Το σύστημα αποφασισμένο, παρά την εκλογική κατακραυγή Ο λαός να απαντήσει με όπλο τη δική του αυτοοργάνωση, τους δικούς του αγώνες

Χρειάστηκαν και οι δύο γύροι της εκλογικής αναμέτρησης για να καταφέρει το κυβερνητικό κόμμα, έστω αγκομαχώντας, να περάσει προσωρινά τον κάβο. Αφού λοιπόν ο Γ. Παπανδρέου και η υπόλοιπη ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έκαναν ένα σωρό «μεταμορφώσεις», «μεταλλάξεις», κολοτούμπες, κατάφεραν να «νικήσουν».

Εκανε για μια φορά το χατίρι, όπως συνήθιζε άλλωστε, των ισχυρών «συμμάχων» και δανειστών και, αφού μεταχειρίστηκε ένα σωρό ανοιχτούς και καλυμμένους, μικρούς και μεγάλους εκβιασμούς, κατάφερε (για πόσο ακόμα) να μείνει κυρίαρχος του παιχνιδιού και να γλιτώσει (όχι για πολύ) το σύστημα από σοβαρούς τρανταγμούς, ρήγματα, ανεξέλεγκτες αναταράξεις.

Είχε φυσικά την αμέριστη στήριξη των έξω πατρώνων αλλά και των ντόπιων κηφήνων, ώστε, παρά τους λεονταρισμούς και τις εκ του ασφαλούς απειλές, να αποφύγει πρόωρες εκλογές που, όπως όλα έδειχναν, μόνο μπελάδες και πονοκεφάλους θα προκαλούσαν για το αστικό πολιτικό σύστημα. Ενα σύστημα που επείγεται και πιέζεται και απ' έξω και από μέσα να συνεχίσει ακόμα πιο έντονα την άγρια και βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση που έτσι ή αλλιώς έχει δεσμευτεί να κάνει - και θα το κάνει.

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Σε πλήρη εξέλιξη η λεηλασία της ζωής μας!

Η οργάνωση των αγώνων, πρωταρχικό καθήκον! 

Οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις για τις τύχες του λαού και των εργαζομένων δείχνουν να επιβεβαιώνονται από την επόμενη κιόλας ημέρα των δημοτικών εκλογών. Ο οδοστρωτήρας δικαιωμάτων και κατακτήσεων μπαίνει ξανά σε λειτουργία. Και μάλιστα με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς, καθώς οι εντολείς της κυβέρνησης, τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία, απαιτούν τη λήψη όλων των νέων αντεργατικών μέτρων μέσα στο 2011!

Καμία ανάσα για τους εργαζόμενους, καμία καθυστέρηση! Το χρονικό λεηλασίας της ζωής και του μέλλοντός τους βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και απλώνεται σε όλα τα επίπεδα. Από την αύξηση του κόστους ζωής και το μεγαλύτερο ξεζούμισμα του λαϊκού εισοδήματος, μέχρι τους όρους δουλειάς και αμοιβής σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Χωρίς καθυστέρηση, ωστόσο, πρέπει να είναι και η απάντηση του εργατικού κινήματος. Οι αυταπάτες και ο στρουθοκαμηλισμός δεν έχουν θέση πια στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Η οργάνωση των αγώνων δεν μπορεί να περιμένει και -κυρίως- δεν μπορεί να ανατεθεί στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ή στους ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ.

Με τους λαούς και τους αγώνες τους ενάντια στους ιμπεριαλιστές δυνάστες

Από τα δυτικά Βαλκάνια, όπου η νατοϊκή εγκατάσταση και κατοχή ενισχύεται παράλληλα με το βάθεμα της φτώχειας και του ρημάγματος των χωρών, μέχρι την πολύπαθη Κύπρο, όπου ο λαός της εκβιάζεται ξανά για υποταγή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ή αλλιώς για τελική διχοτόμηση, οι λαοί της περιοχής μας απειλούνται ξανά από τις μυλόπετρες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Η πρωτόγνωρη κρίση που εξελίσσεται στις μέρες μας και κανείς δεν ξέρει τι θα βγάλει στο τέλος (αν υπάρξει τέλος) φαίνεται ολοένα και περισσότερο πως δεν είναι απλώς οικονομική κρίση μα συμπλέκεται με τον πιο άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Είναι μια κρίση του ιμπεριαλισμού της εποχής μας, μια κρίση που, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα και στη G 20, δε ρυθμίζεται παρά τους πραγματικούς φόβους που δικαιολογημένα γεννά στους επιτελείς του συστήματος σε κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο.

Ποιος υπονομεύει τους G20;

του Δημήτρη Μάνου

Η εύκολη (και προφανής) απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι οι ΗΠΑ. Εξ' άλλου είχαν δημόσια καταγγελθεί ως υπονομευτές της παγκόσμιας «συνεννόησης» και της νομισματικής σταθερότητας από τον Λουξεμβουργιανό εκπρόσωπο της ΕΕ, λίγο πριν συναντηθούν οι 7 ισχυρότερες και οι 13 αναπτυσσόμενες «περιφερειακές» οικονομίες στη μακρινή Νότια Κορέα.

Αν και από αυτές εδώ τις γραμμές δεν πρόκειται να γραφτεί καλός λόγος για τους Αμερικανούς, ωστόσο η απάντηση «οι Αμερικανοί φταίνε» μερικώς μόνο περιγράφει τα ζητήματα που αντιμετώπισε η ομάδα των G20. Χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο την κυρίαρχη αρνητική συνεισφορά των ΗΠΑ.

Ο λαός προσπερνάει τους εκλογικούς εκβιασμούς και δεν μπαίνει σε καλούπια

Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθησαν οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και δυσμενείς για το λαό. Με τη λαίλαπα της επίθεσης κυβέρνησης - ΔΝΤ -ΕΕ σε κλιμάκωση, με την τρομοκρατία της καθημερινότητας, με την επέλαση της ανέχειας και της ανεργίας να σφίγγουν σαν θηλιά την κάθε λαϊκή οικογένεια, με τα αδιέξοδα της νεολαίας να κορυφώνονται και χωρίς κινηματικές αντιστάσεις, αφού έτσι είχαν αποφασίσει, εκτός από τους εργατοπατέρες, οι διάφορες ηγεσίες στο χώρο της αριστεράς, ο λαός καλούνταν να απαντήσει σε εκβιασμούς, διλήμματα και απειλές τόσο από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά, δυστυχώς, και από την αριστερά.

Στο δρόμο του Νοέμβρη, για τις εξεγέρσεις και τις ανατροπές της εποχής μας

Με την πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων, συμμετοχή του λαού στη μεγάλη αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη ολοκληρώθηκε ο φετινός εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Για πάνω από μιάμιση ώρα οι διαδηλωτές περνούσαν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, ενώ εκτιμήσεις κάνουν λόγω ακόμη και για 50.000 χιλιάδες διαδηλωτές. Ιδιαίτερη η συμβολή και η παρουσία της νεολαίας που εκφράστηκε κυρίως μέσα από τα πυκνά μπλοκ των συλλόγων.

Στο ύψος της Βουλής η κεφαλή της πορείας ήρθε αντιμέτωπη με τις αλυσίδες του ΚΚΕ που εν τέλει επέβαλε, κατά τον γνωστό τρόπο, την προπόρευσή του. Τις ίδιες αλυσίδες έστησε και έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, όχι όμως για να περιφρουρήσει τα μπλοκ του από τα ΜΑΤ, αφού οι αλυσίδες είχαν πλάτη προς αυτά. Καθώς τα μέλη του και οι διαδηλωτές που συσπειρώθηκαν στα μπλοκ του έτρεχαν κυριολεκτικά στην Πανεπιστημίου για να μπει η πορεία του ΚΚΕ μπροστά, δυνάμεις των ΜΑΤ κινούνταν επιθετικά (στους κάθετους δρόμους) προς την υπόλοιπη συγκέντρωση. Η επέλαση μιας διμοιρίας διακόπηκε στο ύψος της οδού Χρ. Λαδά από τις δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ.

Αποχή και στους δύο γύρους

Παραμονές των τοπικών και περιφερειακών εκλογών και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που συμμετέχουν στις εκλογές συνεχίζουν να εκβιάζουν το λαό για να συρθεί στις κάλπες και να τους δώσει την ψήφο του. Ταυτόχρονα, όλες οι δυνάμεις αυτές στιγματίζουν την αποχή, προσάπτοντας ευθύνες σε όσους έχουν αποφασίσει να τους γυρίσουν την πλάτη.

Τι είναι εκείνο που ενώνει σε μια κοινή θέση, αυτήν της καταδίκης της αποχής, τα κόμματα της αστικής τάξης με αυτά της αποκαλούμενης Αριστεράς; Γιατί ο λαός και η νεολαία -κατά τις παραπάνω δυνάμεις- δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν την οργή τους κάνοντας αποχή; Οι λόγοι που οι αστικές και οι ρεφορμιστικές δυνάμεις της Αριστεράς οδηγούνται στη θέση της καταδίκης της αποχής είναι αρκετοί, κυρίως όμως οφείλονται στην άποψη που έχουν πως: η δύναμη του λαού βρίσκεται στην ψήφο του. Πρόκειται για μια εκλογική αυταπάτη που καλλιεργεί ο αστικός κόσμος από τότε που άρχισε να χρησιμοποιεί το Κοινοβούλιο. Την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και ενισχύει η λεγόμενη Αριστερά από τότε που απαρνήθηκε τον επαναστατικό δρόμο για την ανατροπή και τον αντικατέστησε με τον κοινοβουλευτικό δρόμο.

Οι κάλπες δεν έσωσαν ποτέ κανένα λαό! Τα πάντα θα κριθούν στην ταξική πάλη!

Οσμή πολιτικής κρίσης αναδύεται από τις κάλπες του Νοέμβρη, πριν ακόμα αυτές στηθούν και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που αυτές θα αναδείξουν για τους μικρούς και μεγάλους μονομάχους τους και ανεξάρτητα αν αυτοί εμφανίζονται ως «σωτήρες της χώρας» ή ως παθιασμένοι «αντιμνημονιακοί» ή ακόμα ως φανατικοί «αυτοδιοικητικοί»! Τα τυπικά και μετρήσιμα πολιτικά μεγέθη της συγκυρίας δεν δικαιολογούν βέβαια την περιπλοκή, την αναστάτωση και τη δυναμική της αστάθειας που εμφανίζεται και «επικυρώνεται» από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και το βασικό κυβερνητικό επιτελείο με την κατεύθυνση… αναζήτησης εκλογών στο επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μαζί με ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι πολύ ισχυρή, η καθεστωτική –και όχι μόνο- Αριστερά δίνει με πάθος τον «αγώνα» εκλογής παραγόντων του «Καλλικράτη», οι λαϊκές αντιστάσεις εκδηλώνονται σε περιορισμένο βαθμό, ασυντόνιστες και σε κάθε περίπτωση δεν δείχνουν ικανές να θέσουν άμεσα ζήτημα ανατροπής της πολιτικής της εξαθλίωσης, της ανεργίας και της γενικευμένης βαρβαρότητας που εξελίσσεται εδώ και μήνες. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε λοιπόν;

Στη Λισαβόνα μέσω Ντόβιλ… Υποταγή της ΕΕ στον γαλλογερμανικό άξονα.

του Δημήτρη Μάνου

Όταν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί στο όμορφο αλλά μελαγχολικό (λόγω καιρού) Ντόβιλ έκαναν τους μακρινούς περιπάτους τους, δεν συζητούσαν φιλοσοφικούς στοχασμούς και…αναστοχασμούς αλλά έβαζαν τις βάσεις της αναθεώρησης της Συνθήκης που μετά το Μάαστριχ ταυτίστηκε με τη νομισματική ενοποίηση της ΕΕ.

Η συνθήκη της Λισαβόνας -που βέβαια είχε «ξανακινδυνέψει» στο Παρίσι σε μια άλλη σύνοδο της ΕΕ, την εποχή που στην Ελλάδα ήταν πρωθυπουργός ο Σημίτης- ήταν μια συμφωνία -πλαίσιο που περιέγραφε και σχεδίαζε τα μέτρα που έπρεπε να πάρουν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές για να προωθήσουν ένα βήμα παραπέρα τη διαδικασία ενοποίησης. Μόνο που το βήμα αυτό ούτε τότε ούτε τώρα, πολύ περισσότερο, θα μπορούσε να προσδιοριστεί. Στην πραγματικότητα αποτέλεσε ένα άλλο βήμα συμβιβασμού των επιδιώξεων των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών κύκλων της ΕΕ, πάντα προσωρινού αλλά αρκετά μόνιμου όσον αφορά τις ταξικές τους επιδιώξεις απέναντι στους εργαζόμενους, ειδικά τη νεολαία, τους λαούς της Ευρώπης.

Οι μαθητές στα Χανιά έκαναν την αρχή Ο πανελλαδικός ξεσηκωμός της νεολαίας είναι εφικτός και αναγκαίος

Τα όποια φώτα της δημοσιότητας ανακάλυψαν τον καθολικό ξεσηκωμό των μαθητών όλων των λυκείων στα Χανιά μονάχα με τη διακοπή της παρέλασης και τη μετατροπή της σε μαζικό συλλαλητήριο, όταν ήδη οι μαθητές στις συνελεύσεις των σχολείων τους αλλά και στο κεντρικό συντονιστικό της πόλης κατευθύνονταν σε κλείσιμο αυτού του κύκλου κινητοποιήσεων με αγωνιστικό και συγκροτημένο τρόπο.

Με τον ίδιο αγωνιστικό και συγκροτημένο τρόπο και μέσα από συνελεύσεις σ’ όλα τα σχολεία είχαν ξεκινήσει δυο βδομάδες πριν, ταυτόχρονα σ’ όλα τα σχολεία της πόλης, οι καταλήψεις που, αφού διένυσαν δυο βδομάδες γεμάτες μαθήματα αγώνα, έκλεισαν την Παρασκευή 29/10 με μαζικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους 105 δικαζόμενους μαθητές της Ορεστιάδας.

Τη σπίθα θα μπορούσε να πει κανείς πως άναψαν οι μαθητές του γενικού λυκείου Ακρωτηρίου όταν στην απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 7/10 έκλεισαν για μια μέρα το λύκειο και με πορεία κάποιων χιλιομέτρων έφτασαν στην κεντρική πλατεία στη συγκέντρωση που με ζόρι είχαν καλέσει οι συνδικαλιστικοί φορείς.

Τι γύρευε η Χίλαρι στα Βαλκάνια;

του Τάσου Σαπουνά

Ολοκληρώθηκε στα μέσα του Οκτώβρη η διήμερη περιοδεία της ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Χ. Κλίντον, στα Δυτικά Βαλκάνια. Η επίσκεψη της εκπροσώπου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε μια περίοδο με ανοιχτά όλα τα μέτωπα των ΗΠΑ δεν σηματοδοτεί ευοίωνες εξελίξεις για την περιοχή. Ξαναβάζει με πιο συγκεκριμένο τρόπο τα Βαλκάνια στην ατζέντα των επόμενων κινήσεων των ΗΠΑ, επιχειρεί να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός ως προς την αμερικανική παρέμβαση στην περιοχή.

Δεν ήταν τυχαίο πως η επίσκεψη της Κλίντον άρχισε με την παρουσία της στα εγκαίνια του νέου κτηρίου της πρεσβείας των Αμερικανών στο Σεράγεβο, τονίζοντας με νόημα πως αυτό «αποτελεί επιβεβαίωση της ισχυρής αποφασιστικότητας των ΗΠΑ στην ενότητα, σταθερότητα και εδαφική ακεραιότητα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης».