Είναι αδίστακτοι - Προέχει η πλατιά οργάνωση λαού και εργαζoμένων - Ολοι στην πανεργατική συγκέντρωση το Σάββατο 5 Μάη

Για τους εργαζόμενους είναι απόλυτα καθαρό. Αυτή η υπηρεσιακή κυβέρνηση των ιμπεριαλιστών δεν πρόκειται από μόνη της να σταματήσει να επιτίθεται στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι μέσα από δεκαετίες αγώνων. Τα τεχνάσματα που ανακαλύπτει για να κατευνάσει τη λαϊκή οργή είναι εκ των προτέρων καταδικασμένα να αποτυχαίνουν. Οι "αιφνιδιασμοί" που προφασίζεται ο Λοβέρδος και ο κάθε ξεσκολισμένος υπουργός και οι "μάχες" που λένε ότι θα δώσουν για να ...βελτιωθεί, δήθεν, η θέση των εργαζομένων αλλά στην πραγματικότητα για να εξασφαλιστούν οι απαιτήσεις των Αμερικάνων και Ευρωπαίων αφεντικών μόνο αίσθημα εμπαιγμού ή οργή προκαλούν στο λαό. Οι "αποκαλύψεις" περί εξαγορασμένων κυβερνητικών υπαλλήλων μέσω "χορηγιών και σκανδάλων" δεν θα μπορέσουν να μετριάσουν το αίσθημα οργής που φουντώνει στις λαϊκές συνειδήσεις.

Τα "νέα" μέτρα που αφορούν την άμεση εφαρμογή της αύξησης του χρόνου εργασίας αλλά και το πετσόκομμα των πενιχρών συντάξεων-επιδόματος ακόμη και των χηρών ήταν προσυμφωνημένα μέσα από το μνημόνιο που απαίτησαν οι ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο από μια κυβέρνηση υποχείριό τους. Και δεν είναι μόνον αυτά. Είναι σίγουρο -και δεν πρέπει κανένας να τρέφει καμία αυταπάτη- ότι υπάρχουν κι άλλα μέτρα που έχουν ήδη συμφωνηθεί αλλά και νέες απαιτήσεις από τα ξένα αφεντικά.

Όσο ξετυλίγεται αυτή η λαίλαπα από πλευράς του κεφαλαίου τόσο περισσότερο θα εμπεδώνεται ότι δεν πρόκειται απλώς για οικονομικά μέτρα αλλά για προσπάθεια πλήρους καθυπόταξης της εργατικής τάξης και βίαιης επιστροφής στους εργασιακούς όρους του 19ου αιώνα.

Ναι, περί αυτού πρόκειται. Για επιδίωξη απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται να μείνει καμία εργατική ή δημοκρατική κατάκτηση στο απυρόβλητο.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η "μαθητεία" για τους νεοεισερχόμενους στην παραγωγή, η απελευθέρωση των απολύσεων και ό,τι άλλο μέτρο μπορεί να σκεφτεί το κεφάλαιο πως είναι προς το συμφέρον του δεν στοχεύουν μόνο στην αύξηση της κερδοφορίας του αλλά στην πλήρη υποταγή των εργαζομένων και στη διάλυση όσων στοιχείων ταξικής συγκρότησης έχουν απομείνει.

Καλλικράτης: Μια αντιδραστική τομή ενάντια στο λαό

Κατατέθηκε από την κυβέρνηση στη Βουλή και ψηφίστηκε ήδη μόνο από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ το σχέδιο για την διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας, με την…κωδική ονομασία «Καλλικράτης».

Το σχέδιο προβλέπει ότι οι δήμοι από 1.034 που ήταν σήμερα συρρικνώνονται σε 335, ενώ καταργούνται οι νομαρχίες και στη θέση τους έρχονται οι 13 αιρετές περιφέρειες και 7 κρατικές διευθύνσεις στην θέση των παλιών κρατικών περιφερειών. Ταυτόχρονα, οι δημοτικές επιχειρήσεις, μέσα από διαδικασία συγχωνεύσεων, θα μειωθούν από 6.000 σε 2.000 και το προσωπικό των ΟΤΑ που θα «περισσεύει» θα οδηγείται σε μετατάξεις, κατά τα λεγόμενα της κυβέρνησης, ενώ οι συμβασιούχοι, με την λήξη των συμβάσεων θα απολύονται, όπως έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση με την υπογραφή του μνημονίου του «μηχανισμού στήριξης» ΔΝΤ και ΕΕ.

Υπολογίζεται ότι θα απολυθούν πάνω από 35.000 εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, οι οποίοι δουλεύουν με όλων των ειδών τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Η κυβέρνηση προπαγανδίζει ότι μέσα από τη διοικητική αναδιάρθρωση θα επιτύχει «εξοικονόμηση» των κρατικών δαπανών στα 1.170 δισ. ευρώ ετησίως, ότι θα «αποκεντρώσει» την διοίκηση προς «όφελος» των πολιτών και έτσι το αστικό κράτος θα μπορέσει να παίξει «επιτελικό» ρόλο.

Φοιτητικές – Σπουδαστικές εκλογές 2010: Εκλογική «παγωμάρα» σε ένα ταραγμένο τοπίο. Η αντίφαση ζητάει τη λύση της

Θα μπορούσαμε, χωρίς υπερβολή, να επισημάνουμε πως φέτος ζήσαμε τις πιο άνευρες φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές στο πιο ταραγμένο κοινωνικό τοπίο. Ενδεικτικό ότι και από τις καταμετρήσεις έλειπε ακόμη και εκείνος ο απολίτικος τσαμπουκάς και κρετινισμός παλιότερων χρόνων και τις χαρακτήριζε μια φανερή «παγωμάρα». Αυτή η αντίφαση δεν είναι παρά μέρος της συνολικής αντίφασης που χαρακτήρισε όλη την προηγούμενη περίοδο την κατάσταση μέσα στους σπουδαστικούς χώρους. Με αυτή την έννοια (και) τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών ανέδειξαν στοιχεία που τις βασικές τους πλευρές είχαμε επισημάνει στο προεκλογικό σημείωμα στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας. Αξίζει, ωστόσο, στη βάση και των αποτελεσμάτων πια, να ξαναπροσεγγίσουμε τα ζητήματα όσον αφορά το φοιτητικό κίνημα, την κατάσταση που το χαρακτηρίζει, αλλά και τις διεργασίες που συντελούνται στα πλαίσια του.

Η επίθεση και η αμηχανία της νεολαίας

Κατ’ αρχάς, και πριν περάσουμε στους «αριθμούς», υπάρχει η ανάγκη για ένα γενικό σχόλιο. Η νεολαία απείχε, στο μεγαλύτερο μέρος της, από τη λαϊκή πάλη του τελευταίου διαστήματος, δεν έχει «χωνέψει» την κρίση, τη γενικευμένη επίθεση. Οχι με την έννοια πως δεν έχει αρχίσει να τη βιώνει ήδη με άμεσους και με έμμεσους τρόπους, αλλά με την έννοια πως στον ίδιο βαθμό που την αγανακτεί και την εξοργίζει όλο το «πακέτο» των άδικων μέτρων που διαισθάνεται πως την αφορά άμεσα και για όλη της την ζωή, αλλά και το αντιδραστικό εκπαιδευτικό τοπίο που συμπιέζει τα στοιχειώδη δικαιώματά της, στον ίδιο βαθμό τη φοβίζει, τη στριμώχνει, την έχει φέρει, προς το παρόν, σε αμηχανία.

Τα πάντα στο κεφάλαιο!

«Τα πάντα στο κεφάλαιο» είναι η ουσία των αντεργατικών μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την επικύρωση του μνημονίου με ΕΕ και ΔΝΤ. Κανένα εμπόδιο στην καταλήστευση του κόπου της εργατικής τάξης, καμιά καθυστέρηση στο ξερίζωμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι η κρίση αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία προκειμένου το σύστημα να επιταχύνει την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων και να «καθαρίσει» το τοπίο. Η ευκαιρία του κεφάλαιου για μια συνολική πολιτική ρεβάνς σε βάρος της εργατικής τάξης είναι εδώ και πρέπει να αδραχτεί. Και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάνει τα πάντα για να διευκολύνει τη διαδικασία αυτή.

Το πακέτο των μέτρων που προωθείται στον ιδιωτικό τομέα είναι κυριολεκτικά σαρωτικό. Και τα αποτελέσματα που αναμένεται να έχει στο αμέσως επόμενο διάστημα είναι ανατριχιαστικά: μισθοί πείνας, εκτόξευση της ανεργίας, επέκταση της ανασφάλειας, διάλυση κάθε έννοιας συλλογικής διεκδίκησης. Αυτά ακριβώς εννοεί και το κεφάλαιο όταν μιλάει για «τόνωση της επιχειρηματικότητας». Η λεγόμενη «επιχειρηματικότητα» του κεφαλαίου, δηλαδή η δυνατότητά του να κάνει «μπίζνες» ανεμπόδιστο, ισοδυναμεί με τον εξανδραποδισμό της εργατικής τάξης, περνάει μέσα από την επιβολή ενός καθεστώτος αβεβαιότητας, ανασφάλειας και εξαθλίωσης για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Για τη νέα κορεατική κρίση. Οι ΗΠΑ διαμορφώνουν πολεμικό κλίμα στην περιοχή

Την τελευταία δεκαετία οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Β. Κορέα μοιάζουν με «σκοτσέζικο ντους»: μια κρύο, μια ζέστη. Από τον Ιούνιο του 2000 που οι αρχηγοί των κρατών της Βόρειας και Νότιας Κορέας συναντήθηκαν στην πρωτεύουσα της πρώτης, Πιονγιάνγκ, στο πλαίσιο της πολιτικής συμφιλίωσης η οποία και αποκλήθηκε «πολιτική της ηλιαχτίδας», μέχρι τη δεύτερη και τελευταία συνάντησή τους τον Οκτώβριο του 2007, το Κορεατικό έρχεται και παρέρχεται από το προσκήνιο μέσα από διαφόρων ειδών καταστάσεις και γεγονότα που έχουν όλα τη σφραγίδα των ΗΠΑ.

