Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθησαν οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και δυσμενείς για το λαό. Με τη λαίλαπα της επίθεσης κυβέρνησης - ΔΝΤ -ΕΕ σε κλιμάκωση, με την τρομοκρατία της καθημερινότητας, με την επέλαση της ανέχειας και της ανεργίας να σφίγγουν σαν θηλιά την κάθε λαϊκή οικογένεια, με τα αδιέξοδα της νεολαίας να κορυφώνονται και χωρίς κινηματικές αντιστάσεις, αφού έτσι είχαν αποφασίσει, εκτός από τους εργατοπατέρες, οι διάφορες ηγεσίες στο χώρο της αριστεράς, ο λαός καλούνταν να απαντήσει σε εκβιασμούς, διλήμματα και απειλές τόσο από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά, δυστυχώς, και από την αριστερά.
Όσο εξελισσόταν η προεκλογική περίοδος και όλοι οι συμμετέχοντες – μηδενός εξαιρουμένου – διαπίστωναν την απροθυμία του λαού να «τοποθετηθεί» με το πιστόλι στον κρόταφο, τόσο εξαπολύονταν μύδροι και χλευασμός για το λαό του «καναπέ» που οδηγείται στην «αμερικανοποίηση» και στην απάθεια, για τη νεολαία που κυριεύεται από την απολιτική. Το τι ειπώθηκε και γράφτηκε όλο αυτό το διάστημα ενάντια στην «αναμενόμενη» στάση μεγάλων τμημάτων του λαού, το γύρισμα, δηλ., της πλάτης και την αποχή από τις καλλικράτειες εκλογές, δεν έχει όριο. Θα λέγαμε ότι σε όλη την προεκλογική περίοδο αποκαλύφθηκε, για άλλη μια φορά, πόσο απαξιωτικά αντιμετωπίζουν το λαό όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις που θέλουν να τον χρησιμοποιούν μόνο για να επικυρώνουν και να δίνουν λαϊκή νομιμότητα στις αντεργατικές – αντιλαϊκές τους πολιτικές. Ο Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ και όλη η κουστωδία του αστισμού καλούσαν επί βδομάδες το λαό να συμμορφωθεί και να δείξει «πατριωτική ευθύνη», να μη συμπεριφερθεί ανεύθυνα, να επιδοκιμάσει το δρόμο του μνημονίου και της καρατόμησης των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων του, να εμπιστευθεί την τύχη του σε άλλες εκδοχές του αστισμού και της εξάρτησης. Ταυτόχρονα διάφορες ηγεσίες της αριστεράς, πνιγμένες στις εκλογικές αυταπάτες και όχι μόνο, είχαν αναγορεύσει τις καλλικράτειες εκλογές στη «μεγάλη ευκαιρία» του λαού για να «ξεμπερδέψει» με την κυβέρνηση, το μνημόνιο, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τόσο απλά, τόσο νοικοκυρεμένα.
Και ο λαός «μίλησε» !
Στις 7 Νοέμβρη, στον πρώτο γύρο των εκλογών, ψήφισαν 5.988.678. Από αυτούς 544.969 έριξαν άκυρο και λευκό ενώ… αναζητούνται, ούτε λίγο ούτε πολύ, 1.055.801 ψηφοφόροι του Οκτωβρίου του 2009 που δεν πήγαν στις κάλπες, γυρίζοντας την πλάτη στους πάντες. Από τα αστικά κόμματα έως την αριστερά στις διάφορες εκδοχές της. Κανένας δεν γλίτωσε, ουσιαστικά, από τη μαζική αποδοκιμασία ενός μεγάλου τμήματος του λαού.
Και, τότε, ω του θαύματος, από όλες τις πλευρές αναγνωρίστηκε ο πολιτικός χαρακτήρας της αποχής, οι βαθιές πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται στο λαό, ο οποίος αρνείται να μπει σε καλούπια, να μετατραπεί σε δημοσκοπικό στοιχείο για τις πολιτικές εξελίξεις, να δώσει «λευκή επιταγή» στην κυβέρνηση για την κλιμάκωση της επίθεσης, να αναγνωρίσει διέξοδο στη ΝΔ ή στο ΛΑΟΣ. Ο λαός αρνείται να αποδεχτεί ότι οι κάλπες του Καλλικράτη και του μνημονίου θα του δώσουν απάντηση στα άμεσα και ζωτικής σημασίας προβλήματα που αντιμετωπίζει, όπως τον καλούσαν να κάνει οι περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς, και αναζητεί, σχεδόν μόνος του, πολιτικές απαντήσεις και στάσεις που θα του δώσουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσει την δύναμή του.
Η αποχή στις 7 και 14 Νοέμβρη αναδείχθηκε η μαζικότερη και πιο αξιόπιστη έκφραση της οργής και της αγανάκτησης που νιώθουν μεγάλα τμήματα του λαού απέναντι στην επίθεση του συστήματος, ενάντια στα αστικά πολιτικά επιτελεία, κάθε είδους και προέλευσης, ενάντια στους ιμπεριαλιστές κηδεμόνες και στη βαρβαρότητα των πολιτικών τους. Έβαλε σε σοβαρή δοκιμασία το αστικό πολιτικό σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης με διπλό χτύπημα στους πυλώνες του αστισμού και της εξάρτησης (ΠΑΣΟΚ–ΝΔ), απονομιμοποιώντας τις αντεργατικές- αντιλαϊκές επιλογές τους με τον τρόπο που θεώρησε πως μπορούσε να το κάνει στη σημερινή περίοδο, με τη μαζική αποχή και τις εκατοντάδες χιλιάδες άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια.
Η απαξίωση του λαού σε όλα τα επίπεδα από το αστικό πολιτικό σύστημα, η επίθεση στα δικαιώματα και στις κατακτήσεις του, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της πάλης για τη συνολική ανατροπή του. Καθημερινά και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα διαλύονται ψευδαισθήσεις, «σταθερές» και αντιλήψεις που οικοδομήθηκαν τις περασμένες περιόδους κάτω από την καταθλιπτική κυριαρχία του συστήματος και κυρίως κάτω από τους δυσμενείς συσχετισμούς που δημιούργησε η ήττα του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός δεν μπορούν να «ενσωματώσουν» πλατιά στρώματα του λαού γιατί δεν έχουν να τους προσφέρουν καμία προοπτική ανθρώπινης ζωής παρά μόνο εξαθλίωση. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος απογυμνώνονται μπροστά στο λαό σαν δύναμη εχθρική και διεφθαρμένη.
Και αυτός ο δρόμος για να ανοίξει έχει πρώτα από όλα ανάγκη τη μαζική αμφισβήτηση από την μεριά των λαϊκών ανθρώπων, των εργατών, των υπαλλήλων, της νεολαίας. Έχει ανάγκη τη μαζική αποστροφή πλατιών στρωμάτων του λαού από τις κυρίαρχες αστικές πολιτικές δυνάμεις και το σύστημα νομιμοποίησης της πολιτικής τους. Αυτά τα πρώτα βήματα ο λαός τα κάνει όχι «παθητικά» αλλά με τη μαζική συμμετοχή του σε κορυφαίες στιγμές αντίστασης και πάλης όπως το Δεκέμβρη του 2008, στις 5 Μάη του 2010 αλλά ακόμα και σε επιμέρους μάχες σε χώρους δουλειάς, σε γειτονιές και πόλεις, σε σχολεία και σε σχολές κόντρα στη λαίλαπα της επίθεσης στη ζωή του.
Είναι σίγουρο ότι η προέλευση της αποχής έχει πολλές, διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες αφετηρίες, δεν οδηγεί απευθείας σε «στράτευση» για ανάπτυξη των αγώνων που είναι αναγκαίοι σήμερα. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Δεν γίνεται να απαιτείται από το λαό να τα κάνει όλα μόνος του και να κατηγορείται, κι από πάνω, για την μη ολοκληρωμένη πολιτική στάση. Οφείλουμε όλοι, όσοι αναφερόμαστε στην αριστερά, να αντλήσουμε συμπεράσματα και δύναμη από το λαό, να αφουγκραστούμε τις αγωνίες του, να ενωθούμε μαζί του και βεβαίως όχι για να διαχωριστούμε αλλά για να στηρίξουμε και να διευκολύνουμε την πάλη του. Όχι να τον καλούμε να στηρίξει μικροκομματικά σχέδια και προτάσεις εντός συστήματος.
Η πραγματική ευκαιρία που έδωσε ο λαός στην αριστερά, για άλλη μια φορά, δεν είναι οι λίγες δεκάδες χιλιάδες παραπάνω ψήφοι που καταγράφτηκαν στα αποτελέσματα αλλά ακριβώς αυτή η μαζική αμφισβήτηση του αστικού πολιτικού πλαισίου που δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για ανάπτυξη όρων κινημάτων αντίστασης, για μαζικό κάλεσμα στην κατεύθυνση ανατροπής του μνημονίου και των νέων αντεργατικών-αντιλαϊκών σχεδίων και πολιτικών, για την ενίσχυση της πάλης ενάντια στη ληστρική ιμπεριαλιστική κηδεμονία. Το κατά πόσο και αυτή η ευκαιρία θα αξιοποιηθεί μένει να αποδειχτεί στην πράξη, γιατί οι μέχρι σήμερα αντιλήψεις και πρακτικές δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι μπορούν οι διάφορες ηγεσίες να εγκαταλείψουν τα «σχέδια» και τα «προγράμματά» τους προς χάριν των «αδιευκρίνιστων» λαϊκών διεργασιών. Απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα και οι οξυμένες κοινωνικές αντιθέσεις, ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να περιμένει για πολύ. Η ένταση και το βάθος επίθεσης στη ζωή του δεν του αφήνουν περιθώρια αναμονών και οι εκρήξεις της οργής και της αγανάκτησής του θα είναι προς όλες τις κατευθύνσεις που, είτε με τον ένα είτε με τον άλλον τρόπο, τον καταδικάζουν στην περιθωριοποίηση σε μια περίοδο που καταστρέφεται η ζωή του. Οι αντιδράσεις του θα είναι «ακανόνιστες» και όλο θα μεγαλώνουν οι κίνδυνοι να χειραγωγηθούν από αντιδραστικές δυνάμεις, εφεδρείες του συστήματος, που «αναδεικνύονται» και αυτές αυτή την περίοδο.
Η πολιτική αποδοκιμασία του συστήματος με την τεράστια αποχή, τα άκυρα και τα λευκά είναι το «καύσιμο» για τη δύσκολη περίοδο που ανοίγεται μπροστά σε όλους τους αγωνιστές του κινήματος, σε όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς, σε όλες τις συλλογικότητες των εργασιακών και σπουδαστικών χώρων, για μια πορεία κοινής δράσης, για μια πορεία οργάνωσης, αντίστασης και πάλης, για μια πορεία συγκρότησης του μετώπου αντίστασης που απαιτεί η εποχή μας για να ανατραπεί η αντεργατική- αντιλαϊκή επίθεση. Ταυτόχρονα αποτελεί και το «οξυγόνο» για τις δυνάμεις της κομμουνιστικής αριστεράς που καλούνται μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες να διαμορφώσουν νέους και αναβαθμισμένους όρους σύνδεσης με το λαό και ν' αποτελέσουν τη βάση για την ανασυγκρότηση του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος που αποτελεί την μοναδική εγγύηση για να βρουν προοπτική και νικηφόρα πορεία οι εργατικές- λαϊκές διαθέσεις.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου