ασχολίαστες.

Από πολύ νωρίς λοιπόν η οργάνωσή μας, ήδη από την περασμένη άνοιξη, προφανώς επειδή διέβλεπε τον πολιτικό χαρακτήρα των εκλογών του «Καλλικράτη» τόσο με τον τρόπο που ήθελε να τις αξιοποιήσει το ΠΑΣΟΚ όσο και με τον τρόπο που ήθελε να «κρεμαστεί» απ' αυτές η ΝΔ σαν τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά του, ανεβάζοντας τη λαϊκίστικη ρητορεία, προσανατολίστηκε τελείως διαφορετικά από την υπόλοιπη Αριστερά. Τις είδε σαν μια πολιτική μάχη στην οποία ο λαός θα έπρεπε να εκφράσει στρέφοντας τις πλάτες του στον «Καλλικράτη» και τις κάλπες, την ΕΛΑΧΙΣΤΗ αλλά αναγκαία αντίδρασή του στην επιχείρηση του συστήματος να αναβαθμίσει και να λουστράρει την επίθεση και τους φορείς της. Κάλεσε επίσης το λαό σε αποχή σαν μια ακόμη έκφραση διαμαρτυρίας προς μια Αριστερά που όπου και όποτε της «πετάει» το τυράκι το σύστημα τρέχει να το πιάσει, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο.

Παρουσιάστηκε λοιπόν ένα εκλογικό αποτέλεσμα μέσα και από τους δύο γύρους που, όπως άλλωστε συμβαίνει αρκετά συχνά, αναδεικνύει αρκετούς «νικητές» και ακόμη περισσότερους ικανοποιημένους. Λες και το «ματς» έληξε κατά κάποιον τρόπο «ισόπαλο».

Πέραν όμως αυτού, και επί της ουσίας, μακριά από εντυπώσεις, τα εκλογικά αποτελέσματα για όποιον θέλει να τα δει στην πραγματική τους διάσταση σκιαγραφούν αρκετά φανερά και προειδοποιούν αρκετά φωναχτά για τα όσα ακολουθήσουν από δω και πέρα. Επίσης τα εκλογικά αποτελέσματα κατέγραψαν τα όπλα, τα υπέρ και τα κατά που έχουν οι αντίπαλοι (λαός-σύστημα) που θα αναμετρηθούν ξανά και ξανά στο πεδίο της ταξικής πάλης και με όρους πιο άγριους απ' όσους μέχρι τώρα είδαμε.

Το σύστημα, παρά τα χτυπήματα που δέχθηκε από τη διευρυμένη λαϊκή κατακραυγή, έτσι όπως αυτή προέκυψε και μέσα από τις κάλπες, δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει ή να τροποποιήσει τα άγρια και βάρβαρα σχέδια επίθεσης. Μάλιστα, αν «χρειαστεί», θα γίνει ακόμη πιο σκληρό απέναντι στους λαϊκούς αγώνες και τη λαϊκή αντίσταση. Ούτε πρόκειται να κάνει πίσω όσον αφορά τις κρυφές και φανερές δεσμεύσεις του απέναντι στους ιμπεριαλιστές στο στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό, στρατηγικό επίπεδο.

Αυτό που έδειξαν τα αποτελέσματα αλλά και όλος ο μετεκλογικός θόρυβος που ξεσηκώθηκε είναι ότι το σύστημα θέλει να δρομολογήσει πολιτικές ανακατατάξεις και νέες πολιτικές ισορροπίες έτσι ώστε να διευρυνθεί και να ισχυροποιηθεί το αστικό μέτωπο επίθεσης αλλά και να κάνει κάπως πιο αποτελεσματικές τις κινήσεις παζαρέματος με τους ισχυρούς προκειμένου να ανακόψει τους ραγδαίους ρυθμούς υποβάθμισης της χώρας. Πασχίζει να παραμείνει στην ευρωζώνη και την ΟΝΕ και να πείσει τους ισχυρούς ότι είναι αρκετά σκληρή και αποτελεσματική ώστε να βρει αντιστήριξη απέναντι στις πιέσεις που ασκεί κυρίως η Γερμανία.

Το πρόβλημα για την ντόπια άρχουσα τάξη είναι ότι το πολιτικό προσωπικό και σύστημα έχουν αρκετά στραπατσαριστεί, έχουν αρκετά απογυμνωθεί για να συνεχίσουν να μανουβράρουν, όπως το πετύχαιναν, το λαό και τις αντιδράσεις του. Και οι δύο βασικοί πυλώνες (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) πάνω στους οποίους στηρίχθηκε η μεταπολιτευτική «σταθερότητα» και οι ισορροπίες απέναντι στις εξαρτήσεις έχουν κλονιστεί και κλυδωνιστεί παρ' όλο που στους δύο γύρους, κυρίως σε επίπεδο εντυπώσεων, περισσότερο για το ΠΑΣΟΚ και λιγότερο για τη ΝΔ, επιχειρείται εκ νέου λίφτινγκ και μερεμέτισμα. Και αυτό γιατί, παρά τη σοβαρή φθορά του πολιτικού συστήματος, παρά την καταγραμμένη κατ' επανάληψη απονομιμοποίηση του όλου καθεστωτικού πλέγματος αστικής διακυβέρνησης και διαχείρισης, το σύστημα, τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας, θα πορευτεί με κύριο κορμό το ΠΑΣΟΚ και με παράλληλες αμφίπλευρες διευρύνσεις, μαζί με αναζητήσεις εφεδριών και διαμόρφωση αναχωμάτων. Προβλέψεις βέβαια δεν είναι εύκολο να γίνουν. Το ΠΑΣΟΚ είναι φθαρμένο και με πολλές εσωτερικές αντιθέσεις, η ΝΔ αδυνατεί να προβάλει σαν εναλλακτικός κορμός διότι έχει υποστεί επίσης μεγάλη φθορά. Απ' την άλλη, οι εφεδρείες είναι σε πολλές περιπτώσεις καμένα χαρτιά, κάθε άλλο παρά «άφθαρτα» για να χρησιμοποιηθούν.

Υπάρχουν ενεργοί όλοι οι όροι εκτός και εντός Ελλάδος για να μπούμε σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας και πολιτικών ανισορροπιών. Συνεπώς, διαβεβαίωση ότι οι εκλογές θα γίνουν σε τρία χρόνια είναι απλώς λόγια του αέρα που λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο (ή καλύτερα τους ξενοδόχους), τους ξένους ιμπεριαλιστές, τα όρια του σημερινού πολιτικού στάτους, τις δυνατότητες και τις αντοχές του λαού και του κινήματος.

Μια τέτοια αβεβαιότητα και αστάθεια, παρά τις αντίθετες διαθέσεις του συστήματος, θα κάνουν τη χώρα πιο ευάλωτη στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις, ενώ θα μεγαλώνουν τους κινδύνους που απειλούν τους λαούς. Επίσης δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη ότι η αβεβαιότητα αυτή δεν πρόκειται να ανακόψει την επίθεση. Αντίθετα, θα είναι η αβεβαιότητα που θα τροφοδοτεί την ανάγκη σκλήρυνσης της επίθεσης. Θα είναι μια αβεβαιότητα που μπορούν να δημιουργήσουν τέτοια κενά αποτελεσματικής διαχείρισης, που δεν αποκλείεται να γεμίσουν από φασίζουσες επιλογές και πρακτικές που, όπως έχουν δείξει οι εξελίξεις, το σύστημα δεν θα έχει λόγους να αποφεύγει αν δεν είναι τα υπόλοιπα αποτελεσματικά.

Ο λαός, παρά τα γενικότερα αρνητικά χαρακτηριστικά της περιόδου, παρά την υποχώρηση του κινήματος της άνοιξης απέναντι στην επίθεση, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, έκανε ό,τι του επέτρεπαν οι σημερινές του δυνατότητες για να δείξει τη σαφή του αντίθεση και διαφωνία με ό,τι του έχει επιβάλει το σύστημα και ό,τι του προετοιμάζει. Και δεν πρέπει να κρίνουμε το λαό με βάση τις αυταπάτες που έχουν πολλοί για την αποτελεσματικότητα των εκλογών και τη δυνατότητα της κάλπης. Ούτε με βάση τις μικροκομματικές αγωνίες των διάφορων κομματικών μηχανισμών που έχουν τις εκλογές σαν το μοναδικό μέτρο προβολής και ανάδειξής τους. Εμείς πάντως δεν το κάναμε.

Αυτό λοιπόν που ανέδειξαν τα αποτελέσματα, ψυχρά και αμείλικτα, όπως ψυχροί είναι και οι αριθμοί, είναι ότι η βασική στάση με την οποία ο λαός επέλεξε να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει, να σιχτιρίσει (οι εκλογές αυτές άλλωστε γι' αυτό κυρίως προσφέρονταν) ήταν αυτή της ΑΠΟΧΗΣ (και δευτερευόντως με το άκυρο-λευκό). Για να επιλέξει τη στάση αυτή (ενώ δεν το κάνει μόνιμα, ανεξάρτητα τι θα συμβεί στο μέλλον), σημαίνει ότι δεν ήθελε να κάνει κάτι άλλο. Και μάλιστα αντιστάθηκε στις άλλες προτάσεις έως και σθεναρά. Και υπήρχαν τόσες «άλλες» (έστω και παρόμοιες στην ουσία τους)!

Ο λαός λοιπόν με την αποχή όχι μόνο καταδίκασε την πολιτική ΠΑΣΟΚ (δηλαδή την επίθεση) αλλά και όλους όσοι εντός και εκτός Ελλάδος στηρίζουν αυτό το κόμμα και την άθλια πολιτική του. Με την αποχή δεν διαμαρτυρήθηκε μόνο αντιμνημονιακά, αλλά για την ευρύτερη επίθεση που δέχεται τόσες δεκαετίες. Με την αποχή του επέλεξε (έστω προσωρινά) να απεμπλακεί από τα γρανάζια του δικομματισμού και δεν θέλησε να ρίξει νερό στο μύλο της ΝΔ. Δεν ξεχνά, λοιπόν, ο λαός τι σημαίνει Δεξιά, αλλά ξέρει να «ανταμείβει» και εκείνους που ζήλεψαν τη Δεξιά και πήραν τη θέση της.

Με την αποχή πιθανόν και να έβγαλε την κατακραυγή του για όλες τις αδικίες και τις μεγάλες ληστείες του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Να έβγαλε την οργή της νεολαίας για το μέλλον που της επιφυλάσσεται. Σημασία δεν έχει να κάνουμε επιθέσεις στην αποχή ούτε φυσικά να της αποδώσουμε δυνατότητες που δεν είχε και με βάση αυτά να καταδικάζεται. Σημασία έχει να αναγνωρίσουμε όσο είναι δυνατόν τις πραγματικές τάσεις που ενυπάρχουν σ' αυτήν και την προοπτική τους. Βέβαια ο λαός έκανε ό,τι μπορούσε όχι μόνο επιλέγοντας τη στάση της αποχής αλλά και ψηφίζοντας αριστερόστροφα, παρά τους πολλούς λόγους που θα είχε να μην εμπιστευτεί την Αριστερά και που για τις επιδόσεις της ιδιαίτερα μετά το 2007 (όταν είχε ξαναψηφιστεί) έχουμε γράψει τόσα και τόσα.

Οπως λοιπόν τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να δώσουν μια καλή εικόνα για τη στάση του συστήματος, έτσι μπορούν να δείξουν τις τάσεις του λαού. Και αυτό που έδειξαν είναι ότι μέσα στο λαό συσσωρεύονται προϋποθέσεις και δεδομένα που μας δίνουν τη δυνατότητα να επιμένουμε στη γραμμή της αντίστασης και της πάλης. Αυτό που δείχνουν και τα αποτελέσματα είναι ότι ο λαός δεν θα κάθεται απλώς να παρακολουθεί την κηδεία των δικαιωμάτων του στη ζωή. Η αντίστασή του έχει ήδη ξεκινήσει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Το τι και πώς θα γίνει, φυσικά, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες (κυρίως υποκειμενικούς, γιατί οι αντικειμενικοί είναι προφανείς). Εξαρτάται δηλαδή από τις εξελίξεις, τις ανατροπές, τα ξεβολέματα, την κοινή δράση, τις συνεργασίες που θα συμβούν στην Αριστερά, η οποία, σ' όλες της τις εκφράσεις, θα πιεστεί ιδιαίτερα το επόμενο διάστημα και θα κληθεί να δώσει εξετάσεις απέναντι στο σύστημα και απέναντι στο λαό.

Δεν είμαστε κομμάτι της Αριστεράς που κυρίως ενδιαφέρεται να πλασαριστεί στο σύστημα. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να κριθούμε από το λαό συνδεόμενοι μαζί του. Δεν είμαστε και πολύ αισιόδοξοι για αρκετά οργανωμένα τμήματα που αναφέρονται στην Αριστερά ότι θα πάρουν τις ευθύνες τους απέναντι στο λαό και θα χαράξουν τη γραμμή και την πολιτική τους από τη σκοπιά του λαού. Υπάρχουν δυστυχώς πολλά διαχρονικά αλλά και επίκαιρα σημάδια που δικαιολογούν την απαισιοδοξία μας, με ένα από αυτά τη χολή που έβγαλαν απέναντι στην αποχή και τους απέχοντες, παρά τις μετεκλογικές κολοτούμπες (εκ του πονηρού) προκειμένου να καλύψουν και τους δικούς τους ψηφοφόρους που στον β' γύρο απείχαν μαζικά από τις κάλπες.

Η λοιδορία προς την αποχή και από μικρούς και από μεγάλους της Αριστεράς δείχνει πόσο κουφές και τυφλές είναι αυτές οι ηγεσίες που δεν θέλουν ούτε μπορούν να καταλάβουν ότι είναι τεράστιες οι ευθύνες τους που ο λαός, η νεολαία, η εργατική τάξη βρίσκεται σε σύγχυση, σε αδυναμία και κινείται ενστικτώδικα και όχι συνειδητά.

Οσον αφορά τα εκλογικά αποτελέσματα σε σχέση με τις ανακατατάξεις στην Αριστερά, αυτό που κατέγραψαν ήταν η μεγάλη κρίση ενός ολόκληρου πάλαι ποτέ ευρωκομμουνιστικού ρεύματος που δεν μπόρεσε τελικά να «παντρέψει» τον κυβερνητισμό, τον ευρωπαϊσμό, την ταξική συνεργασία με τον κινηματισμό. Μια κρίση που συμπαρέσυρε και συμπαρασύρει μια σειρά πάλαι ποτέ μαοϊκά και νεοτροτσκιστικά ρεύματα που σε οπορτουνιστική βάση συμπορεύτηκαν με αυτό, πληρώνοντας τώρα το τίμημα.

Μια κρίση που έστω προσωρινά ξαναχάρισε την ηγεμονία της επίσημης Αριστεράς στο ΚΚΕ, ενώ τροφοδότησε την ανοιχτή επανεμφάνιση μιας σειράς συνοδοιπόρων του ΠΑΣΟΚ που το 'χαν τούμπανο όλα αυτά τα χρόνια. Μια κρίση που ενίσχυσε μια σειρά εξωκοινοβουλευτικά σχήματα, βάζοντάς τους και άλλα διλήμματα για το πώς θα διαχειριστούν την εκλογική τους ενίσχυση. Δίνοντας μια νέα διάσταση στις υπαρκτές και σοβαρές αντιθέσεις και αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν αυτά τα σχήματα.

Η άγρια επίθεση του συστήματος δεν θα περιμένει τις ηγεσίες της Αριστεράς άλλες να απογειωθούν και άλλες να ομφαλοσκοπήσουν. Είναι αρκετά κρίσιμο το ερώτημα αν τα εκλογικά αποτελέσματα θα συνεχίσουν να ευνοούν τις «συγκλίσεις» απελπισίας και έξω από αρχές ή αν θα τροφοδοτήσουν την ανάγκη της κοινής δράσης μέσα στους αγώνες. Είναι επίσης συζητήσιμο αν τα αποτελέσματα θα μεγαλώσουν ή θα μικρύνουν το χάσμα των ηγεσιών από το λαό και τους εργαζόμενους. Είναι το ίδιο κρίσιμο το ζήτημα αν όλες αυτές οι ηγεσίες έχουν τη δυνατότητα να συναντηθούν και να δέσουν με τα φρέσκα, ζωντανά κομμάτια λαού και νεολαίας που θα βγάζει στο προσκήνιο η όξυνση της ταξικής πάλης. Αυτό που για μας τουλάχιστον είναι πρωταρχικό και αδιαπραγμάτευτο (άρα καθόλου συζητήσιμο) είναι ότι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε και να δρούμε με γνώμονα αυτά που θεωρούμε πραγματικές λαϊκές ανάγκες. Οπως κάναμε και στη φάση που περάσαμε με τις εκλογές του «Καλλικράτη». Θεωρούμαστε δικαιωμένοι από αυτήν την τακτική επιλογή που κάναμε σ' αυτές τις εκλογές. Δικαιωμένοι γιατί θεωρούμε ότι συμβαδίσαμε με ευρύτερες λαϊκές ανάγκες και δεν παρασυρθήκαμε απ' το, ας πούμε, κυρίαρχο «αριστερό» ρεύμα που έριχνε ανάθεμα στην αποχή μαζί με τους αστούς.

Δικαιωθήκαμε γιατί διαχωριστήκαμε και από την αναρχοαυτονομία που, λουφαγμένη και ζαλισμένη μετά τις 5 Μάη, άργησε πολύ να πάρει χαμπάρι τι γίνεται και, όταν πήρε, κατάπιε τη γλώσσα της που της τα χάλασε ο «συμβιβασμένος» λαός. Μπορεί βέβαια να ετοιμάζει την επανεμφάνισή της για να πάρει τη ρεβάνς. Ομως τα όριά της τα έχει δείξει!

Πολλά λοιπόν τα κενά, ενώ θα διαμορφωθούν στη διαδρομή και άλλα. Εμείς ενδιαφερόμαστε μέσα απ' την ενίσχυση της άποψής μας, από την ισχυροποίηση της οργάνωσης, από τη συμμετοχή μας στους αγώνες, μέσα από την κοινή δράση, μέσα από τη συνεργασία και την αντιπαράθεση να συμβάλουμε στην κάλυψη του αριστερού κενού, του κομμουνιστικού κενού.