Οι κύκλοι της αντεργατικής-αντιλαϊκής δίνης που άνοιξε το 2010, συνεχίζουν, βαθαίνουν και επεκτείνονται στη νέα χρονιά. Με ρυθμούς πολυβόλου η κυβέρνηση στοχοθετεί και επιτίθεται διαρκώς σε κατακτήσεις και δικαιώματα όλων των λαϊκών στρωμάτων. Τώρα το στόχαστρο σκοπεύει τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα, δηλαδή στην επιδίωξη αφαίμαξης των μικρομεσαίων στρωμάτων, αλλά η λίστα των μετώπων της επίθεσης είναι ανεξάντλητη. Παράλληλα ή και αμέσως μετά είναι οι ΔΕΚΟ, νέα επίθεση στο Δημόσιο, πρωτόγνωρες αντιδραστικές ανατροπές σε υγεία-εκπαίδευση, ενώ μέσω της τελευταίας η κυβέρνηση θέλει να διαμορφώσει όρους για να σαρώσει όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον της νεολαίας. Όλα αυτά καθόλου δεν σημαίνουν πως «ξεχάστηκε» η εργατική τάξη! Απέναντί της, μετά τον νόμο του Δεκέμβρη, έχει ήδη ξεκινήσει η νόμιμη πια εφαρμογή - επέκταση - εγκαθίδρυση ως καθεστώτος του εργασιακού μεσαίωνα. Εξάλλου χαρακτηριστική αυτής ακριβώς της κατεύθυνσης είναι και η απαίτηση για κατάργηση όλων των συμβάσεων εργασίας που προβλέπει το σχέδιο νόμου που έφερε η κυβέρνηση απέναντι στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους των ΜΜΜ.
Όποιες και όσες περιγραφές της επίθεσης και να γίνουν, η βασική πολιτική συνόψισή της παραμένει ίδια. Για το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, η αντιμετώπιση της κρίσης μία και μοναδική κατεύθυνση έχει απέναντι στους εργάτες και στα λαϊκά στρώματα. Την ένταση της εκμετάλλευσής τους, τη με κάθε τρόπο καταλήστευσή τους, τη συντριβή των κατακτήσεών τους και κάθε κοινωνικού δικαιώματος όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί στον 20ό αιώνα και στη βάση των τότε ταξικών συσχετισμών. Αυτοί, οι εργάτες, οι λαοί, αποτελούν τη μοναδική πηγή πλούτου που «διαθέτει» το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα, και γι' αυτό στην ένταση της καταλήστευσής τους αναζητά τη βάση της διεξόδου του.
Αυτήν ακριβώς την αλήθεια αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη και ο λαός μας, σε μια χώρα που λόγω της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης κλιμακώνονται και περιπλέκονται διαρκώς τα αδιέξοδά της, ενώ δημιουργούνται ακόμα πιο σοβαροί κίνδυνοι.
Η ευρωπαϊκή εμπλοκή - διάσταση του ζητήματος
Ομολογείται και από τα πιο επίσημα χείλη πια πως οι εξελίξεις στη χώρα θα κριθούν από τις εξελίξεις στην ΕΕ (Γ. Παπακωνσταντίνου). Η ομολογία αυτή περιέχει μια μόνο –σημαντική βέβαια– διάσταση της πολιτικής πραγματικότητας. Ουσιαστικά η ομολογία αυτή αναγνωρίζει πως οι τριγμοί του εγχειρήματος της ΕΕ και της Ευρωζώνης έχουν θέσει ένα συνολικότερο θέμα στις βασικές ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ένα θέμα για το αν και πώς «θα πάνε παραπέρα» το εγχείρημά τους και τι θα κάνουν με τις εξαρτημένες χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου λοιπόν ομολογεί πως το ζήτημα δεν είναι το ποσοστό του χρέους (που έτσι κι αλλιώς θα καλπάζει), αυτοί ή οι άλλοι οικονομικοί δείκτες που θα καταγράφει στα βιβλία του υπουργείου του, αλλά πάνω από όλα τα συμφέροντα, οι αντιθέσεις και οι συνακόλουθες πολιτικές επιλογές που θα διαμορφώσουν πριν από όλα η Γερμανία και η Γαλλία. Πράγματι έτσι είναι! Και επειδή είναι έτσι, οι εκκλήσεις και το μάζεμα των υπογραφών (!) για το ευρωομόλογο είναι άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της εξάρτησης της αστικής τάξης και της αδυναμίας της κυβέρνησης και συνολικά του αστικού πολιτικού κόσμου να διαμορφώσει και να ασκήσει μια έστω στοιχειώδη πολιτική!
Γιατί η υλοποίηση του ευρωομόλογου θα σήμαινε την περιβόητη «πολιτική ενοποίηση» της ΕΕ, που τόσα χρόνια και ιδιαίτερα στην εξέλιξη της τωρινής κρίσης αποδεικνύεται ότι προσκρούει στα ανυπέρβλητα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα που είναι συγκροτημένα στη βάση των αντίστοιχων κρατών. Γι' αυτό οι εκκλήσεις είναι μάταιες αλλά και σε κάθε περίπτωση δεν είναι αυτές που θα ορίσουν το τι θα γίνει. Από την άλλη και αν ακόμα υποθέταμε πως θα μπορούσε να εκδοθεί το ενιαίο ευρωομόλογο, αυτό για την περίπτωση της Ελλάδας θα σήμαινε την απόλυτη και διαχρονική υπαγωγή της στις πολιτικές και οικονομικές διαταγές του γερμανογαλλικού άξονα. Θα ήταν δηλαδή η υπογραφή ενός «μνημονίου διαρκείας» με το οποίο ακόμα και η όποια διαχείριση ασκούν τα υπουργεία θα περνούσε στην εξουσία της Κομισιόν. Αυτό είναι λοιπόν το περιεχόμενο των «πολιτικών προτάσεων» που παριστάνει ότι έχει και «παλεύει» η κυβέρνηση, η ΝΔ που συμφωνεί, και συνολικά το πολιτικό προσωπικό του συστήματος.
Η αμερικάνικη επικυριαρχία
Όσο και αν προσπαθούν –είτε η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του συστήματος είτε οι αναλύσεις της εν γένει Αριστεράς, και εννοείται ο καθένας για τους λόγους και τις αδυναμίες του– να παρουσιάσουν ως μοναδική διάσταση της κρίσης και της «λύσης» της στη χώρα τις εξελίξεις στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, ολοένα πιο καθαρά αλλά και έντονα αναδεικνύεται πως αυτή είναι η μισή αλήθεια και γι' αυτό ψέμα! Αναδεικνύεται δηλαδή η ισχυρή και καθοριστική παρουσία του ρόλου του αμερικάνικου παράγοντα με συγκεκριμένους πολιτικούς όρους, κινήσεις και επιδιώξεις, στην περιοχή και βέβαια μέσα στη χώρα.
Πριν από όλα στην κυβέρνηση, στον πρωθυπουργό και στο στενό του επιτελείο που με όλες τις τελευταίες εξελίξεις (Ερζερούμ, επίσκεψη Λίμπερμαν και συμφωνίες με Ισραήλ) κάνει φανερό πως εκτός των… ευρωπαϊκών υποχρεώσεων του αναπτύσσει πλούτο δραστηριοτήτων και υπηρεσιών για λογαριασμό της αμερικάνικης υπερδύναμης, η οποία βέβαια έχει τους δικούς της σχεδιασμούς για τη χώρα και την περιοχή. Σχεδιασμούς και κινήσεις που στην εξέλιξη τους όχι μόνο μπορούν να υπερκαλύψουν τη στενή οικονομική διάσταση της κρίσης, αλλά να βάλουν φωτιά και φωτιές σε ολόκληρη την περιοχή και να σύρουν τον λαό μας και τους γειτονικούς λαούς ακόμα και σε πολεμικές περιπέτειες.
Αυτή η κατάσταση βέβαια δεν προέκυψε αιφνίδια. Η βάση της είναι τόσο παλιά όσο και η παρουσία των… αμερικανικών βάσεων και η συνολική πολιτικοστρατιωτική εξάρτηση της χώρας από τις ΗΠΑ. Ανανεώθηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο… με την ανάδειξη του Γ. Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Επιταχύνεται και ενισχύεται από την εξέλιξη της κρίσης διεθνώς που είναι συνολική κρίση του συστήματος και όχι μόνο οικονομική. Της κρίσης που εκδηλώνεται όχι μόνο με εμπορικούς, νομισματικούς και οικονομικούς πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά με αντιπαραθέσεις σε κάθε επίπεδο. Στο ενεργειακό και στο ζήτημα του ελέγχου των δρόμων μεταφοράς της ενέργειας, στο πολιτικό επίπεδο και βέβαια συνολικοποιείται στο επίπεδο της κυριαρχίας, δηλαδή στο γεωστρατηγικό ανταγωνισμό, για ζώνες επιρροής και ακόμα και κατοχής, με τον μόνο τρόπο που αυτή μπορεί να διεκδικηθεί. Τη στρατιωτική επέμβαση, την πολεμική σύρραξη, το αίμα των λαών.
Αυτή είναι η διάσταση που σκόπιμα παραλείπεται από την κυρίαρχη φιλολογία και ταυτόχρονα «αγνοείται» από τη μεγάλη πλειοψηφία των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά. Και δεν πρόκειται βέβαια για μια διάσταση άσχετη και ανεξάρτητη από όλα τα άλλα, αλλά σφιχτά δεμένη με τη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων μέσα στη χώρα και σε άμεση αλληλεπίδραση με την ευρωπαϊκή πλευρά του ζητήματος. Με άλλα λόγια, η χώρα δεν υποθηκεύεται μόνο ως παραγωγική-οικονομική υπόσταση μαζί με τον λαό της στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό με την προσδοκία να… σωθεί. Εξίσου υποθηκεύται και ως χώρα καθεαυτή, ως πολιτικοστρατιωτική πλατφόρμα που εμπλέκεται στο σύνολο των ανταγωνισμών που πυροδοτεί η κρίση στην περιοχή. Αυτή είναι ολόκληρη η πολιτική της κυβέρνησης για… την αντιμετώπιση της κρίσης.
Αντίσταση - Αγώνας- Κίνημα!
Απέναντι στη φωτιά που καίει τις εργατικές κατακτήσεις, το λαϊκό εισόδημα, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα των μαζών αλλά και στη φωτιά των πολεμικών κινδύνων που ανάβει η αστική υποτέλεια, και οι κυβερνητικοί τυχοδιωκτισμοί που καθοδηγούνται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, δεν υπάρχει απάντηση και διέξοδος για τον λαό και τη νεολαία έξω από τη μαζική αντίσταση και πάλη, έξω από την υπόθεση του κινήματος.
Η καπιταλιστική λαίλαπα και η ιμπεριαλιστική θηριωδία μόνο από τη μαζική συγκροτημένη και αποφασιστική δύναμη της πάλης του κινήματος μπορούν να ανακοπούν, να ηττηθούν. Από την Τυνησία ως την Κερατέα και τον αγώνα των εργαζομένων στις συγκοινωνίες αυτό είναι το… παλιό δίδαγμα που επικαιροποιεί ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός με δραματικό τρόπο για τους λαούς και τους εργάτες. Φυσικά το σύστημα, οι κάθε λογής εκφράσεις του και οι… αντανακλάσεις του, ακόμα και μέσα στο κίνημα, διαρκώς θα εφευρίσκουν απάτες και αυταπάτες «διόρθωσης» του συστήματος και «συνεννόησης» των μαζών με το σύστημα. Όλο και θα ανακαλύπτουν πως το πρόβλημα βρίσκεται σε κάποια «λογιστικά βιβλία» που πρέπει να ανοιχτούν για να διορθωθούν οι λογαριασμοί! Όμως η λαϊκή οργή και η πραγματικότητα διαρκώς πιο επίμονα αποκαλύπτουν πως οι λογαριασμοί θα γίνουν στην ταξική πάλη! Αυτή πρέπει να δυναμώνει διαρκώς από τη μεριά των εργατών και του λαού. Σε αυτή θα γίνονται τα βήματα πολιτικοποίησης που απαιτούνται, θα συγκροτείται ξανά από την «αρχή» η εργατική και λαϊκή δύναμη όπως απαιτούν οι συνθήκες. Με Πρωτοβουλίες και Επιτροπές Αντίστασης παντού, με τη λογική και την πρακτική της Κοινής Δράσης να ευνοήσουμε να βγουν με πιο γοργούς ρυθμούς μαζικά στο πεδίο του αγώνα ολοένα περισσότερο νέες δυνάμεις. Έτσι θα δώσουμε τη μάχη της σύγκρουσης με τη βαρβαρότητα, σε αυτό τον δρόμο θα οικοδομηθεί η επαναστατική προοπτική των μαζών!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου