Η χώρα στα δίχτυα της εξάρτησης. Ο λαός με το πιστόλι στον κρόταφο

Το υποτιθέμενο δίχτυ ασφαλείας στο οποίο με το αζημίωτο μας τυλίγουν οι ιμπεριαλιστές της Δύσης δεν είναι τίποτε άλλο από τα πλοκάμια της εξάρτησης που σφιχταγκαλιάζουν τη χώρα, γιατί, δήθεν, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να «βγούμε» από την κρίση. Και το πιστόλι που κραδαίνει απειλητικά η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη σημαδεύει προς την κατεύθυνση του «εχθρού λαού», ο οποίος, σύμφωνα με τους κεφαλαιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές, είναι αυτός που «φταίει», αυτός που πρέπει να πληρώσει.

Φυσικά, για όσους έχουν υπόψη την ιστορία αυτής της χώρας και έχουν στοιχειωδώς παρακολουθήσει τις διάφορες φάσεις που πέρασε το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας μέσα σε καθεστώς εξάρτησης, υποτέλειας και σκυψίματος μέσης προς τους ισχυρούς, όλα όσα παρουσιάζονται σήμερα σαν καινοτομίες και «ιδέες» ξεπεράσματος της κρίσης είναι κατά βάση επαναλήψεις του ίδιου έργου της ξενοδουλίας, με τους ίδιους πάνω-κάτω πρωταγωνιστές και κομπάρσους.

Στο ίδιο έργο θεατές και, δυστυχώς (εκτός από κάποια ιστορικά διαλείμματα), πάντοτε με τα ίδια θύματα (το λαό, τη νεολαία, την εργατική τάξη). Η περίφημη συνταγή εξόδου από την κρίση που αναζητιέται, που όλο βρίσκεται και όλο «χάνεται», δεν είναι άλλη απ' το «να κάνουμε τη χώρα παράδεισο του κεφαλαίου, παράρτημα του ιμπεριαλισμού και κόλαση για τον εργαζόμενο, τον αγρότη, το νεολαίο».

7η Συνδιάσκεψη ΚΚΕ(μ-λ). Στους αγώνες για το κίνημα που απαιτεί η εποχή μας!

Σημαντική από πολλές απόψεις μπορεί να χαρακτηριστεί η 7η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ) που ολοκληρώθηκε στην Αθήνα στις 26-28 Μαρτίου. Η εκδήλωση της 26 Μάρτη στο Γκίνη, που άνοιξε τις εργασίες της Συνδιάσκεψης, επιβεβαίωσε αυτό που είναι αναμενόμενο, αλλά ιδιαίτερης αξίας και οπωσδήποτε όχι αυτονόητο: Μια οργάνωση μαχόμενη μέσα στο λαό και στους αγώνες του, που αντιλαμβάνεται τη σημερινή κατάσταση, τις πραγματικές δυσκολίες και απαιτήσεις. Αυτό ήταν το κλίμα που αναδυόταν από την τρίωρη εκδήλωση όπου συναντήθηκαν εκατοντάδες μελών και στελεχών της οργάνωσης από όλη τη χώρα, μαζί με πολλούς αγωνιστές και βέβαια τις αντιπροσωπείες των οργανώσεων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΝΑΡ, ΜΛ-ΚΚΕ, Κ.Ο. Ανασύνταξη, Κομ. Ανανέωση, ΟΚΔΕ) που ήρθαν για να χαιρετίσουν τη Συνδιάσκεψη.

Αυτή η «συνάντηση» έχει βέβαια σε κάθε ανάλογη διαδικασία αντικειμενικά το χαραχτήρα της «αναμέτρησης» με τον εαυτό μας. Γιατί από τη μια (επαν)εκτιμούμε το «έχει μας», τον κορμό της δύναμης πάλης που έχουμε συγκροτήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια και όσο αυτός μπορεί να «φωτογραφηθεί» μέσα σε ένα αμφιθέατρο. Συναντιούνται νέοι (και πολύ νέοι) αγωνιστές με τις παλιές «φουρνιές» από τα εργοστάσια, τα χωράφια, τα κινήματα και τους αγώνες που φτάνουν ως και την προδικτατορική περίοδο. Συναντιούνται οι σύντροφοι που στο διάστημα της περιόδου που μεσολάβησε από την προηγούμενη Συνδιάσκεψη έδρασαν και πάλεψαν στη μάχη του Ασφαλιστικού, στο Δεκέμβρη, στις απεργίες της φετινής χρονιάς, σε μια σειρά χώρους και περιοχές της Ελλάδας. Ολα αυτά λοιπόν συνθέτουν την υπόσταση της Συνδιάσκεψης, είναι η πραγματική της «ύλη», είναι η εικόνα αυτού που έχει κατακτηθεί και οικοδομηθεί. Και ο καθένας εκεί αισθάνεται και αντιλαμβάνεται την αξία του, τον κόπο που χρειάστηκε, το πόσο πολύτιμη είναι αυτή η υπαρκτή βάση αναφοράς. Από την άλλη, αυτή η ικανοποίηση και ακριβώς στη βάση της λογικής που υπάρχει, στη βάση των στόχων και των απαιτήσεων που τίθενται, γεννά ταυτόχρονα την ανάγκη της πάλης του αύριο, μεγαλώνει την αίσθηση της ευθύνης, κάνει πιο βαθύ τον ορίζοντα των επιδιώξεών μας.

ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ! Να μην περάσει το αντιασφαλιστικό τερατούργημα!

Με στόχο να έχει ψηφιστεί το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό μέχρι τα μέσα Μαΐου (όπου θα γίνει και η πρώτη αποτίμηση από τους επιτηρητές της Κομισιόν) η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε την κατάθεσή του στη Βουλή μέχρι τις 30 Απριλίου, ενώ προχθές Πέμπτη 15 Απριλίου παρουσιάστηκε σε άτυπο υπουργικό συμβούλιο. Με διαδικασίες-εξπρές η κυβέρνηση δρομολογεί την κατεδάφιση του λαϊκού δικαιώματος στην ασφάλιση και την περίθαλψη, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στην έννοια «κοινωνικός μεσαίωνας».

Όλα όσα είχαν διαρρεύσει μέχρι σήμερα επιβεβαιώνονται, διαψεύδοντας και τις τελευταίες αυταπάτες για τις προθέσεις της κυβέρνησης:

Η διέξοδος στη μαζική εργατική-λαϊκή πάλη!

Μετά από ένα μαραθώνιο διαβουλεύσεων ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις και με έναν συμβιβασμό για την εισδοχή του ΔΝΤ στα πράγματα της ευρωζώνης, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός «μηχανισμού στήριξης» της Ελλάδας σε περίπτωση που θα το χρειαστεί και εφόσον δεν μπορεί να βρει δανεικά από τις «διεθνείς αγορές» ή αυτά που βρίσκει έχουν εξαιρετικά υψηλό επιτόκιο.

Τα δισ. ευρώ αρχίζουν να χορεύουν στις ανακοινώσεις των κυβερνώντων, των αξιωματούχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, ενώ καθορίστηκαν και οι λεπτομέρειες των όρων του δανεισμού (ύψος επιτοκίων, χρονική διάρκεια, ποιοι πληρώνουν το μηχανισμό κ.ά). Πανηγυρίζουν οι εγχώριοι απολογητές του συστήματος για τη «βοήθεια» που δέχτηκαν –με το αζημίωτο– να μας προσφέρουν οι ιμπεριαλιστές και το χρηματιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, δένοντας, έτσι, ακόμα περισσότερο την χώρα με τα δεσμά της εξάρτησης και φορτώνοντας στους εργαζόμενους τα βάρη της αποπληρωμής του χρέους που όλο και θα μεγαλώνει.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διατυμπανίζει ότι «θα τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας» και ότι θα χρησιμοποιήσουμε την προσφορά από ΕΕ–ΔΝΤ εφόσον «χρειαστεί». Από την άλλη, βέβαια, πανηγυρίζει και αυτή για το ότι «σαν σοσιαλιστές συνέβαλαν στην δημιουργία ενός μηχανισμού που ενισχύει την αλληλεγγύη στην ευρωζώνη».

Ενώ τα σενάρια χρεοκοπίας της Ελλάδας δίνουν και παίρνουν από αναλυτές, αλλά και παράγοντες του συστήματος, το τελευταίο διάστημα έχουμε μία σοβαρή μετακίνηση από πολλές δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά από την κατεύθυνση εναντίωσης στα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα, που σαν καταιγίδα πέφτουν και θα συνεχίζουν να πέφτουν πάνω στους εργαζόμενους, σε προτάσεις και «συνολικές» κατευθύνσεις, κάποιες μάλιστα από αυτές βαφτίζονται και «προτάσεις σωτηρίας» για το λαό.

Επιχείρηση τρομοκράτησης του λαϊκού κινήματος

Είμαστε μπροστά σε μια νέα σκευωρία που στήθηκε με τους γνωστούς τρόπους που κατά κόρον χρησιμοποιεί η Ασφάλεια ή σε μια νέα "επιτυχία" του Χρυσοχοΐδη; Η απάντηση σε τέτοια διλήμματα από την Αριστερά δεν μπορεί να ‘ναι παρά η εξέταση των πολιτικών δεδομένων μιας και τα ...αποδεικτικά στοιχεία, τις περισσότερες φορές, αποδεικνύονται πλαστά ή ανέλπιστα και ...ανεξήγητα ετοιμοπαράδοτα στους ασφαλίτικους μηχανισμούς.

Οι συλλήψεις των 6, που χαρακτηρίζονται ως ο κορμός του Επαναστατικού Αγώνα (ΕΑ), αλλά και των 4 των Πυρήνων της Φωτιάς, γίνονται εν μέσω μιας παρατεταμένης και ολόπλευρης επίθεσης του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου στους εργαζόμενους της χώρας. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι απαιτήσεις της κυβέρνησης προς τα δυο βασικά της στηρίγματα (ΗΠΑ-ΕΕ) για βοήθεια στην κρίση που μαστίζει τον ντόπιο καπιταλισμό έχουν αναδείξει τα πιο υποτελή στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν ως αστική τάξη. Τους τάζουν τα πάντα. Την πλήρη παράδοση των εργαζομένων και του λαού στις απαιτήσεις τους, που δεν περιορίζονται μόνο σε επίπεδο εργασιακών και οικονομικών όρων ξεζουμίσματός τους, αλλά και στα εθνικά, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, αλλά και τη στοίχιση της χώρας στα (αντιτιθέμενα) ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα.

Οι συλλήψεις, λοιπόν, που φαίνεται να 'ταν από καιρό έτοιμες, έρχονται να εμπεδώσουν την εικόνα μιας στιβαρής και αποφασισμένης κυβέρνησης, που μπορεί να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη ανά πάσα στιγμή και να εξασφαλίσει τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα και τις επιδιώξεις. Να καταδείξει ότι οι φόβοι τους για κοινωνικές ταραχές ανάλογες του Δεκέμβρη μπορούν να ελεγχθούν.

Ερχονται να επιβεβαιώσουν το Γιώργο ως τον πιστό φίλο των ΗΠΑ, αλλά και το Χρυσοχοΐδη ως το αγαπημένο παιδί των μυστικών τους υπηρεσιών και τον αδιαμφισβήτητο εγγυητή των σχεδιασμών τους που, όλως τυχαίως, κατάφερε επί θητεία του να εξαρθρώσει τους φαντομάδες της 17Ν και τώρα τις νεότερες γενιές "τρομοκρατών".

Η ουσία της νέας συνθήκης για τα πυρηνικά μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Επαναπροσδιορισμοί και επανασχεδιασμοί στον ίδιο καμβά

Μόλις ένα χρόνο πριν, στην Πράγα, αρχές του Απρίλη του 2009, ο Ομπάμα εκφωνούσε ένα «βαρυσήμαντο» λόγο, προβάλλοντας το «όραμά» του! Στο οποίο όραμα περιέγραφε, με γλαφυρό τρόπο, την ύπαρξη ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά! Ως γνωστόν, ήταν το μόνο πράγμα που μπόρεσε να επικαλεστεί η νορβηγική επιτροπή του βραβείου Νομπέλ για να του απονείμει το Νομπέλ Ειρήνης! Ασχετα αν εκείνη τη στιγμή διεξήγαγε ταυτόχρονα δύο πολέμους! Ενα χρόνο μετά, στις 8 του Απρίλη, ο Ομπάμα ξαναβρίσκεται στην Πράγα προσκομίζοντας κάτι περισσότερο: Τη νέα συνθήκη START (με αύξοντα αριθμό 3), την οποία και συνυπογράφει με το ρώσο ομόλογό του Μεντβιέντεφ, για τη μείωση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων των δύο χωρών κατά 40% περίπου.

Αυτά συμβαίνουν λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση του νέου «πυρηνικού δόγματος» των ΗΠΑ με το οποίο ο Ομπάμα «δεσμεύεται» να μην επιτεθεί με πυρηνικά σε χώρες που σέβονται τη «Διεθνή Συνθήκη μη Εξάπλωσης των Πυρηνικών». Πράγμα όμως που δεν θα ισχύσει γι' αυτές που δεν τη σέβονται! Ποιες είναι αυτές; Μα φυσικά το Ιράν και η Β. Κορέα. Σε αυτές προστέθηκε και η «Αλ Κάιντα», που μπορεί να μην είναι χώρα αλλά βολεύει στη σημερινή συγκυρία και η δράση της εξάλλου απλώνεται, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, σε πολλές χώρες.

Ετσι, αμέσως μετά την Πράγα και σαν συνέχεια έχουμε στην Ουάσιγκτον τη συνάντηση κορυφής 47 χωρών με αντικείμενο (επίσημα) να συζητήσουν τις «βελτιώσεις στο σύστημα προστασίας πυρηνικών υλικών» και ανεπίσημα να στοχοποιήσουν με μεγαλύτερη σαφήνεια τους παραπάνω εχθρούς. Πάντως, όπως και να το δει κανείς, επιχειρείται ένας επαναπροσδιορισμός της λίστας των παραπάνω «εχθρικών χωρών». Παρουσιάζονται πλέον ως «παραστρατημένες» (άρα μπορούν να επανέλθουν στο σωστό δρόμο) και όχι ως «απείθαρχες», που ίσχυε κατά την προεδρική θητεία Μπους.