Σε πολιτικό ζήτημα πρώτης γραμμής μετατράπηκε η απεργία πείνας των 300 περίπου μεταναστών με αίτημα τη νομιμοποίησή τους αλλά και τη νομιμοποίηση χωρίς όρους όλων των μεταναστών και την απόδοση πλήρων δικαιωμάτων. Αν και το ζήτημα έχει πάρει πολύ μεγάλη δημοσιότητα, τα πραγματικά γεγονότα έχουν σε μεγάλο βαθμό διαστρεβλωθεί απ΄τη συντονισμένη και σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη συνεργασία με την πλειοψηφία των αστικών κομμάτων (και των ελεεινών ψευτοαριστερών τύπου ΔΗ.ΑΡ.) καθώς και διαφόρων παραγόντων του συστήματος εντός κι εκτός Βουλής, των αστικών ΜΜΕ και μεγάλης μερίδας του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Είναι φανερό επίσης ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την απεργία για να ξαναθέσει συνολικά το ζήτημα της κατάργησης του Ασύλου. Και, προθυμότατος, ο Σαμαράς της ΝΔ έσπευσε να συντάξει και πρόταση νόμου για την οριστική κατάργησή του.
Η απόφαση για την απεργία πείνας πάρθηκε κυρίως από μετανάστες στα Χανιά. Την Κυριακή 23/01 έφτασαν με το καράβι της γραμμής στον Πειραιά. Μια ομάδα περίπου 50 απεργών ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη όπου και κατέλυσε στο Εργατικό Κέντρο, ενώ ο κύριος όγκος, γύρω στα 250 άτομα, μεταφέρθηκε σε ένα απ' τα κτίρια της Νομικής το οποίο δεν χρησιμοποιείται από καιρό λόγω ανακαίνισης.
Σ' αυτή την απόφαση οδηγήθηκαν με βάση το διαχρονικό εμπαιγμό και την κοροϊδία των κυβερνήσεων που τους κρατούν εσκεμμένα σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας τόσο με τους όρους που θέτουν όσο και με τις απίστευτες καθυστερήσεις στη διεκπεραίωση των διαδικασιών. Κι αυτό είναι κάτι που ισχύει τόσο για τους οικονομικούς μετανάστες όσο και για τους πολιτικούς πρόσφυγες. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι (ίσως και πάνω από 500.000) παραμένουν έρμαια της ανασφάλειας και της πιο στυγνής εκμετάλλευσης σε σχέση με τη δουλειά, την ασφάλιση, την περίθαλψη και κάθε στοιχειώδες δικαίωμα, όμηροι των αρπαχτικών διαθέσεων του κεφαλαίου, του κράτους και όλων των κυκλωμάτων που στήνονται γύρω από τις διαδικασίες νομιμοποίησης που κοστίζουν τεράστια ποσά κάθε χρόνο σε κάθε μετανάστη. Πλέον όμως είναι φανερό ότι, με βάση και τη γενικότερη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα, το σύστημα και η κυβέρνηση είναι αναγκασμένοι να κάνουν κάποιες κινήσεις και επαναδιευθετήσεις και απέναντι στην ΕΕ. Σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και η εντονότερη παρουσία της FRONTEX και ο φράχτης στον Έβρο, και το σταμάτημα των "επαναπροωθήσεων" προς την Ελλάδα (με βάση τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, των "παράνομων" μεταναστών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Χαρακτηριστικά, σχετικές ανακοινώσεις έχουν κάνει, μετά τη Γερμανία, και η Φινλανδία και η Δανία η οποία σταμάτησε τη σχετική διαδικασία για πάνω από 350 άτομα.
Οι μετανάστες στα Χανιά, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να οργανωθούν σε σημαντικό βαθμό γύρω από διάφορους συλλόγους και συλλογικότητες, προχώρησαν μ' αυτό τον τρόπο έχοντας την προηγούμενη θετική εμπειρία της απεργίας πείνας 15 απ' αυτούς, το φθινόπωρο του 2008, που οδήγησε τότε στην έκδοση διάταξης νομιμοποίησής τους.
Απ΄την πρώτη στιγμή που οι απεργοί εγκαταστάθηκαν στη Νομική ξεκίνησε ένας απίστευτος πόλεμος λάσπης και παραπληροφόρησης. Είναι ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε προαποφασίσει να χρησιμοποιήσει την απεργία πείνας για να ξεκινήσει μια επίθεση τόσο στους μετανάστες όσο κυρίως στο Άσυλο. Και ειδικά ενόψει της επίθεσης που προετοιμάζουν στο χώρο της Παιδείας με το νέο νόμο-πλαίσιο. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς ο οχετός λάσπης, ψευδολογιών και παραποίησης της πραγματικότητας που ξεκίνησε αστραπιαία και σε πλήρη συγχορδία απ' το σύνολο των αστικών ΜΜΕ τα οποία -φανερά σε διατεταγμένη υπηρεσία και παραβιάζοντας κάθε έννοια στοιχειώδους αντικειμενικότητας και αλήθειας- μιλούσαν για "300 λαθρομετανάστες", (τονίζοντας το "λαθρο"), οι οποίοι "κατέλαβαν την Νομική", "διακόπτοντας τα μαθήματα και τις εξετάσεις" (που σταμάτησαν όντως, αλλά μετά από λοκ-άουτ που κήρυξε η Κοσμητεία της σχολής συντονιζόμενη με το κυβερνητικό σχέδιο), "χωρίς να ρωτήσουν κανέναν" (κι ας είχαν συνυπογράψει στην αρχή θετική απόφαση του Συλλόγου η ΠΑΣΠ κι η ΔΑΠ Νομικής, για να αποσύρουν αργότερα τις υπογραφές τους αφού τους τράβηξαν τα' αυτιά «από πάνω») και οι οποίοι απεργοί "δημιουργούν και πρόβλημα Δημόσιας Υγείας" (γνωστό παραμύθι για τη δημιουργία αποστροφής και πανικού που διαψεύστηκε πολύ γρήγορα) και "καταστρέφουν το ιστορικό κτίριο" (το οποίο δεν πειράχτηκε καθόλου -ίσα ίσα καθαρίστηκε κιόλας- και το οποίο παρεμπιπτόντως είναι ιστορικό για τους αγώνες που έγιναν εκεί ).
Όλη αυτή η επίθεση δεν ξεκινούσε μόνο απ' τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές, αλλά περνούσε μέσα κι απ' τα «πρωϊνάδικα» και τις μεσημεριανές κουτσομπολίστικες εκπομπές, όπου παρελαύναν διάφοροι αστέρες του φασισμού, της αντίδρασης και της ρατσιστικής υστερίας με προεξάρχοντες το ΛΑΟΣ και, συνήθως, χωρίς -ούτε για τα μάτια του κόσμου- να καλείται κάποιος απ' την αντίθετη άποψη.
Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, στον ίδιο χορό μπήκαν εξαρχής κι όλοι οι «αστέρες» του αστικού πολιτικού συστήματος, με το ΛΑΟΣ και τη ΝΔ να πρωτοστατούν στην επίθεση, θέτοντας ξεκάθαρα θέμα άμεσης κατάργησης του Ασύλου, συνεπικουρούμενοι ακόμα κι απ' τον Κουβέλη και την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, οι οποίοι έδωσαν πλήρη κάλυψη στους κυβερνητικούς χειρισμούς στη βάση μιας (επιλεκτικής) ευαισθησίας και -κυρίως- στη βάση της προσδοκίας συγκεκριμένων ανταλλαγμάτων. Είδαμε, λοιπόν, τη Δημοκρατική Αριστερά να εξομοιώνει τους μετανάστες απεργούς πείνας με τους... φασίστες στον Άγιο Παντελεήμονα και τον Μαργαρίτη (μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της) να επαινείται από τον... Άδωνι Γεωργιάδη για την «υπεύθυνη στάση» του.
Από την άλλη, είδαμε το ΚΚΕ να σπεύδει να διαχωρίσει τη θέση του, κρατώντας «ίσες αποστάσεις» μεταξύ των «υπονομευτών» και των «καταπατητών» του Ασύλου στα πλαίσια των διαπιστευτηρίων του προς την αστική νομιμότητα, πάντα βεβαίως με την απαραίτητη φρασεολογία περί υπεράσπισης του Ασύλου και περί δικαιωμάτων των μεταναστών.
Επίσης, είναι φανερό ότι η κυβέρνηση επέλεξε να αξιοποιήσει την περίσταση για να πιέσει και να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις με τους πρυτάνεις και τους πανεπιστημιακούς γενικότερα, έτσι ώστε να περιορίσει τις όποιες αντιδράσεις και αντιρρήσεις τους στην επίθεση για το πλήρες ξεθεμέλιωμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Έτσι απ’ την αρχή πέταξε το "μπαλάκι" στις πρυτανικές αρχές για την άρση του Ασύλου και, μόλις φάνηκε ότι δεν ήθελαν να αναλάβουν την ευθύνη για μια τέτοια εξέλιξη και επιχειρούσαν να επιστρέψουν την ευθύνη πίσω στην κυβέρνηση, δεν δίστασε να ενεργοποιήσει την απειλή της δικαστικής εξουσίας και μάλιστα στον ανώτατο βαθμό, αφού ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο γνωστός πλέον Τέντες, ξεκίνησε μια διαδικασία διερεύνησης «τυχόν ποινικών ευθυνών» του πρύτανη και του πανεπιστημίου ευθυγραμμιζόμενος απροκάλυπτα με την γραμμή της κυβέρνησης.
Είναι φανερό ότι αυτός ο αγώνας, δίκαιος πέρα για πέρα, ανεξάρτητα από τη γνώμη που μπορεί να έχει κανείς για τη μορφή της απεργίας πείνας, αντιμετώπισε μια κατάσταση που δεν περίμενε να βρει μπροστά του. Είναι επίσης ξεκάθαρο, και για τους ίδιους τους απεργούς, και για το κίνημα αλληλεγγύης, αλλά και για κάθε αγωνιστή, ότι αυτός ο ίδιος ο αγώνας έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο με βάση τις επιλογές της κυβέρνησης και το κυρίαρχο ζήτημα που έχει αναδειχθεί είναι το ζήτημα της υπεράσπισης του Ασύλου. Αυτό είναι μια παράμετρος που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη απ' όλους, γιατί στην πολιτική -ειδικά σ' αυτή την περίοδο της τεράστιας επιθετικότητας του συστήματος- οι αποφάσεις δεν μπορούν να παίρνονται με βάση τις επιθυμίες του καθενός, αλλά με βάση την ανάλυση και το συνυπολογισμό όλων των πραγματικών δεδομένων. Κάθε αντίληψη, ανάλυση, ενέργεια ή πρωτοβουλία πρέπει να κινείται σ' αυτό τον καμβά, όπως και στην κατεύθυνση της συγκρότησης της μέγιστης δυνατής συσπείρωσης και αλληλεγγύης. Κάθε άλλη σκέψη, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υποσκάπτει την προοπτική και την αποτελεσματικότητα του αγώνα και δεν μπορεί να ξεπεράσει συχνά ούτε και κάποια μικρά πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν. Πόσο μάλλον το ζήτημα της συντονισμένης επίθεσης του συστήματος.
Ο αγώνας των μεταναστών, του πιο ευάλωτου και χτυπημένου κομματιού της εργατικής τάξης και του λαού, των ανθρώπων που διώχνουν απ' τα σπίτια και τις πατρίδες τους οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το οικονομικό ξεζούμισμα των φτωχών χωρών, χρειάζεται την στήριξη όλων μας. Όχι σαν ένδειξη φιλανθρωπίας ή -γενικώς- ανθρωπιστικής διάθεσης, αλλά σαν κομμάτι του δικού μας αγώνα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου