Πυκνώνουν διαρκώς οι ειδήσεις και τα σενάρια που αφορούν την αναζήτηση μορφών αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας στο πλαίσιο μιας επίσης αναζητούμενης αναμόρφωσης του λεγόμενου μηχανισμού στήριξης της Ε.Ε. Τη σημασία αυτών των αναζητήσεων αναδεικνύει, εκτός των άλλων, το γεγονός ότι σε αυτές δεν συμμετέχουν, πλέον, μόνο οι αξιωματούχοι του μηχανισμού της Ε.Ε. –που έτσι κι αλλιώς τα όρια της δικαιοδοσίας τους καθορίζονται από τα ιμπεριαλιστικά ευρωπαϊκά κράτη- αλλά τώρα πια και με άμεσο τρόπο στελέχη και εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών καγκελαριών, με τους Γερμανούς σε πρώτο ρόλο. Επιπλέον, ενδεικτικό του βάθους των αναταράξεων και των αντιθέσεων στον ιμπεριαλιστικό κόσμο είναι το γεγονός ότι γύρω από αυτή την αναζήτηση η γερμανική αστική τάξη εμφανίζεται δημοσίως με αποκλίσεις.
Ποια είναι, όμως, τα αίτια αυτών των αναζητήσεων που έχουν ορίσει περίπου ως ορόσημο τη σύσκεψη κορυφής της ΕΕ τον ερχόμενο Μάρτιο; Και ακόμα, ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο και οι στόχοι αυτών των νέων μορφών που αναζητούνται τόσο συνολικά, ως προς τους όρους συγκρότησης-πρόσδεσης της «περιφέρειας» στον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό της ΕΕ, αλλά και ειδικότερα, όσον αφορά τους όρους αυτούς για την Ελλάδα; Οι συνολικές απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά βρίσκονται στους όρους εξέλιξης της κρίσης διεθνώς και στον ανταγωνισμό «εφ' όλης της ύλης» (των εργατών, των λαών, των χωρών) των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στον κόσμο. Οι ειδικότερες απαντήσεις -που και αυτές επικαθορίζονται από τα προηγούμενα- συνδέονται με τις κρίσιμες και πανθομολογούμενες, πια, «ατέλειες» του ευρώ, τις αντιφάσεις και αντιθέσεις συνολικά του εγχειρήματος της ΕΕ και, βέβαια, με την ανταγωνιστική πίεση που ασκείται στην Ε.Ε. από τις ΗΠΑ. Μια τελευταία και γλαφυρή ομολογία αυτών των πιέσεων έκανε ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Φερχόφσταντ. «Σήμερα η μεγαλύτερη αγορά έκδοσης ομολόγων στον κόσμο είναι αυτή που στηρίζει το δολάριο», δήλωσε για να επικαλεστεί την ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγων απέναντι στον πακτωλό δολαρίων που τυπώνει το αμερικανικό κράτος, ξεχνώντας όμως πως η ΕΕ δεν…. διαθέτει κράτος!
‘Άγριες «αναμορφώσεις» και αντιθέσεις
Οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις -και βασικά Γερμανία και Γαλλία- έχουν, λοιπόν, πολλούς λόγους να ανησυχούν.
.- Για το μέλλον του εγχειρήματος τους (ΕΕ) που απειλείται από την εξέλιξη του ντόμινου της κρίσης (Ελλάδα, Ιρλανδία… Πορτογαλία, Ισπανία…) στις χώρες της περιφέρειάς τους, που τους βάζει προβλήματα πρωτόγνωρα (για έναν τέτοιο συνασπισμό που έχει αποπειραθεί και κοινό νόμισμα) και δισεπίλυτα, με εκρηκτικές προοπτικές για το ίδιο το ευρώ και την ευρωζώνη. Προβλήματα που κατά κανόνα εμφανίζονται στις δημόσιες συζητήσεις να έχουν τεχνικοοικονομικό χαρακτήρα (η «δομή» και το «μέγεθος» του μηχανισμού στήριξης, οι «αρμοδιότητες» της ΕΚΤ και άλλα ανάλογα) αλλά στην πραγματικότητα είναι προβλήματα κυριαρχίας και επιβολής επί της περιφέρειάς τους αλλά και μεταξύ τους.
-Για τις ροές των κεφαλαίων (τους) από την περιφέρεια προς τα ταμεία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τους, πρόβλημα που έχει έρθει στην ημερήσια διάταξη στην περίπτωση της Ελλάδας αλλά επίσης απειλεί να πάρει ευρύτερες διαστάσεις με το υπό εξέλιξη ντόμινο που αναφέραμε.
-Για τη θέση που θα βρεθεί η καθεμία, από συνολική γεωπολιτική άποψη, καθώς πριν απ' όλα στην περιοχή «τους» (Ανατολική Μεσόγειος, Βαλκάνια, Μ. Ανατολή) αλλά και στις χώρες «τους», όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εκδηλώνει ένα πλήθος κινήσεων, εκβιασμών και πρωτοβουλιών για την αναβάθμιση της κυριαρχίας του και τον αντίστοιχο δικό τους (Γερμανίας, Γαλλίας) περιορισμό και, κατά συνέπεια, τη συνολική υποβάθμιση των όρων τους στο παγκόσμιο ταμπλό.
Γι' αυτά λοιπόν τα προβλήματα αναζητούν απαντήσεις οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και λοιποί Ευρωπαίοι ιθύνοντες μέσα από τα πολλαπλά διαβούλιά τους που δημοσιοποιούνται το τελευταίο διάστημα. Εννοείται ότι οι απαντήσεις που αναζητούν είναι ανάλογες των προβλημάτων που ορίζουν τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα. Για παράδειγμα, ο Γερμανός υφυπουργός των Οικονομικών Ασμούζεν, σχολιάζοντας το ενδεχόμενο να πάρει η Ελλάδα δάνειο με χαμηλότερα επιτόκια ώστε να επαναγοράσει μέρος του χρέους της (μια μορφή της περίφημης αναδιάρθρωσης), δήλωσε: «Θα μπορούσαμε να το δούμε, αν την ίδια στιγμή οι χώρες θα αποδέχονταν ένα είδος εθνικού δημοσιονομικού πλαισίου, το οποίο θα ενσωματωνόταν στο Σύνταγμά τους». Δηλαδή ο γερμανικός ιμπεριαλισμός είναι πρόθυμος να…. εξασφαλίσει την απρόσκοπτη ροή κεφαλαίων προς τα ταμεία του, με την ταυτόχρονη απαίτηση να ορίσει στο Σύνταγμα της Ελλάδας –και όχι μόνο- ακόμα και τις λεπτομέρειες της εξαθλίωσης των εργαζομένων της και της συντριβής κάθε κοινωνικού δικαιώματός τους σε υγεία, παιδεία, ασφάλιση κοκ.
Αυτό είναι και το πραγματικό περιεχόμενο των συνολικών αναζητήσεων για τη λεγόμενη αναμόρφωση του μηχανισμού στήριξης, τη δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» και ό,τι ανάλογο έχει τεθεί σε κυκλοφορία εδώ και μεγάλο διάστημα: Οι νέες μορφές ιμπεριαλιστικής «προστασίας» που αναζητούνται δεν είναι παρά μια νεοαποικιακή υποταγή των χωρών της περιφέρειας στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, που θα σημάνει τη «διαχρονική» κοινωνική και οικονομική καταβύθιση και εξαθλίωση της χώρας και του λαού. Αυτό είναι το μόνο σχέδιο «αναμόρφωσης της ΕΕ» που μπορούν να διαμορφώσουν οι ηγεμονικές σε αυτήν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σαν απάντηση στην κρίση και τους ανταγωνισμούς. Σ' αυτή την κατεύθυνση ωθεί η διεθνής αγριότητα και η παγκόσμια βαρβαρότητα και οι βασικές δυσκολίες του βρίσκονται, σ' αυτή τη φάση, στο ποιος-ποιον, όσον αφορά τη γερμανογαλλική αντιπαράθεση. Γιατί ένα τέτοιο βήμα επέκτασης και βαθέματος της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας θέτει αντικειμενικά και το ερώτημα ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο, ποιος θα πάρει πιο καθαρά το πάνω χέρι στο δικό τους ανταγωνισμό. Σ' αυτή τη βάση βρίσκονται σήμερα και οι ενστάσεις και οι δισταγμοί της γαλλικής πλευράς και, βέβαια, των δυνάμεων δεύτερης τάξης που εμφανίζονται με το ένδυμα του «ευρωπαϊσμού», ενώ αξιοσημείωτο είναι πως και το ΔΝΤ συντάσσεται μαζί τους, υπερασπίζοντας το διαχωρισμό των βημάτων αναδιάρθρωσης του Ταμείου και των χρεών από τις γερμανικές απαιτήσεις ταυτόχρονης επιβολής μιας ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής. Προφανώς έχουν και οι ΗΠΑ λόγο για το μέλλον της… «ευρωπαϊκής ιδέας» και γι' αυτό τα διαβούλια και οι αντιπαραθέσεις θα πυκνώσουν ακόμα περισσότερο, ενώ ταυτόχρονα ο χρόνος και οι εξελίξεις πιέζουν για αποκρυσταλλώσεις και αποφάσεις.
Αντιδραστικοποίηση και ρευστότητα
Οι απανωτοί γύροι επίθεσης των τελευταίων μηνών έχουν ήδη φέρει σε οριακό σημείο τους εργαζόμενους και συνολικά την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας, ενώ η δυναμική των μέτρων που έχουν ληφθεί (π.χ πολυνόμος Δεκέμβρη 2010, απανωτές φορομπηξίες κ.λπ.) δεν έχει ακόμα καταγράψει την έκταση και το βάθος των συνεπειών τους σε όλα τα επίπεδα. Μια ένδειξη αυτής της δυναμικής είναι τα απανωτά κύματα απολύσεων-ανεργίας, που διογκώνονται διαρκώς τους τελευταίους μήνες, και το πετσόκομμα των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα στη βάση της ρύθμισης των «επιχειρησιακών συμβάσεων». Όμως το σύστημα και η κυβέρνησή του δεν σταματούν εδώ. Το χτύπημα των μεσαίων στρωμάτων, η εξόντωση των συμβασιούχων, οι πολλαπλές εφαρμογές του Καλλικράτη σε μια σειρά πεδία, το νέο μισθολόγιο στο δημόσιο, οι προετοιμασίες για νέο ασφαλιστικό νόμο, η εξέλιξη της αντιδραστικής επέλασης σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και σε υγεία-περίθαλψη -που βρίσκεται μόνο στην αρχή της- δείχνουν ότι τα όρια της εξαθλίωσης, της ανεργίας και της ερήμωσης επιδιώκεται να μετατεθούν πολύ πιο βαθιά!
Δεδομένη και απτή είναι σε αυτή τη βάση και η εκτεταμένη λαϊκή οργή που πιστοποιείται σε διάφορες περιπτώσεις και καταστάσεις. Και παρότι δεν είναι απαλλαγμένη από τους φόβους και τους εκβιασμούς του συστήματος, αποτελεί πρόβλημα για τη σταθερότητά του και την απρόσκοπτη πολιτική αναπαραγωγή του. Εξάλλου, ο άνεμος των λαϊκών εξεγέρσεων που φυσά στις χώρες του Μαγκρέμπ, στην Αίγυπτο, ο ξεσηκωμός στη γειτονική Αλβανία, βεβαιώνουν πως στη μεγάλη αναμέτρηση που εξελίσσεται οι λαοί θα διαμορφώσουν το δικό τους καθοριστικό παρόν. Και σε κάθε περίπτωση αυτές οι πολλαπλά σημαντικές εξεγέρσεις μπορούν να έχουν θετική επίδραση στις διεργασίες που έτσι και αλλιώς υπάρχουν μέσα στο λαό και τη νεολαία της χώρας μας. Διεργασίες που αφορούν στην ανάγκη συγκρότησης αγώνων και κινήματος που θα δίνει μάχες και θα συγκροτεί μέσα σε αυτές και μέσα από αυτές τη συνολική επαναστατική απάντηση και ανατροπή του συστήματος.
Όλα αυτά ανησυχούν βέβαια το σύστημα, τα κόμματά του, τους παράγοντές του. Το πολιτικό σύστημα ανησυχεί πριν από όλα στον τρέχοντα πολιτικό χρόνο, καθώς η συνοχή του και η διαμόρφωσή του τελούν υπό την αίρεση των εξελίξεων στην ΕΕ, από τη μια, και των υπό εξέλιξη παρεμβάσεων κλίμακας του αμερικάνικου παράγοντα στη χώρα και στην περιοχή. Η κυβέρνηση και συνολικά το πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά ελέγχουν και ορίζουν τι θα «τους ξημερώσει» στο ζήτημα του χρέους, στα θέματα των αντιθέσεων στην περιοχή. Για όλα αυτά άλλοι καθορίζουν τις εξελίξεις. Η κυβέρνηση αρκείται να παριστάνει ότι έχει «κατεύθυνση ανάπτυξης», εφαρμόζοντας πιστά το σφαγιασμό των εργατικών –λαϊκών δικαιωμάτων καταπώς απαιτεί ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο, και να προσδοκά «ανταμοιβή» γι' αυτή την πολιτική. Ταυτόχρονα εκτελεί υπηρεσίες για λογαριασμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή, συμβάλλοντας τυχοδιωκτικά στην ενίσχυση των πιο σοβαρών κινδύνων για το λαό μας και για όλους τους λαούς της περιοχής. Σ' αυτό το πλαίσιο η μόνη σταθερά -και διαρκώς ενισχυόμενη πριν από όλα από την κυβέρνηση αλλά και όλα τα κόμματα και τις δυνάμεις του συστήματος- είναι η τρομοκρατία, η καταστολή, η αναβάθμιση όλων των αντιδημοκρατικών, αντιδραστικών πρακτικών και η ανάδειξή τους σε βασικό συστατικό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Στο μακρύ κατάλογο αυτών των πρακτικών και αντιδραστικών πολιτικών επιλογών προστέθηκαν τις τελευταίες μέρες τα ουρλιαχτά ενάντια στο Άσυλο, που σαν έτοιμοι από καιρό σπεύδουν να κατασπαράξουν-μαζί με τους μετανάστες- σε ιερή παράταξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ- ΛΑΟΣ-ΔΗΜ. ΣΥΜΜΑΧΙΑ.
Δεν πρόκειται βέβαια για μια τυχαία επιλογή. Το σύστημα δεν αρκείται στην αιματηρή-δολοφονική δράση των πραιτοριανών του, στη βιομηχανία έκδοσης αποφάσεων για «παράνομες» απεργίες, στην κάθε είδους αναβάθμιση και επέκταση των κλασικών σχημάτων τρομοκρατίας και καταστολής. Κινείται και επιλέγει μια συνολική αντιδραστική αναδιαμόρφωση που ξεκινά από το πολιτικό σύστημα (εκλογικό σύστημα, περιφέρειες, αριθμός βουλευτών κ.λπ.) και φτάνει σε κάθε έκφραση και λειτουργία της δημόσιας ζωής στη χώρα. Έτσι κι αλλιώς, η εκδοχή να βρεθεί «αποδιοπομπαίος τράγος» μέσω της υπόθεσης SIEMENS, για να προχωρήσει «καθαρμένο» το σύστημα τη λαϊκή -εργατική σφαγή, παρουσιάζει πολλές δυσκολίες.
Αυτή η ενίσχυση της αντιδραστικής κατεύθυνσης μαρτυρά, εκτός των άλλων, την πολιτική αδυναμία του συστήματος και των κομμάτων του να διαχειριστούν την κοινωνική και πολιτική κατάσταση που προκύπτει από την όξυνση όλων των αντιθέσεων. Εκδηλώνονται βέβαια διαρκώς προσπάθειες συγκρότησης εφεδρειών και «εμπλουτισμού» του πολιτικού σκηνικού από «διάφορες» κατευθύνσεις (Μπακογιάννη, Κουβέλης, Μ. Θεοδωράκης, εσχάτως και Δημαράς). Οργανώθηκε και μια επανεμφάνιση του Σημίτη, αλλά οι πραγματικές συντεταγμένες του ζητήματος, όπως αυτό τίθεται για το λαό, δεν αλλάζουν: Όλα θα κριθούν στο δρόμο, στις μάχες, στις εκρήξεις, στις εξεγέρσεις που φέρνουν οι εξελίξεις σε όλα τα πεδία. Αυτές πρέπει να ετοιμάσει και γι' αυτές πρέπει να προετοιμαστούν ο λαός και η νεολαία. Να τις ετοιμάσουν ξεκινώντας από τις Πρωτοβουλίες και Επιτροπές Αντίστασης παντού, που αποτελούν το θεμέλιο βήμα της σημερινής φάσης, τα κέντρα υποδοχής και ανάδειξης των νέων δυνάμεων που χρειάζονται και μπορούν διαρκώς να προστίθενται στην υπόθεση της πάλης. Να προετοιμαστούν μέσα σε αυτές και μέσα από τη δράση τους για να προχωρούν με τη λογική του κινήματος και της μαζικής πάλης που υπερασπίζεται έμπρακτα το δικαίωμα στην αντίσταση και τον αγώνα, με τη λογική του κινήματος που εξελίσσεται και εξοπλίζεται διαρκώς πολιτικά, ιδεολογικά και θεωρητικά. Αυτή είναι η πολιτική κατεύθυνση που είναι αναγκαία να παλεύεται στις σημερινές συνθήκες, ο κρίκος που πρέπει να τραβηχτεί για να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες αναγκαιότητες που βρίσκονται μπροστά στην εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου