ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Συνεχίζουμε τον αγώνα!

Περίτρανη απάντηση αντίστασης και αγώνα έδωσαν λαός και εργαζόμενοι στις 15 Δεκέμβρη. Ξεχείλισε η λαϊκή οργή σε όλη την Ελλάδα, με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις εφάμιλλες με αυτές της 5ης του Μάη, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ήταν ακόμη πιο μαζικές.

Διαδήλωσαν μαζικά οι εργαζόμενοι την αντίθεσή τους με την πολιτική της κυβέρνησης, των συνοδοιπόρων της και των αφεντικών τους. Έκφρασαν αποφασιστικά τη διάθεσή τους να αντισταθούν στη λεηλασία της ζωής τους και την ισοπέδωση των δικαιωμάτων τους. Απέδειξαν ότι όλο και πιο πλατιά στις λαϊκές συνειδήσεις καταδικάζεται η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Με όποιο ιδεολογικό μανδύα κι αν εμφανίζεται αυτή. Γιατί δεν μπορεί -και σωστά- να χωρέσει ο νους του εργαζόμενου ότι μετά από δεκαετίες θυσιών, μετά από δεκαετίες λιτότητας, μετά από τόσες απανωτές εξαγγελίες της υποτιθέμενης ανάκαμψης, σήμερα καλείται να θυσιάσει ξανά τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του στο βωμό της καπιταλιστικής κρίσης. Και μάλιστα, όταν είναι πλέον ξεκάθαρο ότι στο βάθος του «τούνελ» που μας έχουν στριμώξει δεν υπάρχει παρά βαθύ σκοτάδι.

Στους ανέμους της επίθεσης να αντιτάξουμε τις θύελλες της Αντίστασης

Την Τρίτη 14 Δεκέμβρη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο-νεκροθάφτη των εργατικών καταχτήσεων με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος», για να συμπληρώσει για το 2010 το αντεργατικό – αντιλαϊκό της έργο που θα ολοκληρωθεί με την ψήφιση του προϋπολογισμού της ξενοδουλείας και της υποταγής σε ΔΝΤ –ΕΕ, κομμένου και ραμμένου στη βουλιμία του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.

Ο νέος νόμος θα σκορπίσει ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια με νέες αυξήσεις σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης, αφού αυξάνει το ποσοστό ΦΠΑ από 11% σε 13% σε τρόφιμα και ηλεκτρικό ρεύμα. Προχωράει, από 1/1/2011 στη μείωση κατά 10% όλων των μισθών των εργαζόμενων στις ΔΕΚΟ. Καταργεί τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας και ανατρέπει ό,τι έχει καταχτηθεί μέχρι σήμερα από την εργατική τάξη και το λαό με τις «ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις» που ανατρέπουν όλη την εργατική νομοθεσία και την υποτάσσουν στην «ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων». Διαμορφώνει συνθήκες δουλείας για τους εργαζόμενους με την αύξηση των χρονικών ορίων «ενοικίασης» από 18 σε 36 μήνες. Αυξάνεται ο χρόνος της εκ περιτροπής εργασίας από 6 σε 9 μήνες κάθε χρόνο. Αυξάνεται, επίσης, η «δοκιμαστική» περίοδος στη δουλειά από 2 σε 12 μήνες, οπότε μπορεί ένας εργοδότης να απολύει χωρίς αποζημίωση.

39o, 40o συνέδρια της ΠOE OTA , στον καιρό της λεηλασίας της ζωής μας, των απολύσεων και του Καλλικράτη

Στο 39ο καταστατικό και το 40ό ενδιάμεσο (για το πρόγραμμα δράσης) συνέδριο της ΠΟΕ ΟΤΑ, που έγινε στην Αθήνα στις 6-7 Δεκέμβρη, η ΠΑΣΚΕ απέδειξε ξεκάθαρα με ποιον είναι, τι θέλει μέσα στα συνδικαλιστικά όργανα, πού θέλει να οδηγήσει το συνδικαλισμό. Με απόλυτη ευθύνη της ΠΑΣΚΕ δεν τροποποιήθηκε το καταστατικό ώστε να καλυφθούν συνδικαλιστικά οι συμβασιούχοι στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Ενώ υπήρχε κοινή πρόταση για την εγγραφή όλων των συμβασιούχων, με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, σε όλα τα επίπεδα, για πρώτη φορά, από όλες τις παρατάξεις που αναφέρονται στην αριστερά (ΔΑΣ, ΑΣΚ, Αγωνιστικών Κινήσεων-Συσπειρώσεων, Ταξικής Πορείας), η ΠΑΣΚΕ τοποθετήθηκε ως εξής: «Στην αντιμετώπιση της πρότασης για την εγγραφή όλων των εργαζομένων με οποιαδήποτε σχέση εργασίας ή θέσης δεν μπορεί και δεν πρέπει να αλλάξει ιδιαίτερα αυτή την κρίσιμη περίοδο.

Σύνοδος χωρίς… συνοδούς

Ως η κρισιμότερη σύνοδος απαρχής της ΕΕ χαρακτηρίστηκε η σύνοδος των αρχηγών κρατών της ΕΕ που ξεκίνησε την Πέμπτη 16.12.10, η οποία εξελίσσεται όσο γράφονται αυτές οι γραμμές. (Και είναι αλήθεια πως τις ειδήσεις από την ΕΕ δεν τις προλαβαίνουμε το τελευταίο διάστημα).

Η λέξη «σύνοδος» είναι βέβαια μια σύνθετη λέξη που περιέχει τις λέξεις «οδός» και «συν», όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι ηγέτες των χωρών της ΕΕ βαδίζουν την ίδια οδό. Ακόμη και αν οι αντιθέσεις αυτές μπορούν εύκολα να κρυφτούν πίσω από τη στάση της Γερμανίας -και χωρίς να υποτιμάται καθόλου ο κυριαρχικός ρόλος της στο σημερινό ζήτημα που αντιμετωπίζει η ΕΕ-, οι αντιθέσεις αυτές είναι πολυεπίπεδες και συνιστούν, παρά τις αναγκαστικές πολώσεις ισχύος και τις όποιες συμμαχίες, έναν πόλεμο όλων εναντίων όλων.

Στην πραγματικότητα μέσα στην ΕΕ μεταφέρεται αυτός ο πόλεμος «όλων εναντίων όλων» που διεξάγεται σε όλα τα πεδία και τα επίπεδα των ενδοϊμπεριαλιστικών σχέσεων.

Στους αγώνες η δύναμη και η ελπίδα του λαού ! Να γίνει η απεργία της 15 Δεκέμβρη νέο ορόσημο της εργατικής πάλης !

Κάθε δόση του δανείου της ιμπεριαλιστικής τρόϊκας ανοίγει και ένα νέο γύρο επίθεσης από τη μεριά της κυβέρνησης στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις, στο ίδιο το δικαίωμα για ανθρώπινη ζωή για το σύνολο του εργαζόμενου λαού. Η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου για μια δεκαετία που «παραχώρησε» η τρόϊκα στα πλαίσια μιας νέας (και ίσως προσωρινής) διευθέτησης της συνολικής λειτουργίας του λεγόμενου μηχανισμού στήριξης της ΕΕ, που «αγκάλιασε» και την Ιρλανδία, αποτελεί από την μια ομολογία για το αδιέξοδο και την καταστροφή που σπρώχνουν τις χώρες οι ιμπεριαλιστές κηδεμόνες και από την άλλη αποδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η επίθεση, το «γδάρσιμο» των εργαζομένων και ολόκληρων λαών δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Μέσα σε μία περίοδο οξύτατου ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που εκφράζεται σε κάθε σύνοδό τους ( G 20, Ε.Ε., Ecofin ), με τα αδιέξοδα να μεγαλώνουν και να μπαίνουν σε δοκιμασία τόσο οι μεταξύ τους σχέσεις όσο και «άλματα», όπως αυτό του ευρώ, οι «λύσεις» που θα δώσουν οι ιμπεριαλιστές θα έχουν ως αποτέλεσμα ακόμη μεγαλύτερα δεινά για τους λαούς.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ!

Εχουν περάσει δύο χρόνια από την 6η Δεκέμβρη 2008, ημέρα που ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί και σκοτώνει εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο στην περιοχή των Εξαρχείων. Δύο χρόνια πριν, η δολοφονία αυτή ήταν η αφορμή, αλλά και μια επιπλέον αιτία, για έναν γενικευμένο ξεσηκωμό της νεολαίας και όχι μόνο ενάντια σε ένα σύστημα που καθημερινά τσακίζει οτιδήποτε έχει κατακτηθεί στο επίπεδο των λαϊκών δικαιωμάτων, που δεν διστάζει να επιβάλλει την κυριαρχία του με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και δολοφονώντας. Η νεολαία σύντομα συνειδητοποίησε πως οι σφαίρες του Κορκονέα,είναι σαν και αυτές που υπάρχουν στο πιστόλι του συστήματος, το οποίο οπλίζει και πυροβολεί τα δικαιώματά της στις σπουδές, στη δουλειά, στη ζωή. Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη ανέδειξε πολύ σύντομα τα αδιέξοδα της πολιτικής που ασκείται, που δεν μπορεί να εμπνεύσει κανένα νέο άνθρωπο, που δεν μπορεί να δώσει καμιά προοπτική, αλλά αντίθετα καταδικάζει καθημερινά τις λαϊκές μάζες στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, την ανεργία. Παράλληλα, όμως, ο μαζικός και μαχητικός αυτός ξεσηκωμός έδειξε πως τα αντανακλαστικά της νεολαίας είναι τέτοια, που μπορούν να ασκήσουν ασφυκτική πολιτική πίεση στην αστική εξουσία και να συμπαρασύρουν στον αγώνα ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας.

ΝΑΤΟ: Τα δόγματα περισσεύουν... αλλά και τα αδιέξοδα της αμερικάνικης στρατηγικής

Στην 61η Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα, το διήμερο 27 και 28 Νοέμβρη, στην πραγματικότητα έγιναν τρεις διασκέψεις κορυφής: η μία, και κύρια, αφορούσε τις αποφάσεις των «28» για το νέο στρατηγικό δόγμα, η δεύτερη μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. και η τρίτη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Τα τελευταία χρόνια οι ετήσιες διασκέψεις του ΝΑΤΟ και οι κοινές «αποφάσεις» που παίρνονται σε αυτές χαρακτηρίζονται από μια διττή όσο και αντιφατική ρητορική. Είναι κάτι που αντανακλά το βασικό πρόβλημα των ΗΠΑ που είναι και οι επικεφαλής του μηχανισμού αυτού. Και είναι το πρόβλημα της στρατηγικής των ΗΠΑ στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Η ρητορεία για το «νέο ΝΑΤΟ», για τα «νέα αμυντικά δόγματα», για μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ σε ένα «παγκοσμιοποιημένο» περιβάλλον κ.λπ. έρχεται (κάθε φορά) να τονίσει ένα απλό αλλά βασικό πράγμα: την ανάγκη ύπαρξης και διατήρησης αυτού του μηχανισμού για τις ΗΠΑ, άσχετα αν οι βασικές του προδιαγραφές εξακολουθούν να φέρουν το βάρος και τα βαρίδια μιας άλλης εποχής. Αυτό ωστόσο αποτυπώνεται μέσα σε μια ρητορική η οποία απωθεί συνεχώς στο μέλλον μια ουσιαστική αντίφαση της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Από τη μια του ορισμού και της κατάδειξης αντιπάλου που να δικαιολογεί την ύπαρξη ενός τέτοιου μηχανισμού και από την άλλη της αδυναμίας των πανίσχυρων σήμερα ΗΠΑ να καταδείξουν και να ορίσουν με ουσιαστικό τρόπο τον κύριο και βασικό αντίπαλο, που ήταν και παραμένει ο ίδιος: η Ρωσία.