Εκλογικές αυταπάτες ή κινηματικές ανατροπές;

Μέσα στον Ιούλιο, η κυβέρνηση της «ηλεκτρονικής διαβούλευσης» (!) επιχειρεί, με ένα νομοσχέδιο, το πιο βαρύ και βαθύ χτύπημα των εργατών και του λαού της χώρας. Σημαδεύει τον πυρήνα των δικαιωμάτων και των όρων συγκρότησης της εργατικής τάξης, όταν προωθεί την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την αποχαλίνωση των απολύσεων. Αναγγέλλει με τον πιο κυνικό τρόπο την κοινωνική κόλαση που ξημερώνει όταν εισάγει και θεσμοθετεί επίσημα την παιδική εργασία- δουλεμπορία, την παράδοση των νέων στην εργοδοσία και το κεφάλαιο. Καταστρέφει τους τελευταίους στοιχειώδεις αρμούς ισορροπίας για τον κόσμο της δουλειάς όταν στέλνει τους απόμαχους της από τη δουλειά στην απόλυση, στην εξαθλίωση, στο θάνατο. Στην πραγματικότητα, το τοπίο που επιδιώκουν να διαμορφώσουν με αυτές τις επιλογές, δεν είναι «απλώς» μια επιδείνωση της έτσι και αλλιώς σκληρής επίθεσης και καπιταλιστικής πραγματικότητας που εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, ο λαός, και η νεολαία της χώρας. Είναι ποιοτικά μια νέα κατάσταση. Η εργατική δύναμη θα πουλιέται «με το τσουβάλι», χωρίς όρους, χωρίς καμιά διασφάλιση. Θα πουλιέται από 15 ετών ως τα βαθιά γεράματα. Δεν θα έχει κατώτερο μεροκάματο, ωράριο, σύμβαση. Δεν θα έχει περίθαλψη, σύνταξη, άδεια, δώρα. Ταυτόχρονα, αυτή η κατεύθυνση ξεπερνάει τα όρια της εργατικής τάξης. Γενικεύεται σε όλους τους εργαζόμενους και υπαλλήλους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που τα όρια τους από την άποψη των εργασιακών σχέσεων, γίνονται ήδη δυσδιάκριτα. Ελαστικότητα, ανεργία, εξαθλίωση για όλους. Γυναίκες και άντρες. Μητέρες και ανάπηρους. Παιδιά, μεσήλικες, και γέροντες.

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ. Φτηνή τροφή στις ορέξεις του κεφάλαιου

Φτηνή τροφή στις ορέξεις του κεφάλαιου προσφέρει τους εργαζόμενους η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) που προώθησε το Υπουργείο Εργασίας την προηγούμενη εβδομάδα. Με θρασύτητα και ωμότητα που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, με μια κίνηση-πρόκληση προς το σύνολο των εργαζομένων, η κυβέρνηση απέδειξε την επιλογή της να υπηρετήσει τις πιο αντιδραστικές επιδιώξεις του κεφάλαιου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα υπάρξουν στη ζωή του λαού και των εργαζομένων. Και οι συνέπειες της εφαρμογής αυτού του ΠΔ θα είναι πραγματικά άμεσες και εφιαλτικές!

Υπονόμευση-κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αύξηση του ορίου απολύσεων, δραματική μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, άγρια εκμετάλλευση της νεολαίας, νομιμοποίηση της παιδικής εργασιακής εκμετάλλευσης: Να, ποια είναι τα βασικά σημεία αυτού του ΠΔ! Να ποιος είναι ο δρόμος που προβάλλουν κυβέρνηση-κεφάλαιο για την «έξοδο» από την κρίση! 

Αύξηση του ορίου ομαδικών απολύσεων

Με το άρθρο 4 του ΠΔ αυξάνονται τα όρια απολύσεων που δικαιούταν να κάνει κάθε μήνα μία επιχείρηση (δείτε και τον Πίνακα 1). Έτσι, οι εταιρείες που απασχολούν από 20 έως 150 άτομα δικαιούνται πλέον να απολύουν 6 εργαζόμενους το μήνα από 4 που ίσχυε μέχρι σήμερα, ενώ εταιρείες που απασχολούν περισσότερους από 150 εργαζόμενους μπορούν να απολύουν το 5% των εργαζομένων κάθε μήνα με ανώτατο όριο τους 30. Μέχρι σήμερα οι εταιρείες που απασχολούσαν περισσότερους από 200 εργαζόμενους μπορούσαν να απολύουν το 2% κάθε μήνα! Ουσιαστικά, υπερδιπλασιάζοντας τα όρια απολύσεων για τις μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, η κυβέρνηση «ανάβει το πράσινο φως» στο κεφάλαιο για μαζικές απολύσεις, στρώνει το έδαφος για το πέταγμα χιλιάδων ακόμη εργαζομένων στην ανεργία.

Να σταματήσουμε την αντιασφαλιστική λαίλαπα

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που το σύστημα δεν αφήνει καμιά αμφιβολία, ακόμα και στον πιο αφελή. Εδώ και χρόνια ο στόχος είναι η κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης. Με βήματα πιο αργά ή πιο γρήγορα, περισσότερο ή λιγότερο επιθετικά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν ήδη δημιουργήσει ένα αντιλαϊκό πλαίσιο που, καταχρηστικά και μόνο πλέον, ονομάζουν κοινωνική ασφάλιση.

Σήμερα επιδιώκεται ένα ακόμη χτύπημα, αυτή τη φορά κάτω από τις εντολές της τρόικας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Ενα χτύπημα που δε μπορούμε να ονομάσουμε τελειωτικό, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι βλέπουμε ένα κάποιο τέλος σε αυτή την άνευ προηγουμένου γενικευμένη επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα. Και αυτό το τέλος δεν το βλέπουμε. Το σύστημα θα μας κλέβει όλο και περισσότερα, ακόμα κι από αυτά που δεν έχουμε, και θα βυθίζεται το ίδιο όλο και πιο πολύ στην κρίση του, την οποία θα καλούμαστε όλοι να πληρώσουμε με τις ίδιες μας τις ζωές.

Αν υπάρχει ένας τρόπος να ανακοπεί αυτή η λαίλαπα, αυτός είναι μόνο ο μαζικός αγώνας, η λαϊκή αντίσταση, η πάλη των εργαζόμενων για να υπερασπιστούν αυτά που κατέκτησαν με αίμα. Γιατί η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ένα χατίρι του συστήματος στους εργαζόμενους. Είναι δικαίωμα κατακτημένο μέσα από δεκαετίες αγώνων. Κι αν το σύστημα, εδώ και χρόνια και σήμερα ακόμα περισσότερο, αισθάνεται αρκετά ισχυρό να πάρει πίσω αυτή την κατάκτηση είναι ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν αυτοί οι αγώνες, το εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα την υπερασπιστεί και θα τη διευρύνει.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Ενιαία εξίσωση στη βαρβαρότητα

Η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα προσχέδιο νόμου για την ανατροπή του ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού καθεστώτος των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα με καθεστώς νομιμότητας. Στόχος της, να το προωθήσει άμεσα για ψήφιση στη Βουλή, παράλληλα με το συνολικότερο αντιασφαλιστικό της τερατούργημα και την πλήρη ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Επιδίωξή της είναι η πλήρης κατάργηση («εξίσωση» την ονομάζουν προκλητικά) των όποιων δικαιωμάτων γυναικών εργαζομένων και μητέρων ανηλίκων στο Δημόσιο καθώς και η ενοποίηση του ασφαλιστικού καθεστώτος σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στο πλαίσιο της γενικότερης αντιασφαλιστικής επιδρομής.

Ενιαία η βαρβαρότητα

Τα 40 χρόνια δουλειάς σε συνδυασμό με τη συμπλήρωση του 65ου έτους ηλικίας θα αποτελούν τους θεμελιώδεις όρους και προϋποθέσεις για τη θεμελίωση του δικαιώματος συνταξιοδότησης και στο Δημόσιο. Η καθιέρωση βασικής (360 ευρώ, με εισοδηματικά κριτήρια) και αναλογικής (με μεσοσταθμικό ποσοστό 1,2% ως ποσοστό αναπλήρωσης επί των συντάξιμων αποδοχών) σύνταξης από 1.1.2015 είναι όρος «εκ των ων ουκ άνευ» σύμφωνα και με το μνημόνιο των επιταγών των ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ και οδηγεί σε μείωση των συντάξεων ως 30% σύμφωνα με την ανώτατη συνδικαλιστική ηγεσία.

Από εκεί και ύστερα μόνο «βελτίωση» των συντάξεων δεν συνιστά η χρήση των διατάξεων περί διαδοχικής ασφάλισης, αφού είναι γνωστό ότι οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση της σύνταξης. Επιμέρους ρυθμίσεις για δραστικό περιορισμό των αναπηρικών συντάξεων, επιμήκυνση σε 5 έτη (από δύο που ήταν) του απαραίτητου χρόνου γάμου για τη θεμελίωση δικαιώματος σύνταξης χηρείας και η επιβολή κράτησης ΛΑΦΚΑ με συντελεστή 3-9% για συντάξεις πάνω από 1.400 ευρώ επιβεβαιώνουν τον αντιλαϊκό-αντεργατικό χαρακτήρα των μέτρων.

Το ζήτημα του χρέους και το χρέος του κινήματος

Το πραγματικό αντικείμενο της συζήτησης

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μια συζήτηση γύρω από το ζήτημα του χρέους και το πώς αντιμετωπίζεται. Στο πλαίσιο της ίδιας συζήτησης διαμορφώνεται, προβάλλεται και προωθείται μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή αντιμετώπισης του ζητήματος. Αυτό που φάνηκε ως αφετηρία και παράγοντας ώθησης μιας τέτοιας συζήτησης και κατεύθυνσης ήταν οι τοποθετήσεις και απόψεις αυτών που προβλήθηκαν ως «αριστεροί οικονομολόγοι». Η εκτίμησή μας είναι διαφορετική. Θεωρούμε πως κινούσα δύναμη ήταν η πολιτική λογική που ανέκαθεν χαρακτήριζε ορισμένες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή ήταν που αναζήτησε τη στήριξη ορισμένων πολιτικών απόψεων και προτάσεων στις αναλύσεις των «αριστερών οικονομολόγων» και όχι αντίστροφα. Από την άποψη αυτή, το πραγματικό ζήτημα που τίθεται είναι ακριβώς αυτό. Το ζήτημα της πολιτικής γραμμής. Το αν η πολιτική γραμμή που διαμορφώνεται με βάση αυτές τις αντιλήψεις μπορεί να απαντήσει στο πρόβλημα του κινήματος, κι αν όχι, με ποια πολιτική γραμμή μπορεί και πρέπει να κινηθεί. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Σαν «σημαία» της πρότασης -που για μας δεν είναι παρά η σημερινή παραλλαγή παλαιότερων- προβάλλεται το ζήτημα του δημόσιου χρέους και ειδικότερα αυτό που αφορά τις οφειλές προς τα «έξω». Σε σχέση με τα όσα αναφέρονται για τη σημασία και το ρόλο που έχει (το χρέος), πώς δημιουργήθηκε, πώς λειτουργεί κ.λπ. δεν θα πούμε τίποτε εδώ. Με τα περισσότερα απ' όσα αναφέρονται συμφωνούμε. Αλλωστε, εδώ και πολλά χρόνια έχουμε τοποθετηθεί συγκεκριμένα και αναλυτικά σε όλα αυτά τα ζητήματα. Μάλιστα, ειδικότερα για το ζήτημα της ΟΝΕ και του ευρώ είχαμε αντιμετωπίσει έως και τις ειρωνείες όλων αυτών που σήμερα ξεσπαθώνουν ενάντιά τους. Ασε πια για το ζήτημα της εξάρτησης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (…made in USA) ΓΡΥΣΠΟΛΑΚΗ

Προτάσεις κόλαφος για τα φοιτητικά δικαιώματα οι προτάσεις Γρυσπολάκη, πρύτανη του πανεπιστημίου Χανίων, που κατατέθηκαν στην 63η σύνοδο των πρυτάνεων. Ο Γρυσπολάκης δε μασά τα λόγια του, όπως κάνουνε τα περισσότερα κυβερνητικά έγγραφα και αποφάσεις που αφορούν το πανεπιστήμιο. Μιλά χύμα και τσουβαλάτα, εκφράζοντας τα πιο αντιδραστικά κέντρα του συστήματος που έχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει μετά την προσφυγή στο μηχανισμό ΕΕ, ΔΝΤ. Λέει τις αλήθειες του συστήματος για το μέλλον που ετοιμάζουν για τη σπουδάζουσα νεολαία. Την αλήθεια που συστηματικά και για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει ο πολιτικός λόγος των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και οι ανοησίες περί αντεπίθεσης και αντιπροτάσεων της Αριστεράς στα πανεπιστήμια. Μια αλήθεια που πλέον λέγεται στυγνά και με τον αέρα του ρεβανσισμού από το κεφάλαιο.

Αλλά ας δώσουμε το λόγο και στον ίδιο. Διαβάζουμε από την εισαγωγή του κειμένου του για τα κακώς κείμενα, κατά τον ίδιο, του νόμου 1268/1982:

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Την προηγούμενη εβδομάδα οι εργαζόμενοι του Μετρό της Αθήνας σταμάτησαν τη λειτουργία του με τη μορφή των κατά τμήματα στάσεων εργασίας. Ο λόγος ήταν η μη ανανέωση των συμβάσεων 276 συναδέλφων τους και η συνακόλουθη απόλυσή τους. Σε μια εποχή μάλιστα όπου πρόκειται να δοθούν στη κυκλοφορία νέοι σταθμοί, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να γίνονται προσλήψεις κι όχι απολύσεις. Για τέσσερις μέρες το Μετρό δεν λειτούργησε σχεδόν καθόλου, μια κινητοποίηση που έκανε αίσθηση στην Αθήνα και ανησύχησε την κυβέρνηση και τη διοίκηση της εταιρίας, γι' αυτό και χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να τη σπάσει. Από τη συκοφάντηση των εργαζόμενων μέσω των ΜΜΕ ως την ανοιχτή τρομοκρατία δια τηλεφώνου και τέλος τις δικαστικές αποφάσεις. Έπαιρναν τηλέφωνο τους εργαζόμενους και τους απειλούσαν πως αν δε πάνε στη δουλειά τη Δευτέρα (21/6), μέρα της απαγορευμένης απεργίας, θα είχαν συνέπειες.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ Ε.Ε. Παρούσες οι αντιθέσεις στην ευρωπαϊκή βαβέλ… και το ΔΝΤ στο «κάδρο» Μόνες σταθερές η επίθεση στους λαούς, η υποδούλωση των εξαρτημένων χωρών

Με οριακές συμφωνίες, διαρκείς αντεγκλήσεις, αποθέωση της κοπτοραπτικής και παραπομπές στην επόμενη σύνοδο ολοκληρώθηκε η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο φόντο της όξυνσης της κρίσης και των παγκόσμιων ανταγωνισμών, της αμφισβήτησης του ευρώ και της εξαπόλυσης αντιλαϊκών μέτρων σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Τρία ήταν τα βασικά επίπεδα στα οποία κινήθηκε η Σύνοδος: η ενίσχυση της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», η ευρωπαϊκή στρατηγική «Ευρώπη 2020» και η συζήτηση περί του τραπεζικού- πιστωτικού τομέα. Όσον αφορά το πρώτο επίπεδο, είχε προηγηθεί η συνάντηση Σαρκοζί-Μέρκελ που έθεσε το πλαίσιο αλλά και τα όρια της συζήτησης στη Σύνοδο. Έτσι, ο Σαρκοζί δεν πέτυχε τη δημιουργία μιας «οικονομικής διακυβέρνησης» στα πλαίσια της ευρωζώνης, προσκρούοντας στη Γερμανία που υποστήριζε την άποψη πως το ζήτημα αφορά και τους «27». Μετά από το γαλλογερμανικό συμβιβασμό -με εμφανή στα σημεία την υπεροχή της γερμανικής πλευράς- ήρθαν και οι τροποποιήσεις που επέφεραν οι αντιρρήσεις μιας σειράς χωρών, όπως η Αγγλία αλλά και η Σουηδία, που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη, οι οποίες υποστήριξαν σθεναρά πως η υποβολή των εθνικών προϋπολογισμών αφορά τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Έτσι, η σύνοδος κατέληξε στα εξής. «Να ενισχυθεί το προληπτικό και διορθωτικό σκέλος του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης με την επιβολή πιθανών κυρώσεων για τις χώρες που συστηματικά το παραβιάζουν… Να ενισχυθεί η σημασία του δημόσιου χρέους και της βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών στη διαδικασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας… Να υποβάλλουν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα σχέδια των εθνικών τους προϋπολογισμών…».

Πού είναι ο Προμηθέας; του Ζαχίρ Ατχαρί

Θυμάστε τη γελοιογραφία "είναι ωραίος ο Χασάν, δουλεύει πολύ, τρώει λίγο, δε μιλάει καθόλου ..." Ανθρωποι που τους επιτρέπουμε να ζουν μόνο εφόσον μπορούμε να τους εκμεταλλευτούμε πλήρως. Ανθρωποι που κανείς ποτέ δεν τους ρώτησε στ' αλήθεια τι τους συνέβη ή τι θέλουν. Φωνές που δεν ακούγονται, αν και έχουν πολλά να πουν, για το Αφγανιστάν, την κατεστραμμένη πατρίδα που αφήσανε πίσω και που ακόμα στην πλάτη της παίζονται παιχνίδια, για την απεγνωσμένη φυγή και τον τυραννισμένο δρόμο της προσφυγιάς, για την ατέλειωτη αναμονή στα κέντρα υποδοχής και την ουσιαστική κατάργηση του πολιτικού ασύλου στην Ευρώπη, για το ρατσισμό των πολιτισμένων Ευρωπαίων, για την απελπισία τους ...

Ε, λοιπόν, ο Ζαχίρ αποφάσισε να μιλήσει για όλα. Το βιβλίο αυτό, κατάθεση ψυχής ενός πρόσφυγα, κραυγάζει "Είμαστε άνθρωποι. Ανακαλύψτε μας!". Διεκδικεί το δικαίωμα των ανθρώπων που θεωρούνται βάρβαροι και υπανάπτυκτοι από το δυτικό κόσμο να μιλήσουν για όσα τους πνίγουν.

Μέσα από τα πεζά και τα ποιήματά του, πολλά από τα οποία έχουν ήδη δημοσιευτεί σε εφημερίδες, ξεδιπλώνει με συγκλονιστικό τρόπο τη ζωή του πρόσφυγα. Μέσα από τα άρθρα που έχει γράψει με αφορμή διάφορες πολιτικές εκδηλώσεις αναλύει την τραγική κατάσταση στο Αφγανιστάν, τις πολιτικές εξελίξεις, όλα αυτά που κατέστρεψαν ζωές και έβαλαν τον κόσμο στο δρόμο της προσφυγιάς.

Ο λόγος του διέπεται από έντονη ευαισθησία και ανθρωπιά, παράλληλα με μια έντονη πολιτική διάσταση που διακρίνεται για την οξεία κριτική της απέναντι στον ιμπεριαλισμό, την αμερικανική επέμβαση αλλά και τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Μιλάει για την Ευρώπη-φρούριο και την ανάγκη να πλησιάσουν και να δουλέψουν μαζί Ευρωπαίοι-μετανάστες-πρόσφυγες, για ένα ισχυρό αντιρατσιστικό κίνημα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, γιατί αποτελεί μια ολοκληρωμένη καταγραφή της οπτικής και των βιωμάτων ενός ανθρώπου που με το δικό του, ιδιαίτερο, τρόπο μιλάει για την καταστροφή της πατρίδας του και την προσφυγιά.

Ο Ζαχίρ μας ζητάει να τον ακούσουμε και να σπάσουμε τον γυάλινο τοίχο που καλύπτει τις κρυμένες τραγικές ζωές των προσφύγων.

Η σκέψη για έκδοση των κειμένων του Ζαχίρ προϋπήρχε εδώ και καιρό, όταν ακόμα εκείνος ήταν εδώ, μας συγκινούσε και μας προβλημάτιζε κάθε φορά μ' αυτά που έγραφε ή έλεγε. Αλλά κι όταν κατέφυγε στη Νορβηγία, μετά την απόρριψη της αίτησης ασύλου στην Ελλάδα, συνέχισε να μας στέλνει ποιήματα, να μας ζητά να μην ξεχνάμε ...

Κι έτσι, σε μια περίοδο που φαίνεται πια ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απαγορεύουν στους πρόσφυγες κάθε δικαίωμα αξιοπρεπούς ύπαρξης, σκεφτήκαμε πως αξίζει τον κόπο να εκδοθεί το έργο του Ζαχίρ, να ακουστεί η κραυγή του και να θυμηθούμε όλοι μας πώς "Αυτό το χωριό είναι για όλους, και για κείνους που δεν ήρθαν ακόμα"

Πρωτόγνωρη επίθεση στο λαό Πρωτόγνωρη να είναι και η αντίστασή του

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναμφίβολα βρίσκεται σε πλήρη δράση ετοιμάζοντας νέο πακέτο αντεργατικών μέτρων τις επόμενες μέρες ή εβδομάδες, εφαρμόζοντας τις επιταγές του περιβόητου μνημονίου.

Σε αυτό το πλαίσιο επεξεργάζεται νομοθετικά μέτρα για την κατάργηση του θεσμού του κατώτερου μισθού, την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την κατάργηση της διαιτησίας στον οργανισμό μεσολάβησης. Προωθεί τη δραστική περικοπή (έως το μισό) της αποζημίωσης απόλυσης των εργαζομένων και την αύξηση του ποσοστού των απολύσεων από τις επιχειρήσεις.

Η μάχη για την ασφάλιση είναι μπροστά μας! Να την δώσουμε αποφασιστικά!

Την απόφασή της να προωθήσει τον αντιασφαλιστικό εφιάλτη που προβλέπει το διαβόητο μνημόνιο υποδούλωσης του λαού και των εργαζομένων στα κελεύσματα του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, διακήρυξε ορθά κοφτά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ξεκαθαρίζοντας την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με τις απανωτές «ηρωικές» τοποθετήσεις του ανεκδιήγητου Λοβέρδου η κυβέρνηση δήλωσε για μια ακόμη φορά «πίστη και υποταγή» στους απανταχού πάτρονές της και τις «αγορές».

Επομένως, το γεγονός ότι συνεχώς καθυστερεί η κατάθεση του νέου αντιασφαλιστικού τερατουργήματος δεν έχει να κάνει με ταλαντεύσεις ως προς τον τελικό στόχο του ξεθεμελιώματος και της ισοπέδωσης των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κυρίως, έχει να κάνει με τη μεθόδευση της προώθησης, προκειμένου να αποφευχθούν όσο το δυνατό οι λαϊκές και εργατικές αντιδράσεις. Γιατί η απόφαση είναι μεν ειλημμένη, αλλά και η αγωνία των αστικών επιτελείων για τον εργατικό ξεσηκωμό είναι μεγάλη και καθόλου αμελητέα. Πόσω μάλλον όταν στο ελληνικό εργατικό κίνημα και τους αγώνες του είναι στραμμένα τα μάτια εκατομμυρίων εργαζομένων στην Ευρώπη και πέρα από αυτή που καλούνται και αυτοί με τη σειρά τους να οργανώσουν τους αγώνες και τις αντιστάσεις τους στην αντίστοιχη επίθεση που δέχονται.

ΣΥΝέδριο: Μία (πολιτική κατεύθυνση) σε δύο (μορφοποιήσεις)

Τα τελευταία επεισόδια στον ΣΥΝ, όπως αυτά αποτυπώθηκαν στο 6^ο Συνέδριό του και τις επόμενες μέρες, εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο των δραματικών ανακατατάξεων που αφορούν το σύνολο του πολιτικού σκηνικού, των κομμάτων του συστήματος, όλων των πολιτικών δυνάμεων. Ανακατατάξεις και ανατροπές που η αιτία τους είναι η γενικευμένη κρίση του συστήματος και η πρωτόγνωρη επίθεση, στο φόντο της αναδιάταξης –μέσω οξύτατων ανταγωνισμών- των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο παγκόσμιο ταμπλό. Αυτά τα ζητήματα –κρίση, επίθεση, αναδιάταξη- συντήκονται και αποτελούν το πεδίο «ρευστοποίησης» των πολιτικών δυνάμεων, το πεδίο διαμόρφωσης διασπάσεων, νέων διασταυρώσεων, νέων κομμάτων. Σημάδια αυτής της τροχιάς υπάρχουν ήδη και για το ΠΑΣΟΚ και για τη Ν.Δ. Από αυτή την άποψη, τα επεισόδια του ΣΥΝ είναι τα λιγότερο σημαντικά στο κεφάλαιο αυτό. Και οπωσδήποτε οι εξελίξεις στο κόμμα αυτό θα ετεροκαθοριστούν, πολλές φορές ακόμα όλο το επόμενο διάστημα, από τις εξελίξεις στα κόμματα του συστήματος, που με τη σειρά τους δέχονται τις καθοριστικές επιδράσεις των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων και της ταξικής πάλης.

Μετωπική… πλειοδοσία ή διαπίστωση αναγκαιότητας;

Ηταν στα τέλη του 2003 όταν το ΚΚΕ(μ-λ) μορφοποίησε και επεξεργάστηκε την κατεύθυνση με την οποία κινείται πιο συστηματικά από τότε. Την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Προφανώς για να καταλήξει σε αυτή την κατεύθυνση έλαβε υπόψη του μια σειρά από θετικές και αρνητικές εμπειρίες από την προώθηση της κοινής δράσης και την οικοδόμηση εστιών αντίστασης στην επίθεση, ιδιαίτερα τη δεκαετία 1993-2003.

Κυρίως βέβαια στάθμισε και αξιολόγησε τα δεδομένα που διαμόρφωνε η προφανής τάση του συστήματος να σκληρύνει παραπέρα την επίθεσή του ενάντια στους λαούς. Στάθμισε και αξιολόγησε τα αποτελέσματα της άγριας αμερικάνικης επίθεσης και τα ρήγματα που αυτή δημιουργούσε στις σχέσεις των ΗΠΑ με τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές και τις χώρες της περιφέρειας παντού στον κόσμο.

Ιδιαίτερα στάθμιζε τα καθήκοντα (αντιιμπεριαλιστικά-αντικαπιταλιστικά) που έμπαιναν στους λαούς, στο βαθμό που ήθελαν να ανακόψουν και να προκαλέσουν ρήγματα στην ιμπεριαλιστική επίθεση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

G20: Αλλο η κρίση και άλλο η αντιμετώπισή της!

Στο Μπουσάν, πόλη της Ν. Κορέας, ολοκληρώθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο η διήμερη σύνοδος του G20 σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών και των διοικητών κεντρικών τραπεζών. Η «ατζέντα» τής κατά κάποιον τρόπο παγκόσμιας σύναξης των ειδικών επί των οικονομικών είχε διάφορα ζητήματα για συζήτηση. Ολα όμως περιστρέφονταν γύρω από δύο άξονες. Ο ένας αφορά τα λεγόμενα «δημοσιονομικά ελλείμματα» και τις προσπάθειες που πρέπει να καταβληθούν για τη μείωσή τους και ο άλλος το ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα για μια μεγαλύτερη και αυστηρότερη εποπτεία (από ποιους άραγε;) των τραπεζών. Και στα δύο αυτά ζητήματα καταγράφηκαν σημαντικές αποκλίσεις έως και ριζικές διαφωνίες.

Το ζήτημα ωστόσο δεν βρίσκεται στο «τι» και στο «πώς» διαφωνούν οι επιτελικοί των κύριων και βασικών ιμπεριαλιστικών κύκλων. Το ζήτημα που υπάρχει και τίθεται αντικειμενικά και επί της ουσίας αφορά αποκλειστικά το «ποιος–ποιον». Στο ήδη οξυμένο, και σε κατεύθυνση παροξυσμού, ανταγωνιστικό πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται και κινούνται τα αντιθετικά συμφέροντα του καθένα χωριστά διαμορφώνονται άλλα πλαίσια από αυτά που υποτίθεται ότι συζητιούνται.