Από το 2002 η Κορέα δαιμονοποιείται μαζί με το Ιράκ και το Ιράν και αποτελεί μέρος του επονομαζόμενου «άξονα του κακού». Ωστόσο οι εξελίξεις με τη «συμφωνία της 13ης Φεβρουαρίου του 2007» για την αποπυρηνικοποίηση συνολικά της κορεατικής χερσονήσου φαίνεται να διαμορφώνει μια απρόοπτη ύφεση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, που δεν συνάδει με τη γενικότερη συγκυρία που έχει ήδη διαμορφώσει η αμερικάνικη επιθετική πολιτική. Το 2004 ξαφνικά μοιάζει με κάτι το πολύ μακρινό όταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπους –και για πολλούς ο πραγματικός διαμορφωτής της πολιτικής των ΗΠΑ στο διάστημα αυτό- δήλωνε πως «δεν διαπραγματευόμαστε με το “κακό”, θα το νικήσουμε».

Μαζικά και μαχητικά στην απεργία στις 20 Μάη. Ας γίνει το κίνημα ο εφιάλτης τους

Ερχονται στιγμές στην ιστορία της ταξικής πάλης που η οξυμένη μορφή που παίρνει υποχρεώνει όλες τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες, όλες τις πολιτικές δυνάμεις, καθώς και τις συνδικαλιστικές, να πάρουν θέση με ποια πλευρά της πάλης των τάξεων είναι. Μια τέτοια περίοδος άνοιξε και αποκαλύπτει όλο και πιο καθαρά ποιοι είναι οι φίλοι του εργαζόμενου λαού και ποιοι είναι οι εχθροί του.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η συνδυασμένη επίθεση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση εναντίον της Αριστεράς, καθώς και εναντίον των απεργιών και διαδηλωτών. Εχει σημασία εδώ να σημειωθεί ότι ο Α. Σαμαράς, εξηγώντας στη Βουλή τους λόγους που το κόμμα του καταψήφισε τα μέτρα της κυβέρνησης, επισήμανε δύο πράγματα. Το πρώτο, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διέθετε την πλειοψηφία που χρειαζόταν, και, το δεύτερο, να μην αφήσει την αντιπολίτευση στην Αριστερά και στους απεργούς.

Γίνεται πιο φανερό πως, παρά την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις απέναντι στον εργαζόμενο λαό και την πάλη του είναι ενωμένες. Την ίδια στιγμή, οι επίσημες κοινοβουλευτικές δυνάμεις της Αριστεράς αναγκάζονται να δείξουν όλο και περισσότερο το πραγματικό τους πρόσωπο, τόσο στο επίπεδο των αιτημάτων που προβάλλουν και του χαρακτήρα και των στόχων της πάλης του εργαζόμενου λαού όσο και στην προσπάθεια που κάνουν για να χειραγωγήσουν το κίνημα και να το προσανατολίσουν στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας.

Συμφωνία φρίκης και αντιλαϊκής λεηλασίας

Η Κυριακή 2 Μάη 2010 θα μείνει σίγουρα ανεξίτηλη για αρκετό καιρό στη μνήμη των εργαζομένων αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί αποτέλεσε την οδυνηρή «πρώτη» της παράδοσης της χώρας και του λαού στα πλοκάμια του ΔΝΤ και του μηχανισμού της ΕΕ. Ο Γ. Παπανδρέου με ένα διάγγελμα-μνημείο προκλητικότητας και ξετσιπωσιάς ανακοίνωσε ένα νέο γύρο λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος και ισοπέδωσης εργατικών δικαιωμάτων.

Τολμώντας να μιλά στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, να μιλά για τις θυσίες «μας», αυτός που αδιαφορεί για τις θητείες (αφού έχει έτοιμη τη θεσούλα του στις «στοργικές» αγκάλες των υπερατλαντικών αφεντικών του), αλλά που παράλληλα φροντίζει να ετοιμάσει νέο εκλογικό νόμο, έβαλε σε εφαρμογή το μηχανισμό κατεδάφισης που επιβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ, υπογράφοντας τη σχετική συμφωνία. Και λίγες μέρες μετά, στις 6 του Μάη, το έκανε και νόμο του κράτους.

Η χρεοκοπία για την αποφυγή της οποίας υποτίθεται ότι παίρνονται τα μέτρα, είναι ήδη εδώ για χιλιάδες εργαζόμενους και λαϊκά νοικοκυριά.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ–ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2010: Το πραγματικό δίλημμα έχει τεθεί - Νέοι με δικαιώματα και μέλλον ή δούλοι του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού;

Λίγες μέρες απομένουν από τη διεξαγωγή των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζεται η επιφανειακή ηρεμία στις σχολές, κάτι που προκαλεί ερωτήματα και προβληματισμούς στο αγωνιστικό δυναμικό των συλλόγων. Τι συμβαίνει λοιπόν; Την περιορισμένη έτσι κι αλλιώς συμμετοχή της νεολαίας που σπουδάζει στα ΑΕΙ-ΤΕΙ στους πρόσφατους αγώνες του λαού την έχει διαδεχθεί μια φάση αποστασιοποίησης; Οχι, και σ’ αυτό μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί!

Το ανενεργό ηφαίστειο…

Η νεολαία βιώνει ήδη τις συνέπειες της γενικευμένης επέλασης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Οι φοιτητές παίρνουν ήδη τα πρώτα ηχηρά μηνύματα οικονομικής και κοινωνικής καταβύθισης των γονιών τους που επέβαλε η ιμπεριαλιστική τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και υλοποιεί η κυβέρνηση με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ και των Μέσων Μαζική Εξαπάτησης. Η καταιγιστική επίθεση, με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων. Η ανοιχτή αμφισβήτηση του δικαιώματος στη δουλειά. Η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Οι χιλιάδες προς απόλυση εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα μέσω του «Καλλικράτη». Η αύξηση του ορίου των απολύσεων, που ανοίγει το δρόμο για την ανεργία σε όλο και περισσότερους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Θα πληρώνουμε για περισσότερα χρόνια για να πάρουμε μικρότερες συντάξεις

Το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας έχει πρόβλημα. Αυτό το παραδεχόμαστε. Το θέμα είναι, όμως, ποιο είναι αυτό το πρόβλημα; Γιατί άλλο πρόβλημα έχει ο λαός με το ασφαλιστικό και άλλο το σύστημα.

Το σύστημα θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι ότι τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και έτοιμα να καταρρεύσουν, ως συνέπεια της κακοδιαχείρισης, αλλά και της μικροπολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των συντεχνιών, όπως λένε. Αρα η μόνη λύση είναι να αυξηθούν οι εισφορές και τα όρια ηλικίας και να μειωθούν οι παροχές.

Ουσιαστικά, το πρόβλημα του ασφαλιστικού είναι ένα πρόβλημα διανομής του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι. Το σύστημα επιδιώκει να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το μέρος αυτού του πλούτου που καρπώνεται και να χρησιμοποιήσει προς όφελός του και για την αύξηση της κερδοφορίας του τα αποθεματικά των ταμείων, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από πλούτος που έχει παραχθεί από τους εργαζόμενους.

Είστε υπόλογοι για τη Marfin

Η δολοφονία των τριών (ουσιαστικά τεσσάρων) ανθρώπων στη Marfin αλλά και όσα προηγήθηκαν, για να περιοριστούμε μόνο στην τελευταία τεράστια απεργιακή διαδήλωση, επιβάλλουν σε κάθε αριστερή οργάνωση, όσο επίσης επιβάλλεται για τις αυτοαποκαλούμενες αναρχικές ομάδες, μια ξεκάθαρη τοποθέτηση. Δεν είναι στις προθέσεις μας να χρίσουμε εμείς ποιες είναι οι αυθεντικές -και πάντα βεβαίως... συσπειρώσεις και όχι οργανώσεις- που εκφράζουν το αναρχικό «απελευθερωτικό πνεύμα» και συνεπώς δεν μπαίνουμε σ' αυτή τη διαχωριστική πιστοποίηση που, δυστυχώς, έχει κατακλύσει τον... απελευθερωτικό χώρο του indymedia.

Ομως οι πρoσπάθειες ερμηνείας και όχι αυτοκριτικής (κάτι που στο χώρο αυτό θεωρείται εξουσιαστικό, φαίνεται) αναδεικνύουν διαθέσεις από κάποιες συλλογικότητες να ακουμπήσουν τα καυτά ζητήματα που για χρόνια υποθάλπονταν, αποφεύγονταν να ανοιχτούν αλλά και συγκαλύπτονταν από όλες τις τάσεις αυτού του χώρου. Ταυτόχρονα όμως αναδεικνύουν την ιδεολογική γύμνια που διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κόσμου.

Νεπάλ: Μεγάλη επιτυχία της γενικής απεργίας

Εδώ κι ένα χρόνο περίπου το Νεπάλ βρίσκεται σε ένα πολιτικό αδιέξοδο που η ημερομηνία λήξης του τελειώνει στα τέλη του Μάη. Τουλάχιστον αυτό αφορά την καταληκτική ημερομηνία για τη διαμόρφωση του συντάγματος από τη Συντακτική Συνέλευση, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να παραταθεί η διαδικασία. Με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να διαγκωνίζονται για το ποιος και προς τα πού θα οδηγήσει τα πράγματα, σε μια λυσσαλέα προσπάθεια να υπονομευθεί και να μην ολοκληρωθεί η επαναστατική διαδικασία, οι εξελίξεις στη χώρα βρίσκονται σε νέο κρίσιμο σταυροδρόμι.

Από τις προετοιμασίες για τις εκδηλώσεις για τη φετινή Πρωτομαγιά με τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που συμμετείχε σε αυτές, υπήρχε μια προσμονή γι' αυτό που επρόκειτο να γίνει. Πράγματι, η επίδειξη δύναμης και πειθαρχίας των Μαοϊκών ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή με την κήρυξη της γενικής απεργίας. Και τους τρόμαξε όλους. Ντόπια αντίδραση, ιμπεριαλιστικά κέντρα και ρεβιζιονιστές. Στις 6 Μάη οι Μαοϊκοί αποφάσισαν να σταματήσουν τη γενική απεργία και να επιτρέψουν την τροφοδοσία του Κατμαντού όπου οι ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης είχαν αρχίσει να γίνονται αισθητές. Παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα –συνεχείς βροχές και εμφάνιση διάρροιας σε καταυλισμούς όπου έμενε κόσμος που ήρθε για τις κινητοποιήσεις, προβοκάτσιες και επιθέσεις ενάντια στα μέλη τους στη διάρκεια των διαδηλώσεων- η πρωτοβουλία είναι δική τους.

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΕ ΗΤΤΑ; Η αναρχική – αυτόνομη εκδοχή των αστικών κηρυγμάτων

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτή την έκδοση, αναφέρονται στην εισαγωγή του κειμένου που ακολουθεί και βέβαια ελπίζουμε ότι αναδεικνύονται από το σύνολο της. Είναι λόγοι συγκεκριμένοι, πολιτικοί, είναι αιτίες μάχης και σε αναφορά με το κίνημα και την πάλη. Εξάλλου μάλλον είναι ευρύτερα αντιληπτό πως δεν υπάρχουν πια ανύποπτες στιγμές. Οι τριγμοί, ακόμα και οι ρωγμές, έχουν μπει στην καθημερινότητα της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής και οι όροι που έχουν σωρευτεί βεβαιώνουν πως στη φάση που διανύουμε όλα αυτά θα πυκνώνουν. Στους χώρους της νεολαίας, στους εργαζόμενους, στους εργάτες -μετανάστες και έλληνες- κάθε μέρα φέρνει και θα φέρνει νέες αγριότητες, πιο οξυμένες τις παλιές ανάγκες, πιο πολλά ερωτήματα. Το ίδιο γίνεται στις χώρες και στους λαούς της περιοχής, όλου του πλανήτη.

 ‘Έτσι πληθαίνουν διαρκώς τα πρωτόγνωρα γεγονότα, τα κινήματα, οι ξεσηκωμοί, οι εκρήξεις. Πρωτόγνωρα, γιατί γίνονται μετά το «τέλος της Ιστορίας», η οποία προφανώς δεν «υπάκουσε» στις αποφάσεις των κυρίαρχων. Αλλά πρωτόγνωρα και γιατί αναζητούν να συνθέσουν πολλές νέες μικρές αφηγήσεις και να επαναθεμελιώσουν τη μεγάλη αφήγηση της πάλης για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Δηλαδή γιατί αν και η σύγκρουση είναι η «παλιά» ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό από τη μια, τους λαούς και τους εργάτες από την άλλη, είναι νέοι οι όροι στους οποίους συμβαίνει και εξελίσσεται. Είναι ο νέος κύκλος που έχει αρχίσει μετά την ήττα, όπου πριν από όλα οι αποκάτω αναζητούν εκ νέου τους όρους συγκρότησης τους. Σαν τάξη, σαν λαοί, σαν κίνημα. Για αυτό εκ νέου αναζητούν και την ιδεολογία, και τη θεωρία που θα θεμελιώνει την πάλη τους , την πολιτική που θα την συγκροτεί, θα την αναπτύσσει και θα την εκφράζει. Αναζητούν δηλαδή την επαναστατική Αριστερά που απαιτούν οι συνθήκες, αυτή που πρέπει και μπορεί να συντεθεί από τα υλικά της ταξικής πάλης σήμερα.

Αντικειμενικά, όλα αυτά, αποτελούν το φόντο της προσπάθειας που κάνουμε με αυτή την έκδοση. Για παράδειγμα, ο Δεκέμβρης ήταν μία από τις «μικρές νέες αφηγήσεις», που έθεσε ερωτήματα, ταρακούνησε συνειδήσεις στους από κάτω και γέννησε ανησυχίες και φόβους και στους ενδιάμεσους του ρεφορμισμού και στους κυρίαρχους. Υπήρξαν και άλλα σημαντικά πρόσφατα γεγονότα στους χώρους της νεολαίας που επιβεβαίωσαν με τους σημερινούς όρους πως αυτή συνεχίζει να αποτελεί τον ευαίσθητο δέκτη των διεργασιών στα βαθύτερα κοινωνικά στρώματα, τον προπομπό των συγκρούσεων που κυοφορούνται.

Αυτό που εμείς θεωρούμε ότι απαιτεί την πιο μεγάλη προσοχή, είναι οι μετατοπίσεις των συνειδήσεων και οι προβληματισμοί στους από κάτω, στις βεβαιότητες που είχαν, είτε για την πάλη που «δεν χρειάζεται», είτε για το τι σημαίνει πάλη, πως συγκροτείται, πως προχωρά. Φυσικά  είμαστε ακόμα στην αρχή, όμως είναι φανερό πως «ακλόνητες» κατασκευές – ουσιαστικά παραλλαγές των αστικών αντιλήψεων- γύρω από όλα αυτά τσαλακώθηκαν από την ισχύ της πραγματικότητας με την οποία συγκρούστηκαν.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν προφανώς οι απόψεις και αντιλήψεις του αναρχικού- αυτόνομου χώρου που όσο διευρύνονται τα κινηματικά γεγονότα τόσο πιο περιθωριακός θα δείχνει. Όσο η ίδια η πάλη αποκτά κλίμακα και θέτει απαιτήσεις τόσο περισσότερο θα πείθει ότι αυτό «δεν τον αφορά», ότι οι θεωρητικές και πολιτικές προδιαγραφές του είναι ασύμβατες με την υπόθεση των μαζών. Με αυτό το ζήτημα ασχολείται η παρούσα έκδοση, επιχειρώντας ταυτόχρονα να δείξει πως αυτή η «ασυμβατότητα»  των αναρχικών-αυτόνομων αντιλήψεων με τη μαζική πάλη έχει μακρύ παρελθόν που προοιωνίζει και ανάλογο μέλλον!

                                                                                  ΙΟΥΛΙΟΣ 2009

Η κυβέρνηση παρέδωσε τη χώρα στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο! Oλοι στους δρόμους, όλοι στον αγώνα!

Κυριολεκτικά καταιγιστικές είναι και θα είναι οι εξελίξεις στη χώρα με σημείο αφετηρίας την απόφαση της κυβέρνησης στις 23 Απρίλη με την οποία το ΔΝΤ εισβάλλει στη χώρα. Πρόκειται για ένα δεδομένο που δεν λειτουργεί αθροιστικά σε όλα τα προηγούμενα, αλλά θα αποτελέσει παράγοντα ανατροπής κάθε είδους κοινωνικής και πολιτικής ισορροπίας, παράγοντα αναδιαμόρφωσης όλων των σχέσεων. Τόσο της σχέσης εξάρτησης της αστικής τάξης με τον ιμπεριαλισμό όσο και του ταξικού συσχετισμού ανάμεσα στο λαό και το σύστημα. Το προς ποια κατεύθυνση θα ανατραπούν-αναδιαμορφωθούν οι σχέσεις αυτές είναι, νομίζουμε, φανερό ότι δεν έχει κριθεί.

Οι θερμές μέρες που ακολούθησαν την απόφαση της Παρασκευής 23 Απρίλη, με τις έντονες και αντιφατικές διεργασίες σε Ουάσιγκτον-Βερολίνο-Παρίσι, και η διαμόρφωση όρων πνιγμού της χώρας με βάση αυτές είναι μόνο τα πρώτα επεισόδια του ζητήματος που έχει τεθεί επί τάπητος. Πολύ περισσότερο δεν έχει κριθεί και βρίσκεται εντελώς στην αρχή του το ζήτημα του ταξικού συσχετισμού, το ζήτημα δηλαδή της ανάπτυξης της πάλης των εργατών και του λαού της χώρας στην έκταση, την ένταση και την κατεύθυνση που απαιτούν οι εξελίξεις αυτές. Αλλά, πλέον, και ως προς αυτό το ζήτημα υπάρχει κάτι «καινούριο»: Η κατάσταση που διαμορφώνεται θέτει στον ίδιο το λαό και με τον πιο απαιτητικό τρόπο την ανάγκη της σύγκρουσής του με το σύστημα της υποτέλειας. Και αυτό θα γίνεται κάθε μέρα πιο επιτακτικό, πιο φανερό, για ολοένα μεγαλύτερα εργατικά-λαϊκά-νεολαιίστικα κομμάτια.

Ιστορικές προκλήσεις! Άγριες αναμετρήσεις! Μεγάλες ανατροπές!

Ούτε κι εμείς οι ίδιοι μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο προφητικοί θα ήμαστε,  όταν σε κάθε φάση των προηγούμενων δεκαετιών, όποτε η καπιταλιστική επίθεση γνώριζε νέα έξαρση και ένταση, διατυπώναμε την εκτίμηση ότι “ακόμα δεν είδαμε τίποτα”. Η εκτίμησή μας αυτή, όσο και αν ακουγόταν “απαισιόδοξη”, ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς βασικών διαπιστώσεων που αφορούσαν κυρίως τους ήδη διαμορφωμένους αρνητικούς συσχετισμούς υπέρ του συστήματος, διεθνώς και στη χώρα μας. Αφορούσαν την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, που με τη σειρά τους έβαζαν τη σφραγίδα τους στη διάλυση και χρεοκοπία αυτού που θεωρήθηκε και θεωρείται Αριστερά για δεκαετίες μέχρι και σήμερα.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα, όπου ο καπιταλιστικός οδοστρωτήρας απειλεί να σαρώσει και να ισοπεδώσει τα πάντα που θυμίζουν δικαιώματα (την τόσο μισητή λέξη για το σύστημα). Φτάσαμε σήμερα, όπου τα πάσης φύσης πιράνχας και καρχαρίες έχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει και, βρισκόμενα σε παροξυσμό, κατασπαράζουν τα πάντα στο διάβα τους. Φτάσαμε σήμερα, όπου το αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού προβάλλει απειλητικό, χωρίς τα φτιασίδια και τα μερεμέτια προηγούμενων δεκαετιών, όταν συστηματικά προετοίμαζε την επίθεση. Φτάσαμε σήμερα, όπου οι σύγχρονες ορδές των ιμπεριαλιστών σε Δύση και Ανατολή έχουν κυριολεκτικά εφορμήσει πάνω σε χώρες, σε λαούς, σε κυβερνήσεις, προκειμένου να επιβάλουν τους βάρβαρους ιδιαίτερους και συνολικούς τους όρους, σπέρνοντας όλεθρο, πείνα, εξαθλίωση, καταστροφή, ανεργία, φτώχεια.

Φτάσαμε, λοιπόν, σήμερα, όπου οι λαοί διεθνώς βρίσκονται μπροστά σε ιστορικές προκλήσεις. Προκλήσεις που αφορούν μέχρι και την ίδια τη ζωή και το μέλλον τους. Οπου οι λαοί καλούνται να βιώσουν μεγάλες ανατροπές, που όμως η αβεβαιότητα, η ασάφεια δεν αφήνουν να φανεί καθαρά η ροπή και η κατεύθυνση αυτών των ανατροπών, αν θα βρίσκονται, δηλαδή, σε επαναστατική ή ακόμα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση.

Συντονισμός σωματείων και εργατικών επιτροπών ή άλλη μία παράταξη ζύμωσης άσφαιρων «προωθημένων» αιτημάτων;

Με αφορμή τη σύσκεψη για τη δημιουργία πανελλαδικού συντονισμού πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων που έγινε την Κυριακή 25 Απρίλη, θα θέλαμε να σχολιάσουμε κάποια ζητήματα.

Θεωρούμε αδιαμφισβήτητη την αναγκαιότητα συντονισμού και κοινής δράσης των σωματείων, της αγωνιστικής ενότητας και της μαζικότερης συμμετοχής των εργαζόμενων με κάθε μέσο και τρόπο στους αγώνες ενάντια στην πρωτόγνωρη επίθεση του συστήματος. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν αποθρασυνθεί και σε μια προκλητική επίδειξη δύναμης επιχειρούν την ισοπέδωση δικαιωμάτων και κατακτήσεων δεκαετιών.

Πριν ήταν το Προγράμματος Σταθερότητας. Σήμερα ο μηχανισμός «στήριξης», δηλαδή το νέο συμβόλαιο υποταγής στις εντολές των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ και των μηχανισμών τους, ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λπ.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ –με την πλήρη στήριξη της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και των αστικών ΜΜΕ– έχει ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να καταφέρει ένα αποφασιστικό πλήγμα όχι μόνο στα δικαιώματα αλλά και στις συνειδήσεις του λαού και των εργαζομένων. Η καταιγιστική επίθεση έχει στόχο να τσακίσει κάθε αντίσταση, να υποτάξει το λαό και τους εργαζόμενους, να τους κάνει να αποδεχτούν μοιρολατρικά και με σκυμμένο το κεφάλι τα μέτρα που επιβάλλουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Τι έχουν οι εργαζόμενοι για να στηριχθούν απέναντι σε αυτήν την κατάσταση; Σε ποια φάση είναι το συνδικαλιστικό κίνημα για να αντιμετωπίσει την ιστορικού χαρακτήρα επίθεση του κεφαλαίου;

Επιτακτική ανάγκη να μπει η σπουδάζουσα νεολαία στον αγώνα. Να πάρει θέση στην ταξική αντιπαράθεση!

Πολύ πίσω από τις απαιτήσεις και τις ανάγκες της περιόδου βρίσκεται η απάντηση στην ολοένα κλιμακούμενη επίθεση, του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος. Αυτό έγινε έντονα αντιληπτό στο διήμερο των απεργιακών κινητοποιήσεων στις 21-22 Απρίλη.

Στις 21/4 πραγματοποιήθηκε παμφοιτητική κινητοποίηση με τη συμμετοχή 9 συλλόγων (οι 7 από το ΕΜΠ και 2 από το ΕΚΠΑ). Η πορεία καθορίστηκε με πρωτοβουλία της ΕΑΑΚ την οποία στήριξαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις και μέσα από τα κοινά πλαίσια που υπερψηφίστηκαν σε δυο σχόλες (ΗΜΜΥ και Φυσικό). Ωστόσο, πολιτικά είχε χρωματιστεί από την ΕΑΑΚ ως πορεία εκπαιδευτικοκεντρική, ενάντια στα ΚΕΣ, το πολυνομοσχέδιο για την εκπαίδευση και το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων (ΕΠΠ). Η συμμετοχή στην πορεία δεν ξεπέρασε τους 500 διαδηλωτές. Μετά την πορεία ακολούθησε Συντονιστικό το οποίο ήταν μια μάζωξη 20 συνδικαλιστών. Εγινε αποδεκτή η πρόταση του εκπροσώπου της Πληροφορικής πάνω στην οποία μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων από το σύλλογο του Φυσικού πρότειναν ορισμένες προσθήκες (και με βάση το κοινό πλαίσιο).

Ιράκ-Αφγανιστάν: Τα αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Το τελευταίο διάστημα γίνεται ολοένα και πιο φανερή η αδυναμία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να διαχειριστεί τα προβλήματα και να προωθήσει μ’ επιτυχία την πολιτική του στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή. Μετά το διπλωματικό επεισόδιο ΗΠΑ-Ισραήλ τελευταία και τις έντονες τριβές και διαφωνίες με την Τουρκία του Ερντογάν, οι εξελίξεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν υπογραμμίζουν την παραπάνω διαπίστωση.

