Ο ενεργειακός ανταγωνισμός στην περιοχή ανεβάζει την ένταση
Τα πράσινα άλογα της πράσινης οικονομίας στα οποία επένδυσε ιδιαίτερα ο Ομπάμα (όχι μόνο επικοινωνιακά) αποδείχτηκαν ισχνά και αδύναμα για να σύρουν, πόσο μάλλον για να δώσουν την αναγκαία ώθηση στην αγιάτρευτη καταπώς φαίνεται κρίση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Βεβαίως η άνοδος της τιμής του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και της ενέργειας εν γένει δημιουργεί –ιδιαίτερα αν συνεχιστεί– νέα σοβαρά δεδομένα. Με δεδομένη, π.χ., και την κρατικοδίαιτη σχέση (ο λαός έτσι κι αλλιώς πληρώνει) των, αντικρατιστών κατά τα άλλα, καρχαριών του κεφαλαίου, η πράσινη κονόμα με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά καλά κρατεί ήδη στη χώρα μας, και δεν μιλάμε βέβαια για τη στάχτη στα μάτια με τα 500 MW στα φωτοβολταϊκά των αγροτών.
Ένα άλλο καινούργιο δεδομένο είναι ότι μια σειρά ενεργειακά κοιτάσματα σε ολόκληρο τον πλανήτη γίνονται πλέον οικονομικά αξιόλογα αν και εφόσον το πετρέλαιο (κατά συνέπεια και το φυσικό αέριο) σταθεροποιηθούν από ένα επίπεδο τιμών και πάνω, όπως είναι πολύ πιθανό να συμβαίνει ήδη. Βέβαια η γεωπολιτική αστάθεια και η κρίση δεν παρέχουν σιγουριές. Όμως σίγουρα κοιτάσματα σαν το Λεβιάθαν, στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ, αποκτούν σημασία με βάση και τη θέση τους που γειτνιάζει με τη διψασμένη ενεργειακά αγορά της Ευρώπης. Δεδομένη βεβαίως και η γεωπολιτική σημασία, μια και κάθε σοβαρή δύναμη κάνει πολιτική με τον τρόπο της (ή και πόλεμο, αν χρειαστεί), κάνει παιχνίδι γενικότερα με βάση τις πηγές ενέργειας και τους δρόμους μεταφοράς τους.
Βέβαια κάθε χωράφι ή θαλάσσια περιοχή δεν γίνεται και πετρελαιοπηγή. Όμως όλα αυτά που ακούγονται τελευταία για ενεργειακά κοιτάσματα στην περιοχή, όσο και αν «φουσκώνονται», δικαίως κάνουν τον λαό να ανησυχεί. Όσο και αν οι αυταπάτες που καλλιεργεί η αστική τάξη και τις ενισχύει η αταξική και πασιφιστική θεώρηση του ρεφορμισμού κυριαρχούν σήμερα, ωστόσο ο λαός μας δεν έχει χαζέψει και ανησυχεί (έστω και από διαίσθηση) με αυτά που ακούει και με το δίκιο του. Γιατί όσο είναι πολιτική χαζοχαρούμενη το αίτημα διαγραφής του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών κ.λπ. και δρουν αποπροσανατολιστικά στο κίνημα του λαού, χαζοχαρούμενη, πασιφιστική έως και επικίνδυνοη μπορεί να καταλήξει η απαίτηση από την Αριστερά για αξιοποίηση των όποιων κοιτασμάτων, τη μονομερή επιβολή της ΑΟΖ (ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης), που όντως δικαιούται η χώρα μας με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Γιατί την εκμετάλλευση ή τη συνεκμετάλλευση ούτε θα την κάνει ο λαός ούτε θα γίνει για το συμφέρον του. Και τα λέμε αυτά την ίδια στιγμή που ανοιχτά διατυπώνουμε την άποψη ότι το κίνημα πρέπει να καταγγείλει μαχητικά ενδεχόμενους ενδοτισμούς της κυβέρνησης και συνολικά της αστικής τάξης που δεν είναι καθόλου απίθανοι, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία. Όμως η κριτική στον ατλαντισμό της πολιτικής του Γ. Παπανδρέου όταν γίνεται με εναλλακτικό πρόταγμα το σύγχρονο «πάρτε βοήθεια από τη Μόσχα» ή από την Κίνα ή απ' όπου αλλού (βλέπε ανοικτές εκφράσεις από τον Μαρκεζίνη που προβάλλεται αρκετά τελευταία, αλλά και από Σπίθες και άλλους) κάθε άλλο παρά είναι αριστερή, αντιιμπεριαλιστική κριτική.
Είναι γεγονός, που απ’ την πλευρά μας μονίμως καταγγέλλεται, πως ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος εχθρός των λαών, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός step by step ενισχύει την επικίνδυνη παρουσία του στη χώρα σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στο οικονομικό με το ΔΝΤ και όχι μόνο.
Ο λυσσαλέος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός που αλληλοτροφοδοτείται με την καπιταλιστική κρίση κάνει τα πράγματα οδυνηρά και επικίνδυνα από κάθε άποψη για τους λαούς και ίσως ένα παραπάνω στη συγκυρία που διανύουμε για τον λαό μας. Όμως τα βάσανα των λαών και οι κίνδυνοι πρέπει να γίνει καθαρό πως πηγάζουν από την ανατροπή των συσχετισμών και πως μόνη εγγύηση για την ειρήνη, την προκοπή και την πρόοδο είναι η ανάπτυξη ξανά ενός ρωμαλέου, λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα διαμορφώνει όρους και προϋποθέσεις για τη φιλία, την αλληλεγγύη και τη συνεργασία των λαών, απομονώνοντας τους ντόπιους λακέδες των ιμπεριαλιστών και ανοίγοντας τον δρόμο για το ξεπέταγμα κάθε ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Ναι όλα αυτά θέλουν τόλμη, κόπο και θυσίες, μα αξίζει, σε αντίθεση με τις άδικες θυσίες που ήδη βιώνει ο λαός μας και τους ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους που μας απειλούν αν δεν αφυπνιστούμε χωρίς καθυστέρηση και παρά τον αρνητικό συσχετισμό.
Ας αναφερθούμε στα γεγονότα.
Γεγονός ο ορισμός της ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ και πολύ αξιόλογο το κοίτασμα Λεβιάθαν στο όριο της ΑΟΖ τους.
Γεγονός η επίσκεψη της Μέρκελ στην Κύπρο και η αγριάδα προς την Τουρκία.
Γεγονός και η προηγηθείσα επίσκεψη Μεντβέντεφ στο νησί –και επίκειται, λέγεται, και του Σαρκοζί.
Γεγονός το επικοινωνιακό κυρίως αγρίεμα του Γ. Παπανδρέου στο Ερζερούμ για τις παραβιάσεις και το Κυπριακό. «Διάολε», άλλωστε.
Γεγονός όμως και η δίωρη τετ α τετ χωρίς τους υπουργούς Εξωτερικών συνάντηση με τον Ερντογάν, συνολικότερα η μυστική διπλωματία και φανερό πως μεταξύ των πρωθυπουργών των δύο χωρών και των επιτελείων τους συζητούνται κρίσιμα θέματα σε μια κρίσιμη περίοδο και για μια κρίσιμη περιοχή.
Έχουμε σε πρόσφατο άρθρο στην «ΠΣ» με τίτλο «Η ωραία ατμόσφαιρα Παπανδρέου - Ερντογάν και οι κίνδυνοι για τους λαούς» αναφερθεί σε πραγματικούς κινδύνους, περιγράφοντας τόσο την υποτέλεια των αστικών τάξεων Ελλάδας - Τουρκίας όσο και την ανταγωνιστική τους σχέση που ιδιαίτερα σήμερα γίνεται επικίνδυνη με βάση και την ένταση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που παρεμβαίνει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περιοχή. Μια και αναφερθήκαμε πριν στον επικίνδυνο για τους λαούς ανταγωνισμό για την ενέργεια στην ευρύτερη περιοχή μας, να συμπληρώσουμε πως το κρίσιμο στη συγκυρία στα ελληνοτουρκικά, στο Αιγαίο, π.χ., δεν είναι ο έλεγχός του χάριν πετρελαιοπηγών, αλλά γιατί σε κάθε περίπτωση και όπως και αν καταλήξουν οι αγωγοί ο γεωγραφικός χώρος Αιγαίο - Θράκη είναι κρίσιμος για τη μεταφορά της ενέργειας. Και βέβαια σε κάθε περίπτωση υπάρχουν τα ζητήματα κυριαρχίας για κάθε αστική τάξη, ακόμη και με την πιο ξεπουλημένη στον ιμπεριαλισμό κυβέρνηση.
Ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας- Τουρκίας γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνος
Η Τουρκία φαίνεται τον τελευταίο καιρό να ενισχύεται στην περιοχή τόσο οικονομικά και πολιτικά όσο και στο κρίσιμο ζήτημα του ενεργειακού ανταγωνισμού. Διεκδικεί μάλιστα, τρομάρα της θα λέγαμε, παγκόσμιο ρόλο. Σίγουρα τον τελευταίο καιρό μετράει ιδιαίτερα στην περιοχή και ενισχύεται ακόμη περισσότερο μετά το βαλκανικό και το συνολικότερο φιάσκο της ανταγωνίστριας πάλαι ποτέ «ισχυρής Ελλάδας». Γίνεται ακριβή νύφη για αμερικάνους - ρώσους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές λόγω της θέσης της, κάνει έστω και μετέωρα βήματα στο εσωτερικό της μέτωπο, μα κυρίως ευνοείται από την πολιτική συγκυρία που το μεγάλο της αφεντικό, οι ΗΠΑ του Ομπάμα, το παίζουν κάπως με το Ισλάμ και τη θέλουν γέφυρα…
Στο πυρακτωμένο πεδίο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, παρότι τελευταία προέκυψε κάποιο έδαφος για να αναθαρρέψουν μια σειρά περιφερειακές δυνάμεις, τίποτα δεν μπορεί να κινείται για πολύ ανεξέλεγκτα από τους κύριους παίχτες. Τα προβλήματα στις θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου του Νταβούτογλου δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν και αυτό φαίνεται να το γνωρίζουν οι τούρκοι ιθύνοντες που παρά την ευνοϊκή γι’ αυτούς συγκυρία κινούνται προσεκτικά. Αξιοσημείωτη και με σημασία για τη χώρα μας και την πολιτική στάση της αστικής τάξης είναι η ανοιχτή πλέον και με αίμα εκδήλωση του ανταγωνισμού της Τουρκίας με το Ισραήλ. Το κρίσιμο όμως και σε σχέση με αυτό το ζήτημα και συνολικότερα είναι το πού θα κατασταλάξει τελικά (αν κατασταλάξει) η κατεύθυνση της πολιτικής του αμερικάνικού ιμπεριαλισμού και με ποιον τρόπο και με ποιους όρους θα συνεχίσει να επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία.
Η επιλογή της τέτοιας ή αλλιώτικης, π.χ., χρήσης του παραδοσιακού μαντρόσκυλου του Ισραήλ και πώς ακριβώς και αντίστοιχα της Τουρκίας είναι κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα επιδράσουν καθοριστικά στην περιοχή. Αντίστοιχα κινούνται ή και προσαρμόζονται στην περιοχή με βάση τα όρια και τις αδυναμίες τους και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, ενώ δεδομένη στην περιοχή είναι και η αγωνία και η παρέμβαση –με τα δικά της φόντα και βάρος– της Ρωσίας. Και βέβαια υπάρχει και η εσωτερική πλευρά των αντιθέσεων, των διεκδικήσεων ακόμη και των μωροφιλοδοξιών.
Η κρισιμότητα και η επικινδυνότητα των εξελίξεων με βάση όλα αυτά είναι και αυτή ένα φανερό γεγονός, παρά τις μυστικές διπλωματίες, τα μισόλογα και την αφασία της Αριστεράς.
Ζητούμενο το δυνάμωμα της Αριστεράς που θα εμπιστεύεται τον λαό και θα μιλάει καθαρά!
Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες, παρά τα κρίσιμα γεγονότα, μιας σιωπής που αν από την πλευρά των αστικών πολιτικών δυνάμεων είναι εύλογη, και βέβαια ένοχη, από την πλευρά αυτών που θέλουν να λέγονται αριστεροί είναι επιεικώς απαράδεκτη.
Θα λέγαμε ότι με συστηματικό τρόπο εδώ και χρόνια από μια σειρά, αριστερές τάχα, μεριές έχει απαξιωθεί η έννοια της αντιιμπεριαλιστικής πάλης σε τέτοιο βαθμό που με βάση και τον συνολικότερο αρνητικό συσχετισμό για το κομμουνιστικό κίνημα και τον λαό έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα να μην ασχολείται η Αριστερά και το κίνημα με κρίσιμα ζητήματα τόσο για τη συγκρότηση και τον σωστό προσανατολισμό του όσο και για την ειρήνη και τη ζωή του λαού μας. Έχουμε φθάσει στο σημείο να γίνονται κοινά γυμνάσια με το δολοφονικό στρατοκράτος του Ισραήλ γύρω από την Κρήτη και την Πελοπόννησο, ακόμη και ασκήσεις προσομοίωσης βομβαρδισμού του Ιράν με χρήση της βάσης της Σούδας, και να μη γίνεται διαδήλωση ούτε στα Χανιά!
Άλλοτε οι αυταπάτες της παγκοσμιοποίησης, άλλοτε οι καθαρούτσικες θέσεις τροτσκιστικών αντιλήψεων που υιοθετούνται και από δυνάμεις με κομμουνιστικές αναφορές, άλλοτε οι θέσεις περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, όλα τούτα έχουν μουδιάσει το κίνημα με κίνδυνο η αποκάλυψη απότομα των κινδύνων εφόσον συνεχιστεί η αφασία να δώσει έδαφος για εθνικιστικές σπίθες με ή χωρίς πρόταση για αλλαγή προστάτη μέσα στην ίδια την Αριστερά.
Ουσιαστικά η οποιαδήποτε άποψη πάνω στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα και τα ζητήματα ιμπεριαλιστικής εξάρτησης εφόσον δεν τα αντιμετωπίζει σοβαρά και στην προοπτική της ανάπτυξης μαχητικού λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, ουσιαστικά συμβάλλει ή τουλάχιστον αποδέχεται την υποταγή του λαού στο ρεαλισμό της εξάρτησης αλλά και των όποιων αντιδραστικών, συχνά ιδιαίτερα επικίνδυνων, επιλογών της αστικής τάξης.
Όσο κι αν είναι αρνητικός ο συσχετισμός, η οργή του λαού σήμερα μπορεί, στο βαθμό μάλιστα που βγαίνει στους δρόμους, να μπολιάζεται με αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Είναι κρίσιμο ζήτημα απ’ αυτή την άποψη τόσο η παρακολούθηση των εξελίξεων στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα όσο και η ψύχραιμη και με εμπιστοσύνη στην προοπτική της λαϊκής πάλης τοποθέτηση. Ή θα εμπιστευτούμε τον λαό μας και τους γύρω λαούς και τη δυνατότητα της αντιιμπεριαλιστικής τους ενότητας ή θα υποταχθούμε στα τέτοια ή αλλιώτικα σχέδια του αστικού πολιτικού κόσμου της εξάρτησης και της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό. Και όσο και αν οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, ωστόσο πάλι είναι πιο ρεαλιστικό να παλέψουμε για τη ζωή μας ενάντια στην εξάρτηση και στον ιμπεριαλισμό, παρά να υποταχθούμε στην πολιτική του Γ. Παπανδρέου, της Ντόρας, του Αντ. Σαμαρά και του Καρατζαφέρη, που υποδέχονται τον φασίστα αντιπρόεδρο και ΥΠΕΞ του Ισραήλ Λίμπερμαν και σφιχταγκαλιάζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας με την πολιτική του επικίνδυνου και αντιδραστικού μαντρόσκυλου των ΗΠΑ στην περιοχή. Όπως ήδη αναφέραμε, οι ισχυροί παίχτες θα καθορίσουν το παιχνίδι. Όμως ρόλοι υπάρχουν για κάθε πρόθυμο. Και εδώ η αστική τάξη της χώρας έχει ιστορία. Ιστορία υποτέλειας και τυχοδιωκτισμού συχνά ιδιαίτερα οδυνηρή για τον λαό.
Όχι τα ζητήματα δεν είναι τέτοια για να τ’ αφήσουμε στην αστική τάξη. Παρά τα δεινά που έχει ήδη φέρει στη χώρα ο ΕΟΚικός παράδεισος και η εξάρτηση συνολικότερα, η αστική τάξη δεν έχει καμιά δυνατότητα να κινηθεί διαφορετικά και κανένα τμήμα της. Η μόνη ρεαλιστική κατεύθυνση για τον λαό είναι η αλλαγή συσχετισμών μέσα από την πάλη στην προοπτική της συνολικής απαλλαγής από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και σ’ ένα πλαίσιο συνεχούς και από σήμερα ενίσχυσης της φιλίας και της αλληλεγγύης με τους γύρω λαούς.
Δεν θα σώσουν τον λαό μας από τη φτώχεια ούτε οι υποτιθέμενες πετρελαιοπηγές στο Αιγαίο ούτε ο ορισμός της ΑΟΖ ούτε, πολύ περισσότερο, το δικαστήριο της Χάγης. Πολλά παραδείγματα πολλών λαών τα μαρτυρούν όλα αυτά. Στα γεγονότα ν’ αναφέρουμε όπως λέγεται την ώρα που κλείνει αυτό το άρθρο την απόφαση συγκρότησης κοινού ελληνο-ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου κατ’ αναλογία με το ελληνοτουρκικό. Δεν είναι απλά μια φανερά άσχημη και επικίνδυνη ατμόσφαιρα όλα αυτά. Το Αιγαίο σαρώνεται συνεχώς από τούρκικες παραβιάσεις, οι δυο λαοί αφαιμάσσονται πέρα από την κλασική ληστεία του κεφαλαίου και για πανάκριβα όπλα και η πολιτική ηγεσία ένθεν και ένθεν του Αιγαίου προσπαθεί να αποκοιμίσει τους λαούς με κουμπαριές, ζεϊμπέκικα και μιλώντας για γκαρντάσια.
Εμείς θα μιλήσουμε καθαρά. Τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Η αστική τάξη είτε με συνεκμετάλλευση και ενδοτισμούς είτε βρει πλάτες και έγκριση για παλληκαρισμούς, με την πολιτική της έχει ήδη εμπλέξει επικίνδυνα τον λαό και τη χώρα. Ας έχουμε καθαρό πως ούτε ο ενδοτισμός ούτε η επιθετική πολιτική διασφαλίζουν την ειρήνη και το συμφέρον των λαών. Και λέμε των λαών και όχι απλά του λαού μας συνειδητά. Γιατί το μέλλον των λαών της περιοχής σε Ελλάδα - Κύπρο - Τουρκία - Βαλκάνια είναι κοινό. Και το ξελάσπωμά του βρίσκεται μονάχα στην προοπτική της φιλίας και της πάλης των λαών ενάντια σε κάθε λογής ιμπεριαλιστές.
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου