Οι κάλπες δεν έσωσαν ποτέ κανένα λαό! Τα πάντα θα κριθούν στην ταξική πάλη!

Οσμή πολιτικής κρίσης αναδύεται από τις κάλπες του Νοέμβρη, πριν ακόμα αυτές στηθούν και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που αυτές θα αναδείξουν για τους μικρούς και μεγάλους μονομάχους τους και ανεξάρτητα αν αυτοί εμφανίζονται ως «σωτήρες της χώρας» ή ως παθιασμένοι «αντιμνημονιακοί» ή ακόμα ως φανατικοί «αυτοδιοικητικοί»! Τα τυπικά και μετρήσιμα πολιτικά μεγέθη της συγκυρίας δεν δικαιολογούν βέβαια την περιπλοκή, την αναστάτωση και τη δυναμική της αστάθειας που εμφανίζεται και «επικυρώνεται» από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και το βασικό κυβερνητικό επιτελείο με την κατεύθυνση… αναζήτησης εκλογών στο επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μαζί με ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι πολύ ισχυρή, η καθεστωτική –και όχι μόνο- Αριστερά δίνει με πάθος τον «αγώνα» εκλογής παραγόντων του «Καλλικράτη», οι λαϊκές αντιστάσεις εκδηλώνονται σε περιορισμένο βαθμό, ασυντόνιστες και σε κάθε περίπτωση δεν δείχνουν ικανές να θέσουν άμεσα ζήτημα ανατροπής της πολιτικής της εξαθλίωσης, της ανεργίας και της γενικευμένης βαρβαρότητας που εξελίσσεται εδώ και μήνες. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε λοιπόν;

Το πραγματικό πρόβλημα της αστικής τάξης

Οι απαντήσεις για τα αίτια της αστάθειας δεν βρίσκονται βέβαια στις κάλπες του «Καλλικράτη» και η δυναμική της πολύ λίγο έως καθόλου μπορεί να επηρεαστεί από τα αποτελέσματα της 7^ης και 14^ης του Νοέμβρη. Οι κυβερνητικοί χειρισμοί που απαιτούν από το λαό «στάση ευθύνης» και θέτουν ως ισχυρό ενδεχόμενο νέες βουλευτικές εκλογές μόλις ένα χρόνο μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ με 10 μονάδες διαφορά από τη ΝΔ ούτε μόνο προς το λαό απευθύνονται ούτε έχουν ως μοναδικό αντικείμενό τους το αποτέλεσμα των «καλλικρατικών» εκλογών. Απευθύνονται επίσης και στους έξω, τους ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους, και ταυτόχρονα αποτελούν ένα χαρακτηριστικό δείγμα των στοιχείων φόβου της αστικής τάξης συνολικά απέναντι σε ό,τι έχει ήδη δημιουργήσει (πιο σωστά: καταστρέψει) στη χώρα και στην κοινωνία. Αλλά κυρίως ενόψει της ακόμα -και πολύ- μεγαλύτερης βαρβαρότητας που ακολουθεί. Ο φόβος αυτός έχει δύο εξίσου σημαντικές και αλληλοσυνδεόμενες πλευρές για την αστική τάξη, την εξαρτημένη φύση της και τα χαρακτηριστικά που έχει διαμορφώσει.

Από τη μια επιτίθεται μανιασμένα στο λαό, τους εργάτες, τη νεολαία, καταστρέφει τα μικρομεσαία στρώματα και με όλα αυτά καταστρέφει κάθε στοιχείο ανοχής, το όποιο ίχνος «ισορροπίας» είχε η ως τώρα ταξική της κυριαρχία και επιβολή στο κοινωνικό επίπεδο. Μάλιστα αυτή η λυσσασμένη επίθεση που με ραγδαίους ρυθμούς φέρνει πρωτόγνωρα στοιχεία εξαθλίωσης και αγριότητας στην κοινωνική πραγματικότητα δεν έχει καν την πολυτέλεια της συνοδείας από έναν αστικό μύθο σαν αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αντίθετα, γίνεται ολοένα και πιο ορατό από τα πλατιά λαϊκά στρώματα πως το αύριο της σημερινής κοινωνικής βαρβαρότητας είναι ο μεσαίωνας, το αύριο της υποτέλειας και των αδιεξόδων της χώρας είναι η νεοαποικιακή υποταγή στον ιμπεριαλισμό. Από την άλλη, η αστική τάξη βλέπει πως οι θύελλες των διεθνών ανταγωνισμών αποσταθεροποιούν τα ιμπεριαλιστικά στηρίγματά της, τα θεμέλια της κυριαρχίας της στη χώρα. Γιατί απειλούν είτε να διαρρήξουν τη βασική δυτική συμμαχία (ΗΠΑ-Ευρώπη) στην οποία στηρίχτηκε όλο το μεταπολιτευτικό πολιτικό οικοδόμημα στη χώρα είτε/και να αποσαθρώσουν το εγχείρημα της ΕΕ, που αποτέλεσε και αποτελεί βασική πολιτικοοικονομική αναφορά, καθοριστικό παράγοντα στη λειτουργία και την ισορροπία της αστικής τάξης τα τελευταία 30 χρόνια.

Ιδιαίτερα αναφορικά με το «αποκούμπι» της ΕΕ, τα πράγματα για την αστική τάξη πάνε διαρκώς από το κακό στο χειρότερο με τη γραμμή της σκλήρυνσης –πολιτικής και οικονομικής- απέναντί της διαρκώς να οξύνεται. Η κατάσταση αυτή μετρά ήδη χρόνια -από την περίοδο της επιτήρησης που επέβαλαν στην κυβέρνηση Καραμανλή- αλλά επιταχύνεται και κλιμακώνεται όλους τους τελευταίους μήνες. Το τελευταίο διάστημα προέκυψε η «αναθεώρηση» των στοιχείων του ελλείμματος από την EUROSTAT που κάνουν αδύνατη την ικανοποίηση των «στόχων» που είχαν τεθεί για την ελληνική κυβέρνηση. Αλλά ακόμα χειρότερες υπήρξαν οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής στις 28-29 του περασμένου μήνα. Οι αποφάσεις αυτές, όπως ήδη γράφτηκε, «περιθωριοποιούν ακόμα περισσότερο τους αδύνατους κρίκους», αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», ακόμα και το ενδεχόμενο των «πολιτικών κυρώσεων» (στέρηση δικαιώματος ψήφου). Με άλλα λόγια, η Γερμανία –στο τοπίο των οξυμένων διεθνών αντιπαραθέσεων- φαίνεται να επιλέγει την επιβολή της κατεύθυνσης μιας «ΕΕ» που καταληστεύει χωρίς προσχήματα και χωρίς καμιά «αναγνώριση των ιδιαίτερων αναγκών τους» τις χώρες της περιφέρειας (της). Αυτή την κατεύθυνση θέλει να την αξιοποιήσει και απέναντι στον βασικό εταίρο-ανταγωνιστή της, τη Γαλλία, για τη δική της (της Γερμανίας) ισχυροποίηση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σαρκοζί, αμέσως μετά το συμβιβασμό του με τη Μέρκελ στην παραπάνω απόφαση, έσπευσε να υπογράψει στρατιωτική συμφωνία με τη Βρετανία τόσο για τις συμβατικές ένοπλες δυνάμεις όσο και για την «έρευνα και ανάπτυξη πυρηνικών όπλων», βάζοντας μια ακόμα «ανατρεπτική» πολιτική παράμετρο στο παζλ των ευρωπαϊκών και διεθνών ανταγωνισμών.

Αν λοιπόν κανείς αρχίσει από τη μια να μετρά τη στρατιά των ανέργων, των πεινασμένων και των εξαθλιωμένων στη χώρα και από την άλλη θυμηθεί τα διθυραμβικά αστικά παραμύθια -που τα συνέδραμαν και τα υπερέβαλαν πολλές «αριστερές και αντικαπιταλιστικές» δυνάμεις- για την «ενωμένη Ευρώπη», για την «ενιαία ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική» και τον «ευρωστρατό» που θα ήταν η «ασφάλειά μας», για την «ανάπτυξη» και τις «ευκαιρίες» που θα «μας» παρείχαν μέσα στη χώρα αλλά και στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή τα «ευρωπαϊκά πακέτα», και τόσα άλλα ανάλογα παραμύθια της εποχής της «παγκοσμιοποίησης» και της «ισχυρής» (ίσως και «ιμπεριαλιστικής») Ελλάδας, αν τα θυμηθεί και τα αναλογιστεί όλα αυτά, θα έχει μια ιδέα του πραγματικού προβλήματος της αστικής τάξης. Θα αντιληφθεί ότι βρίσκεται στον αέρα, περιδεής, χωρίς να ξέρει τι της ξημερώνει και γι’ αυτό έτοιμη για κάθε τυχοδιωκτισμό, πιο επικίνδυνη και εχθρική απέναντι στο λαό από κάθε άλλη στιγμή από τη μεταπολίτευση.

Σκοτεινή η επόμενη μέρα

Ο Γ. Παπανδρέου και το κυβερνητικό επιτελείο σίγουρα γνωρίζουν καλύτερα τα μεγέθη των αδιεξόδων και τις εντάσεις που συσσωρεύονται στο κοινωνικό πεδίο, αλλά και στα λεγόμενα εθνικά θέματα όπου εξελίσσεται σταθερά μια μυστική και επικίνδυνη για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής «διπλωματία» υπό τη στενή επιτήρηση των Αμερικανονατοϊκών. Γνωρίζουν τα αδιέξοδα που συνάντησαν στις Βρυξέλλες, που καμιά σχέση δεν έχουν βέβαια με τους δήθεν λεονταρισμούς του που έβαλε σε κυκλοφορία για λαϊκή κατανάλωση η διατεταγμένη «δημοσιογραφία». Γνωρίζουν επίσης πολύ καλά τα νέα κύματα σφαγής που θα εξαπολύσουν ενάντια στο λαό τις αμέσως επόμενες εβδομάδες. Με δεδομένα όλα αυτά, έφτασαν να απειλούν… εαυτούς και αλλήλους με εκλογές! Αν κάποιο περιεχόμενο έχει αυτή η κραυγή ασυναρτησίας, αυτό είναι η διακήρυξη της επείγουσας ανάγκης της αστικής τάξης να αναπροσαρμόσει το πολιτικό της σύστημα σύμφωνα με όλες αυτές τις αναγκαιότητες. Να το (ανα)διατάξει και να το συγκροτήσει έτσι ώστε να μπορεί να πορευτεί απέναντι και ενάντια στο λαό με αυτή την πολιτική, με τέτοια και χειρότερα μέτρα, χωρίς ημερομηνία λήξης αυτής της κατάστασης! Μπορούν οι εκλογές να γίνουν εργαλείο για έναν τέτοιο στόχο; Ισως θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για να επιτευχθεί μια διεύρυνση του μπλοκ διακυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα είναι περισσότερες οι αντιρρήσεις και τα ρίσκα μιας τέτοιας λογικής. Σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς εκλογές, όλο το προσωπικό είναι σε επιφυλακή: Η Ν.Δ. του Σαμαρά επιχειρεί να κρατάει αποστάσεις από τη σφαγή για να μπορεί να ελπίζει ως διάδοχη λύση. Η Ντόρα, ο…. Μαρκεζίνης ο νεότερος, οι Καρατζαφέρηδες, όλοι δηλώνουν «παρών» στο συναγερμό «ανανέωσης» (!!!) του πολιτικού σκηνικού! Πολύ κοντά είναι και οι αριστερές τσόντες τύπου ΔΗΑΡΙ, ενώ, αν τεθούν επιτακτικά τα ζητήματα και γίνει σαφές το «εθνικό καθήκον», δεν μπορούν να αποκλειστούν ακόμα και πιο «αριστερές» συνδρομές.

Δίπλα σε αυτή τη βοούσα πολιτική και ηθική παρακμή του συστήματος, απέραντη είναι η υποταγή, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός, η χρεοκοπία της καθεστωτικής Αριστεράς αλλά και εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων και απόψεων. Πριν καν φτάσουν στην κορυφή του δρόμου για τις κάλπες του Νοέμβρη, έσπευσαν να δηλώσουν περιχαρείς για τη νέα διαφαινόμενη «ευκαιρία» των βουλευτικών εκλογών. Τη διακαναλική του Γ. Παπανδρέου ακολούθησε ένα απίστευτο γαϊτανάκι «αριστερής ελαφρότητας». Ο Αλαβάνος «άρπαξε το γάντι» που πέταξε ο ΓΑΠ, ο Τσίπρας δήλωσε πως «θα είναι μια ευκαιρία για το λαό», η Παπαρήγα δήλωσε και αυτή έτοιμη κ.ο.κ… Σαφέστερος όλων ο Γ. Δελαστίκ στο άρθρο του στο «Πριν» της 31/10 με τίτλο «Ορμάτε να τους φάμε!» (!!!) έσπευσε να εκτιμήσει πως «χρυσή ευκαιρία έδωσε ο πρωθυπουργός στους εργαζόμενους… να σημειώσουν μια σημαντική και εύκολη νίκη στην πορεία απαλλαγής της χώρας από την πιο θανάσιμα απειλητική κυβέρνηση που είχε ποτέ…» (οι υπογραμμίσεις δικές μας). Προφανώς πρόκειται για μια off shore Αριστερά! Που κατοικεί σε άλλους πόντους, σε άλλες μακρινές ακρογιαλιές από αυτές όπου κρίνεται και μπορεί να δοθεί η μάχη. Ακρογιαλιές ειδικού φορολογικού καθεστώτος όπου παρέχεται ασυλία σε κάθε ονειροφαντασία, σε κάθε –όσο και αν είναι άμετρη- δήλωση σύγχυσης ή/και υποταγής!

«Εγώ, η ταξική πάλη»!

Η ενέργεια για το φως που χρειαζόμαστε να σκίσει το σκοτάδι της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας βρίσκεται στα έγκατα της κοινωνίας. Μέσα στις σφιγμένες γροθιές, στις ουρές των απολυμένων και των μισοάνεργων εργατών. Μέσα στις φλεγόμενες από οργή και όνειρα καρδιές των νέων ανθρώπων που ο σφυγμός της φλέβας τους αναμετριέται ήδη από τα 15 τους με τις πιο απάνθρωπες διαψεύσεις για το όνειρο της ζωής τους. Μέσα στις ρυτίδες του κάθε εργαζόμενου, του κάθε γέροντα, της κάθε μάνας που στάζουν ιδρώτα και πόνο στο καθημερινό τους αγκομαχητό!

Ασύλληπτη είναι τούτη η ενέργεια, απίστευτη η δύναμη και η προοπτική της. Σε αυτήν αξίζουν τα πιο λαμπρά οράματα της Ιστορίας των ανθρώπων. Οι Γάλλοι προχθές μας ξανάδειξαν -για πολλοστή φορά στην Ιστορία- το δρόμο για να βγει στην επιφάνεια αυτή η ενέργεια, να γίνει η δύναμη της ανατροπής της βαρβαρότητας, δύναμη για τη νίκη των καταφρονεμένων. Το έδειξαν στην πράξη, αλλά το έγραψαν και σύνθημα στα πανό τους: «Εγώ, η ταξική πάλη», ενώνω τους μυριάδες των από κάτω, κάνω το κάθε εγώ πολύτιμο μέσα στη μεγάλη δύναμη του κινήματος!

Η εγχώρια Αριστερά καλά καλά δεν πρόλαβε να ασχοληθεί με τον πλούτο των ζητημάτων που ανέδειξε και αναδεικνύει ο γαλλικός ξεσηκωμός - ήταν συνεπαρμένη, βλέπετε, από τη δική της μάχη για τις έδρες και τα ποσοστά του «Καλλικράτη». Ομως στην ελληνική πραγματικότητα υπάρχει ήδη η υπόκωφη βοή των επερχόμενων γεγονότων. Αυτή τη βοή δεν μπορούν να την καταργήσουν οι εκλογικοί χειρισμοί του συστήματος ούτε να τη σκεπάσουν οι στρακαστρούκες των σκοτεινών του δυνάμεων ή των απελπισμένων Ζορό που κατασκευάζουν και θεωρήματα για τις «ενεργές μειοψηφίες». Εχει σταθερές βάσεις και αιτίες και μια μεγάλη ανάγκη. Να βγει στην επιφάνεια της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Αυτή τη βοή υπερασπίσαμε με το μήνυμα της αποχής παντού στη χώρα! Για να γίνει κίνημα μαζών αυτή η βοή θα αγωνιστούμε, κάθε στιγμή, με την κοινή δράση παντού σε κάθε χώρο, με όλες μας τις δυνάμεις. Αυτή είναι η ανάγκη των καιρών! Για αυτήν την ανάγκη, να υπάρξει αυτή η αναμέτρηση, ο παρατεταμένος αγώνας που είναι αντικειμενικά και αγώνας ανασύστασης του κινήματος σε ταξική, επαναστατική βάση και προοπτική, χρειάζεται και αξίζει κάθε προσπάθεια.