Δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα! Οι αγώνες συνεχίζονται!

Οι κινητοποιήσεις αυξάνονται και αγκαλιάζουν το σύνολο της χώρας, ενώ ταυτόχρονα δυναμώνει η θέληση των εργαζόμενων μαζών για τη συνέχιση των αγώνων. Οι δυνάμεις του συστήματος και όλο το πολιτικό τους προσωπικό, όπως και τα ξένα μεγάλα τους αφεντικά, πίστευαν πως ο δρόμος της αγριότητας και βαρβαρότητας που χάραξαν θα ήταν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις από τον κόσμο της δουλειάς. Οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις, καθώς και η μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία στις 11 Μάρτη και οι πολύ μαζικές συγκεντρώσεις και πορείες που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, στέλνουν μηνύματα με πολλούς αποδέκτες.

Το πήραν οι πρωταγωνιστές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα υποχωρήσουν, αντίθετα ετοιμάζουν και άλλα αντιλαϊκά πακέτα μέτρων. Αλλά και οι εργαζόμενοι της χώρας δεν είναι διατεθειμένοι να υποχωρήσουν. Πήρε το μήνυμα και η άρχουσα τάξη και το κυβερνητικό επιτελείο, που, παρά την καθημερινή ιδεολογική τρομοκρατία που ασκούν και τα εκβιαστικά και ψεύτικα διλήμματα που καλλιεργούν, δεν φαίνονται ικανοί να κρατήσουν το λαϊκό μέτωπο στη γωνία. Πήραν επίσης το μήνυμα και οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που πιστεύουν πως μπορούν αβίαστα και χωρίς κόστος να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε κυβέρνηση και κεφάλαιο.

Tα χειρότερα έρχονται! Να συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά τους αγώνες

Η επίθεση στον εργαζόμενο λαό ξεκίνησε, σκληρή και βάναυση όπως είχε προαναγγελθεί. Αρχισε από το Δημόσιο και θα συνεχιστεί στον ιδιωτικό τομέα. Η προετοιμασία έχει γίνει. Η ιδεολογική τρομοκρατία και τα εκβιαστικά διλήμματα έχουν προβληθεί για μεγάλο διάστημα και είναι ζήτημα κάποιων εβδομάδων ή λίγων μηνών η εξαπόλυση της μεγαλύτερης καταιγίδας.

Πρόκειται να δούμε τα χειρότερα! Οι δυνάμεις του συστήματος θα επιχειρήσουν να φέρουν τα πάνω κάτω, καταργώντας κάθε κατάκτηση και δικαίωμα του κόσμου της δουλειάς. Θα σαρώσουν ό,τι έχει απομείνει από προηγούμενες επιθέσεις και με αιχμή την απελευθέρωση της εργασίας. Δηλαδή να μην έχει ο εργαζόμενος κανένα δικαίωμα στους όρους πώλησης της εργατικής του δύναμης. Να εξασφαλίσει, με δυο λόγια, το κεφάλαιο τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τον εργαζόμενο όσο θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει.

Η υποχώρηση του κινήματος, η αποσάθρωση των συνδικάτων και η μακρόχρονη κυριαρχία σε αυτά των αστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων έχει αποθρασύνει τις δυνάμεις του κεφαλαίου στη χώρα μας και στον κόσμο και κάνουν επίδειξη δύναμης απαιτώντας την απόλυτη κυριαρχία τους πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς.

Να επισημάνουμε επίσης ότι η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη, στην κατεύθυνση αποσταθεροποίησης και ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, δεν ξεκίνησε από τη χώρα μας, το ίδιο και η πολιτική της λιτότητας.

«Ενα σχολείο χωρίς τοίχους»... για να διώχνονται ευκολότερα οι πολλοί

Στις αρχές του μήνα δόθηκε στη δημοσιότητα το σχέδιο νόμου για το λεγόμενο «νέο σχολείο» που οραματίζεται η αστική τάξη της χώρας. Τόσο «νέο» όσο και ο μεσαίωνας που επιβάλλουν σε όλο τον εργαζόμενο λαό με τα μέτρα που ήδη έφερε το πρόγραμμα σταθερότητας και όσα θα φέρει στο άμεσο μέλλον. Στην εκμεταλλευτική τους κοινωνία, σε καιρούς κατά τους οποίους η ταξική επίθεση απογειώνεται, ο χώρος της εκπαίδευσης δεν μπορεί να μείνει απ' έξω. Λένε πως θέλουν να καταργήσουν το σχολείο «της ανισότητας». Δεν λένε ότι η ανισότητα είναι θεμέλιος λίθος του εκπαιδευτικού συστήματος και όρος για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Οτι όχι μόνο δεν υπάρχει πρόθεση να καταργηθεί, αλλά αντιθέτως σαφής πολιτική απόφαση να διευρυνθεί και μάλιστα με καθαρά ταξικά κριτήρια. Τα λόγια με τα οποία ντύνουν την πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας αποτελούν πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας και αποπροσανατολισμό από την ουσιαστική πολιτική επιλογή να μείνει η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η ηγεσία του ΚΚΕ εμποδίζει την ανάπτυξη του κινήματος σήμερα ενόψει της… προοπτικής του

Η καταιγίδα των αντεργατικών μέτρων που πήρε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάτω από τις επιταγές της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης συναντούν κάθε μέρα και πιο πολύ την οργή και την αγανάκτηση του εργαζόμενου λαού. Οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες που αναγκάζονται να κηρύξουν οι εργατοπατέρες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, κάτω από το βάρος της λαϊκής αγανάκτησης, δίνουν τη δυνατότητα στο λαό να βγει στους δρόμους και να καταδικάσει την αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης. Μαζικές, με χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους, οι συγκεντρώσεις που καλούν αγωνιστικά πρωτοβάθμια σωματεία, ταξικά εργατικά σχήματα και οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς. Μαζικές και οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, με καθοριστικό όμως χαρακτηριστικό τους το διαχωρισμό από όλους τους υπόλοιπους και κυρίως το διαχωρισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να γίνει μία παρατήρηση. Στις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις της άνοιξης του 2001, οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας και όλης της χώρας ενάντια στο «σχέδιο Γιαννίτση» δεν άφησαν κανένα περιθώριο σε κανέναν χωρο-ταξικό διαχωρισμό, ούτε σε αυτούς που τον επιδίωκαν ούτε σε αυτούς που δεν τον ήθελαν. Σήμερα, η συμμετοχή του εργατόκοσμου δεν έχει φτάσει, ακόμη, σε αυτό το επίπεδο και έτσι τόσο οι εργατοπατέρες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ όσο και οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ έχουν, ακόμη, την πολυτέλεια να παίζουν παιχνίδια στις πλάτες του κινήματος. Και κυρίως να βάζουν εμπόδια για να απαντηθεί το ζήτημα κατά πόσο και με ποιες προϋποθέσεις τα αντεργατικά μέτρα μπορεί να ανατραπούν από τη λαϊκή-εργατική πάλη.

Διατλαντικό ταξίδι Παπανδρέου: Κλιμάκωση της βαρβαρότητας απαιτούν και φέρνουν ΗΠΑ-Ε.Ε.

Το ταξίδι του πρωθυπουργού σε Γερμανία-Γαλλία-ΗΠΑ, δηλαδή στις τρεις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις οι οποίες καθορίζουν το πλαίσιο κίνησης της αστικής τάξης της χώρας, προέκυψε ως οξυμένη ανάγκη της περιόδου και της συγκυρίας. Ανάγκη της αστικής τάξης συνολικά να (ξανα)βρεί τις ισορροπίες της διπλής εξάρτησης που όλο το τελευταίο διάστημα τραντάζονται λόγω της κρίσης και του ανταγωνισμού που αναπτύσσεται ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού.

Ισορροπίες που δεν καθορίζονται βέβαια από την αστική τάξη, αλλά από τις ΗΠΑ και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, για τους οποίους η χώρα αποτελεί ένα μόνο «σημείο» στο διεθνές πεδίο όπου εκδηλώνεται η αντιπαράθεσή τους. Αυτοί είναι λοιπόν που θα κρίνουν αν και πόσο θα τραβήξουν το σκοινί, με βάση τα δικά τους συμφέροντα και τους ευρύτερους όρους που διαμορφώνουν στον ανταγωνισμό τους, ο καθένας για λογαριασμό του. Από την άλλη, αυτό το «τράβηγμα των σκοινιών» μπορεί να δημιουργεί στο ντόπιο πολιτικό προσωπικό και συνολικά στην υπόσταση της χώρας από έντονους κραδασμούς ως και σεισμικές δονήσεις! Στην παρούσα φάση, αυτές οι αντιθέσεις φαίνεται να περιορίζονται στο οικονομικό πεδίο και οι υπόλοιπες πλευρές της αντιπαράθεσης να μην ενεργοποιούνται. Εχουμε τη γνώμη πως καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα. Οχι μόνο γιατί γενικά οι οικονομικοί ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένοι με τους γεωπολιτικούς και ακόμη τους στρατιωτικούς όρους του καθένα. Αλλά και γιατί ιδιαίτερα σήμερα η όξυνση και η εξέλιξη της οικονομικής κρίσης τροφοδοτεί στο «παρασκήνιο» τα πιο άγρια σενάρια, τις πιο θερμές σκέψεις.

Τι αποκόμισε λοιπόν ο Παπανδρέου από το διατλαντικό ταξίδι του; Θα προσπεράσουμε τη… γελοία πλευρά των εγχώριων αναλυτών που θέλουν να τον εμφανίσουν στους «ιθαγενείς» περίπου ως ισότιμο συνομιλητή των Μέρκελ-Σαρκοζί-Ομπάμα, που «συνδιαμόρφωσε» μαζί τους τις διεθνείς εξελίξεις του επόμενου διαστήματος. Σύμφωνα με αυτούς, ο Παπανδρέου έχει σημαντικό μερίδιο στις εξελίξεις που θα υπάρξουν διεθνώς το επόμενο διάστημα: από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (Ε.Ν.Τ.) και την ημερήσια διάταξη του λεγόμενου G20 ως τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ για την τύχη των Δυτικών Βαλκανίων!