Η διακυβέρνηση Ομπάμα δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα προβλήματα και το τέλμα που χαρακτήριζε την πολιτική του προκατόχου του στην περιοχή. Δείγμα -ανάμεσα σ’ άλλα- αυτής της κατάστασης είναι οι ολοένα και πιο συχνές, φανερές και έντονες διαφωνίες και κόντρες του Λευκού Οίκου με τους πολιτικούς που είχε επιλέξει να χρησιμοποιήσει ως βιτρίνα των κατοχικών κυβερνήσεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Στο Ιράκ είναι φανερή η προτίμησή τους προς τον Αλάουι, τον πρώτο «δοτό» πρωθυπουργό του Ιράκ αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τα στρατεύματα των Αμερικάνων και των τότε «πρόθυμων» συμμάχων τους. Παρά τις κατηγορίες για εκλογική νοθεία που αφορά οχτακόσιες χιλιάδες ψηφοφόρους, οι Αμερικανοί επικύρωσαν την πρώτη -σύμφωνα με τα επίσημα και ελεγχόμενα αποτελέσματα- θέση του Αλάουι (91 έδρες), ρίχνοντας στη δεύτερη θέση τον μέχρι πρότινος πρωθυπουργό Αλ Μαλίκι με 89 έδρες. Η προτίμησή τους προς τον Αλάουι, που πήρε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης (οπωσδήποτε συμμαχικής με βάση τα αποτελέσματα), σχετίζεται μάλλον με την προσπάθειά τους να ψαλιδίσουν και να μειώσουν τη δύναμη και τον «αέρα» αυτών των πολιτικών δυνάμεων στο Ιράκ που έχουν σχέσεις και αναφορά στο Ιράν στον έναν ή τον άλλο βαθμό. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο νέος «εκλεκτός» τους, Αλάουι, δεν έκρυψε προεκλογικά το «λοξοκοίταγμά» του προς τη Σαουδική Αραβία ως αντιστάθμισμα προφανώς της επιρροής που ασκεί η Τεχεράνη στους δύο πολιτικούς σχηματισμούς που κατέλαβαν τη δεύτερη και τρίτη θέση στις εκλογές, το κόμμα του Μαλίκι και την πιο καθαρά φιλοϊρανική «Εθνική Συμμαχία» που κατέλαβε 70 έδρες.

ΔΝΤ: Ο,τι αγγίζει …ρημάζει! 11 παραδείγματα χωρών που δέχτηκαν τις …ευεργετικές παρεμβάσεις του ΔΝΤ

Το ΔΝΤ είναι σε όλους γνωστό ως ένας αμείλικτος οργανισμός, ο οποίος παρεμβαίνει σε χώρες που έχουν οικονομικά προβλήματα, δανείζοντάς τους με αντάλλαγμα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα «αναδιάρθρωσης», όπως λένε, των αδύναμων οικονομιών τους. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ανεργία και εξαθλίωση για τους λαούς, χωρίς πάντα διόρθωση των οικονομικών δεικτών, εξ’ αιτίας των οποίων, υποτίθεται, έγινε η παρέμβαση του ΔΝΤ.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία και ο χαρακτήρας του οργανισμού αυτού. Ο ρόλος του δεν είναι αυτός που επίσημα παρουσιάζεται, δηλαδή η παροχή τεχνικής βοήθειας και τεχνογνωσίας για την αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων. Είναι η ευθεία και ωμή παρέμβαση στην οικονομία μιας χώρας, με στοχο να την κάνει παράδεισο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και, επομένως, κόλαση εξαθλίωσης για τους λαούς.

Ετσι, το ΔΝΤ δεν ξεκινά από το δεδομένο ότι κάθε χώρα μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της, αλλά από το δεδομένο ότι ο πλούτος που μπορεί να παράξει κάθε χώρα πρέπει να είναι διαθέσιμος, και μάλιστα με τους πιο ευνοϊκούς όρους, στα γεράκια των μονοπωλίων. Και ότι οι έννοιες εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία -το στοιχειώδες, δηλαδή, δικαίωμα ενός λαού να κάνει κουμάντο στον τόπο του- είναι ανύπαρκτες μπροστά στο …ύψιστο, πανθομολογούμενο και αναμφισβήτητο …δικαίωμα του κεφαλαίου να αυξάνει τα κέρδη του.

Ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων σημαίνει ότι ο λαός μπορεί και η Αριστερά θέλει!

Σήμερα ένα πράγμα είναι αναγκαίο και έχει ζωτική σημασία για τις πλατιές μάζες των εργαζομένων: να παλέψουν για την ανατροπή των βάναυσων και αντιλαϊκών μέτρων.

Η επίθεση του συστήματος έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας που στο πέρασμά της γκρεμίζει και σαρώνει κατακτήσεις και δικαιώματα των λαϊκών μαζών που έχουν κερδηθεί με θυσίες και αίμα.

Επίθεση πρωτόγνωρη, με στόχους και επιδιώξεις που θα έχουν άμεσο αποτέλεσμα σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού και σε όφελος της αστικής τάξης. Στόχοι που θα βυθίσουν τον κόσμο της δουλειάς στην ανέχεια και σε εκτεταμένη εξαθλίωση. Και αυτό όχι για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, αλλά για δεκαετίες.

Ταυτόχρονα στοχεύουν και στη διάλυση του εργατικού κινήματος για μεγάλη διάρκεια ώστε οι εργαζόμενες μάζες να μηn μπορούν να σηκώσουν κεφάλι!

Με δυο λόγια, στη σημερινή λυσσαλέα επίθεση ενάντια στον κόσμο της δουλειάς κρίνεται το αν οι εργαζόμενες μάζες θα μπούνε σε μια παρατεταμένη περίοδο εξαθλίωσης και περιπετειών ή θα οδηγηθούν στη μαζική πάλη, θα ξεσηκωθούν και θα ανατρέψουν τα σκληρά και βάναυσα μέτρα. Κρίνεται, δηλαδή, και η δυνατότητα του κινήματος να μπορεί να διεξάγει μάχες και να είναι αποτελεσματικές.