Να ανατρέψουμε τον εφιάλτη που μας ετοιμάζουν

Να συνεχίσουμε τους αγώνες με μεγαλύτερη δύναμη και αποφασιστικότητα για ν’ ανατρέψουμε τον εφιάλτη του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα. Αυτό είναι το άμεσο και πρωταρχικό καθήκον που μπαίνει επιτακτικά στον εργαζόμενο λαό και πιο πιεστικά στις δυνάμεις της Αριστεράς που οφείλουν να πρωτοστατήσουν.

Εχουν καθήκον και υποχρέωση να οργανώσουν την πάλη του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας για να υπερασπίσουν τη δουλειά τους, τη ζωή τους, το μέλλον τους.

Η γενική απεργία στις 24 Φλεβάρη, οι δεκάδες χιλιάδες που διαδήλωσαν στην Αθήνα αλλά και σε δεκάδες πόλεις της χώρας ανέδειξαν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων για να παλέψουν για την ανατροπή της επίθεσης. Ανέδειξαν επίσης ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς ήταν αυτές που στήριξαν ουσιαστικά την απεργία όπως και τις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν, γεγονός που έγινε αντιληπτό από όλους όσοι διαδήλωσαν.

Την ίδια στιγμή ανέδειξε ξανά τον θλιβερό ρόλο των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ που όλο το προηγούμενο διάστημα υπονόμευαν την απεργία, ενώ οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής παράταξής τους (ΠΑΣΚΕ) απουσίαζαν από τις συγκεντρώσεις.

Η επίθεση ολοένα και περισσότερο γίνεται πιο άγρια και καταιγιστική. Τα μέτρα που ανακοινώνονται και προωθούνται είναι πράγματι εφιαλτικά και απειλούν τη ζωή και το μέλλον του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας. Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ έχουν μετατρέψει τη χώρα σε πεδίο άγριου ανταγωνισμού με επικεφαλής την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία και με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ ευθυγραμμίζεται με τις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις και υποτάσσεται με τον πιο δουλικό τρόπο στους εκβιασμούς των μεγάλων αφεντικών.

Πρόκειται για μια κυβέρνηση και μια αστική αντιπολίτευση επικίνδυνες, που βυθίζουν το λαό στη φτώχεια και την ανέχεια και τη χώρα σε περιπέτειες από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Η πρόσκληση του Ομπάμα προς τον Γ. Παπανδρέου να επισκεφτεί άμεσα την Ουάσιγκτον εντάσσεται ακριβώς προς αυτήν την κατεύθυνση.

Να λοιπόν που οι απαιτήσεις της πάλης γίνονται όλο και πιο επιτακτικές για το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς, οι οποίες οφείλουν να πρωταγωνιστήσουν μέσα από την κοινή τους δράση για το ξεσήκωμα του λαού και της νεολαίας, για την ανατροπή του εφιάλτη που μας απειλεί και για να σπάσουν τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.

Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και αυτοί που τους αγνοούν.

Από την περίοδο που ξέσπασε η κρίση στα πλαίσια του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, από πολλές πλευρές της αριστεράς δίνονταν διάφορες ερμηνείες για τις αιτίες που τις περιόριζαν είτε στον «νεοφιλελευθερισμό» και την ξέφρενη πορεία του, είτε αποκλειστικά στην οικονομική λειτουργία του και τα αδιέξοδα που αυτή παρουσιάζει, είτε στο …σύνηθες γεγονός ότι ο καπιταλισμός περνάει κρίσεις. Από όλες αυτές τις τοποθετήσεις απουσίαζε παντελώς ή υποβαθμίζονταν η ανάλυση της πολιτικής διάστασης τη κρίσης, η ερμηνεία του γιατί αυτή ξέσπασε σήμερα και όχι εχθές, αφού όλοι οι παράγοντες που προηγούμενα σε συντομία αναφέρθηκαν προϋπήρχαν και έχουν διαχρονική «ισχύ». Αυτό που δεν «αναγνωρίζεται» σε μεγάλα τμήματα της αριστεράς, σήμερα, είναι ότι η κρίση που ξέσπασε αποτελεί προϊόν της ιμπεριαλιστικής διάστασης του καπιταλιστικού συστήματος ,«καύσιμο» για την ανάφλεξη αποτέλεσε το «βάλτωμα» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε ΙΡΑΚ και Αφγανιστάν ενώ το σπάσιμο του μετώπου της Δύσης από τη μία και η εμφάνιση «νέων παικτών» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό όπως Ρωσία–Κίνα από την άλλη, ενίσχυσε τα αδιέξοδα του συστήματος και όξυνε τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Προφανώς αυτό το σκηνικό, που προκύπτει σαν αποτέλεσμα των εξελίξεων των τελευταίων τουλάχιστον 20 χρόνων, δεν «κουμπώνει» με τις αναλύσεις περί «παγκοσμιοποίησης» ή «ολοκληρωμένου καπιταλισμού» και έτσι πολύ απλά …αγνοείται! 

«Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων»

Στο στόχαστρο το δικαίωμα της νεολαίας για σπουδές και δουλειά

            Την ώρα που εξελίσσεται η πιο βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων του συστήματος πάνω στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, το υπουργείο Παιδείας φαίνεται πως σχεδιάζει νέα μέτρα και ρυθμίσεις ώστε να εναρμονιστεί πλήρως η εκπαίδευση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου για παραγωγή φθηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού. Διαδικασία η οποία προωθείται από τη Διαμαντοπούλου ώστε να καλυφθούν και τα τελευταία κενά στην ελληνική νομοθεσία όσον αφορά την εφαρμογή της Συνθήκης της Μπολόνια, αλλά και τη δημιουργία του ΚΕΧΑΕ (Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης). Σκοπός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι να παρουσιάσει «έργο» στην επερχόμενη επετειακή σύνοδο των υπουργών Παιδείας των κρατών-μελών της ΕΕ (11-12/3 σε Βουδαπέστη-Βιέννη), να δείξει δηλαδή έμπρακτα ότι προχωρά την εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση ακριβώς από κει που την άφησε η ΝΔ.

ΗΠΑ–Ρωσία: Αμυντικά δόγματα και γεωπολιτικές αν-ισορροπίες

Το δικαίωμα στη χρήση πυρηνικής ισχύος σε απάντηση επίθεσης με πυρηνικά όπλα ή επίθεσης ανάλογου μεγέθους περιλαμβάνει το νέο στρατιωτικό δόγμα της Ρωσίας που υπεγράφη αρχές Φλεβάρη από το ρώσο πρόεδρο Μεντβιέντεφ. Σαν συνέχειά του και προς το τέλος της άνοιξης προβλέπεται να δημοσιοποιηθεί και να επικυρωθεί ένα συνολικότερο κείμενο που θα αναφέρεται στις αρχές που πρέπει να διέπουν την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας. Ενα νέο πλαίσιο «αντιμετώπισης της σημερινής πραγματικότητας», το οποίο επεξεργάστηκε ομάδα ειδικών που συγκροτήθηκε το 2008 από τον τότε πρόεδρο, και νυν πρωθυπουργό, Βλαδίμιρ Πούτιν. Τελικά, στο κείμενο που πρόσφατα υπέγραψε ο ρώσος πρόεδρος δεν αναφέρεται ρητά ο όρος «προληπτικό πυρηνικό κτύπημα», όπως αφηνόταν να εννοηθεί από τις διάφορες υπαινικτικές δηλώσεις ρώσων αξιωματούχων στο προηγούμενο διάστημα. Ωστόσο, και ο ηπιότερος όρος «επίθεση ανάλογου μεγέθους» αφήνει όλα τα περιθώρια ανοιχτά για κάθε ερμηνεία!

Η Ρωσία λοιπόν επανέρχεται, 20 χρόνια μετά το τέλος του «ψυχρού πολέμου», και νιώθει έτοιμη να διαμορφώσει μια νέα στρατηγική για τα επόμενα 20 χρόνια, ενθαρρυμένη ίσως και από το ότι κατόρθωσε σχετικά επιτυχώς, μέχρι στιγμής, να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Ειδικότερα αυτές των τελευταίων 2 χρόνων και οι οποίες αφορούν τη Γεωργία-Καύκασο, την Ουκρανία και τη ματαίωση της εγκατάστασης πυραυλικού συστήματος σε Πολωνία και Τσεχία από τον Ομπάμα.

Η αρχή έγινε και ήταν καλή! Να οργανώσουμε τη συνέχεια!

Ένα σημαντικό και ελπιδοφόρο μήνυμα έδωσαν οι εργαζόμενοι με τη μαζική συμμετοχή τους στις δύο πρόσφατες απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη. Παρά την καταιγιστική αστική προπαγάνδα και τα τρομοκρατικά κηρύγματα των αστικών επιτελείων, παρά τους καθημερινούς εκβιασμούς για αδιαμαρτύρητη αποδοχή των νέων εξοντωτικών μέτρων και όσων ακόμη απαιτήσει το κεφάλαιο, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα έδωσαν το απεργιακό αγωνιστικό «παρών», υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά τους, αρνούμενοι να υποταχτούν στο μεσαίωνα του «Προγράμματος Σταθερότητας».

Και δεν είχαν μόνο αυτά απέναντί τους. Είχαν το φόβο της απόλυσης σε μια περίοδο που η ανεργία τσακίζει. Είχαν το σύνολο του αστικού μπλοκ σε μια ανατριχιαστική αντεργατική συγχορδία. Είχαν την άτυπη απονομιμοποίηση κάθε εργατικής κινητοποίησης που θέτει σε αμφισβήτηση το «Πρόγραμμα Σταθερότητας», το νέο «ευαγγέλιο» της αστικής τάξης και των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Είχαν τις ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να δίνουν χώρο και χρόνο στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να αναπτύξει την ιδεολογική της τρομοκρατία, να σιγοντάρουν τους «πατριωτικούς» δεκάρικους του Παπανδρέου ενάντια στις... αγορές και τους... κερδοσκόπους, να ζητούν ένα «δικαιότερο κράτος», να σπέρνουν σύγχυση και αυταπάτες στους εργαζόμενους για το ρόλο της κυβέρνησης.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ Να ανατρέψουμε τα εφιαλτικά τους σχέδια!

Ένα φριχτό, απάνθρωπο μέλλον προετοιμάζει το σύστημα και η τωρινή του κυβέρνηση στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου. Πιο προκλητικοί και θρασείς από ποτέ, οι κυβερνητικοί επιτελείς έχουν ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για το οριστικό ξερίζωμα του δικαιώματος στην ασφάλιση. Και, καθόλου τυχαία, μια μέρα πριν την απεργία της ΑΔΕΔΥ, Λοβέρδος, Κουτρουμάνης και Στεργίου (το στέλεχος, ο συνδικαλιστής και ο... σοφός) ανακοίνωσαν τις κυβερνητικές «προτάσεις» για τη διάλυση του ασφαλιστικού. Ουσιαστικά επαλήθευσαν (προς το χειρότερο) αυτά που μεθοδικά «διέρρεαν» κάθε τόσο στον Τύπο, προαναγγέλλοντας ταυτόχρονα και την κατάθεση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου.

«Είναι βέβαιο, πως όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή η μεγαλύτερη κοινωνική κατάκτηση των εργαζομένων, απειλείται με κατάρρευση και πως η κυβέρνηση πρέπει να το διασώσει, παίρνοντας αποφάσεις με χαρακτήρα εξυγιαντικό, ορθολογικό, αναλογικό και κοινωνικώς δίκαιο». Αυτά είπε ο Υπουργός Εργασίας, Α. Λοβέρδος, προσπαθώντας να πείσει τους εργαζόμενους να συναινέσουν. Πώς άραγε βεβαιώθηκε ο κ. Λοβέρδος ότι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται την επαπειλούμενη «κατάρρευση» του ασφαλιστικού συστήματος;
Μήπως επειδή ο ίδιος, η κυβέρνησή του και όλοι οι προγενέστεροί τους φρόντιζαν και φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με τα συγκεκριμένα τρομοκρατικά σενάρια σε καθημερινή βάση και με όλους τους δυνατούς τρόπους; Μήπως επειδή αυτός και οι όμοιοί του φρόντιζαν και φροντίζουν να διαστρεβλώνουν την πραγματική αλήθεια γύρω από το ασφαλιστικό που δεν είναι άλλη από την πρόθεση του κεφάλαιου να ξεμπερδεύει οριστικά και από αυτό το «έξοδο» προκειμένου να αποθησαυρίζει ακόμη περισσότερη υπεραξία;

Ουκρανία Πρόεδρος ο Γιανουκόβιτς - οι πρωτοβουλίες στα χέρια της Ρωσίας

Με καταμετρημένο το 99,2% των ψηφοδελτίων, ο Γιανουκόβιτς και μαζί του η Ρωσία παίρνουν τη ρεβάνς, συγκεντρώνοντας το 48,76%, έναντι 45,66% της Τιμοσένκο. Ενα ποσοστό γύρω στο 5% έχει καταψηφίσει και τους δύο υποψήφιους. Το γεγονός αυτό πρακτικά σημαίνει πως ανοίγεται ένα νέο κεφάλαιο όχι μόνο για την Ουκρανία αλλά και για τις σχέσεις Ρωσίας–Δύσης.      

Η κεντρική εκλογική επιτροπή αλλά και οι διεθνείς παρατηρητές έδωσαν το πράσινο φως. Ασήμαντες οι παρατυπίες, έγκυρο το αποτέλεσμα! Κάτι που δεν είχε γίνει παραδεκτό, ως γνωστόν, το 2005 και είχαμε τα γνωστά επακόλουθα με την «πορτοκαλί επανάσταση». Η Τιμοσένκο δείχνει να αμφισβητεί και πάλι το αποτέλεσμα, αλλά αυτή τη φορά φαίνεται να είναι απελπιστικά μόνη. Οι απειλές της για μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και δικαστική αμφισβήτηση του αποτελέσματος δεν φαίνεται να βρίσκουν αντίκρισμα ούτε στους οπαδούς και τα στελέχη του κόμματός της, με κίνδυνο να οδηγηθεί η ίδια σε ακόμη μεγαλύτερη πολιτική απομόνωση.

Κάτω τα χέρια από το άσυλο

«Προστασία του Ακαδημαϊκού Ασύλου» έχει ως τίτλο η επιστολή της υπουργού Παιδείας προς τους πρυτάνεις στις 28/01/2010 και η ειρωνεία θα ήταν κωμική, αν η συντονισμένη επίθεση που συνεχίζεται απέναντι στο άσυλο δεν ήταν τόσο σημαντική.

Με ισχυρό πάτημα το νέο νόμο-πλαίσιο, η Διαμαντοπούλου ανοίγει και επίσημα το ζήτημα της κατάργησης του ασύλου και ζητά την εφαρμογή ακόμα μίας από τις διατάξεις του νόμου. Η ύπαρξη του νέου νόμου-Πλαίσιο δίνει τέτοια άνεση στον καινούριο κύκλο επίθεσης της κυβέρνησης, που, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην επιστολή, αρκεί η εφαρμογή των προβλέψεων του νόμου. Αντίστοιχη άνεση προσφέρει και η απόλυτη διάθεση συνεργασίας των πρυτάνεων στο θέμα, πράγμα που «υπενθυμίζεται» ήδη από την πρώτη πρόταση του κειμένου.

Φτωχομεσαίοι αγρότες: Ο αγώνας συνεχίζει να είναι μονόδρομος

Σχεδόν έναν ολόκληρο μήνα έκλεισαν οι κινητοποιήσεις της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Όταν θα κυκλοφορεί αυτό το φύλλο της ΠΣ αναμένεται να έχουν αποσυρθεί και τα τελευταία αγροτικά μπλόκα. Στον έναν αυτό μήνα οι αγρότες έδωσαν ένα δίκαιο αλλά και άνισο αγώνα.

Ήταν δίκαιος ο αγώνας τους γιατί γινόταν για την επιβίωσή τους, για να ‘χουν μέλλον αυτοί και τα παιδιά τους στα χωριά τους και στα χωράφια τους. Ήταν αγώνας ενάντια στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Αγώνας που, αντικειμενικά, στρέφονταν ενάντια στην ΚΑΠ και στην ΕΕ.

Ήταν όμως και ένας αγώνας άνισος. Γιατί οι αγρότες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο την αδιαλλαξία της κυβέρνησης. Είχαν να αντιμετωπίσουν τη μαύρη προπαγάνδα των ΜΜΕ, τους εισαγγελείς του Χρυσοχοΐδη, τις βρισιές του Πάγκαλου και της Μπατζελή, τις μηνύσεις του Μίχαλου και του Μάνου, τις απειλές του Μπαρόζο και του Μπορίσοφ. Και, κυρίως, είχαν να αντιμετωπίσουν τη «δημοσιονομική τρομοκρατία», την τρομοκρατία του «χρέους», των «ελλειμμάτων», των «spread», της «πτώχευσης»… Μια ιδεολογική τρομοκρατία που κορυφώθηκε με το διάγγελμα Παπανδρέου και στην οποία «βασιλικότεροι του βασιλέως» συναινούσαν και σιγοντάριζαν και ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέρης. Ολα, λοιπόν, τα κέντρα του συστήματος, αυτοί που στηρίζουν την πολιτική της υποτέλειας, την πολιτική της εξάρτησης από την ΕΕ, την πολιτική που εκποιεί το λαό και τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα βρέθηκαν απέναντι στους αγρότες.

«Αριστερά» αδιέξοδα και οι πραγματικές ανάγκες του κινήματος

Σε αντίθεση με τη μετεκλογική ευφορία που κυριαρχούσε σε διάφορους αριστερούς ή και «αριστερούς» κύκλους μετά τις εκλογές του 2007, τώρα, μετά τις εκλογές του 2009 και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, το κλίμα φαίνεται πολύ διαφορετικό. Τόσο στους χώρους και στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στους χώρους της μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ κυριαρχούσαν αυταπάτες και φαντασιώσεις για το ότι η ώρα της Αριστεράς, επιτέλους, ερχόταν. Με όχημα διάφορα «ενωτικά» εγχειρήματα, κόντρα στους «μοναχικούς δρόμους» και την «κομματοκεντρική» ανάπτυξη, τόσο οι χώροι του ΣΥΡΙΖΑ όσο και αυτοί της μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ «έταζαν» προς κάθε κατεύθυνση ότι υπάρχει «σχέδιο» αντιμετώπισης των αδιεξόδων και της χρεοκοπίας της Αριστεράς. Κυρίως οι χώροι του ΣΥΡΙΖΑ, κυριολεκτικά απογειωμένοι με τον Τσίπρα στο τιμόνι και τον Αλαβάνο στην πυξίδα, έφτασαν να ονειρεύονται μέχρι και κυβερνητικές ευθύνες με κινηματική στήριξη!

Σφίγγουν τα δεσμά της αμερικανονατοϊκής εξάρτησης

Είναι εύλογο για μας πως οι δραματικές εξελίξεις στη χώρα μας και παγκόσμια στο επίπεδο της οικονομίας κάθε άλλο παρά παγώνουν τις πολιτικοστρατιωτικές κινήσεις των ιμπεριαλιστών στην παγκόσμια σκακιέρα. Ισα ίσα, η παράταση και το βάθεμα της κρίσης του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος εντείνει ανταγωνισμούς, επιταχύνει εξελίξεις και μπορεί να φέρει στην ημερήσια διάταξη ανά πάσα στιγμή καταστάσεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για τους λαούς.

Η ψυχροπολεμική κατάσταση στις σχέσεις ΚΙΝΑΣ-ΗΠΑ, ο εμπλουτισμός ουρανίου από το Ιράν και οι σχετικές απειλές της Δύσης, η ανατροπή στην Ουκρανία, οι τεράστιας κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, η αναθέρμανση της κόντρας ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ για την αντιπυραυλική ασπίδα είναι εκφράσεις του οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που δεν μένει και δεν μπορεί να μείνει μόνο στο νομισματικό πόλεμο. Απ’ αυτή την άποψη, αν δει κανείς την κινητικότητα των αμερικανο-νατοϊκών για τα ζητήματα της περιοχής δικαιολογημένα θ’ ανησυχήσει… Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την εκφρασμένη δουλικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου και το στρίμωγμά της στο οικονομικό επίπεδο, δεν πρέπει να εκπλαγούμε από εξελίξεις που θα υποθηκεύουν την ειρήνη και την ανεξαρτησία της χώρας μας και θα επιτρέπουν το σφίξιμο των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων.

Η υπογραφή από τη νέα κυβέρνηση της ετήσιας ανανέωσης της συμφωνίας για παραπέρα παραμονή των βάσεων δεν είναι καν είδηση πλέον και πέρασε στα ψιλά, όπως στα ψιλά περνάει και η συστηματική επέκταση και της δραστηριότητας και της εδαφικής επέκτασης της βάσης της Σούδας, που μεθοδεύει τελευταία ακόμη και σβήσιμο από το χάρτη με ουσιαστική εκδίωξη των κατοίκων των γύρω χωριών (δες περιφερειακό δρόμο της βάσης που εγκλωβίζει το χωριό Μουζουράς κ.λπ.)