Σούδα, Αραξος, Ακτιο, το ελληνικό FIR και ολόκληρος ο ελλαδικός χώρος, βασικό ορμητήριο των «προθύμων»
Το κριτήριο της αποδοχής των αιτημάτων για διευκολύνσεις στα φονικά αεροπλάνα και πλοία από μια σειρά «πρόθυμους» είναι η χωρητικότητα των εγκαταστάσεών μας, δήλωσε κάποια στιγμή ο Βενιζέλος. Θα αναφερθούμε και με στοιχεία για την αδιάκοπη χρήση ιδιαίτερα της βάσης της Σούδας, με βάση αυτά που δημοσιεύονται στα ΜΜΕ και βέβαια βλέπουν με τα μάτια τους και ακούνε με τ’ αφτιά τους οι κάτοικοι γύρω από την αεροναυτική αμερικανονατοϊκή αυτή υπερβάση. Είναι γνωστό επίσης πως το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ», με 2.600 πεζοναύτες, 14 βομβαρδιστικά Rafale και super enterderd, με πέντε ελικόπτερα και τέσσερεις φρεγάτες και ένα υποβρύχιο που το συνοδεύουν, επιχειρεί ήδη κατά της Λιβύης, νότια της Κρήτης και εντός του ελληνικού FIR. Γνωστή και η χρήση από βομβαρδιστικά και άλλα αεροπλάνα μιας σειράς «προθύμων» του αεροδρομίου της Ανδραβίδας και του Αράξου καθώς και της βάσης του Ακτίου, πέρα από τη βάση της Σούδας που βρίσκεται σε πλήρη αεροναυτική δράση.
Η όλη παρουσία μετά από μέρες σιωπής την ώρα που συμβαίνουν αυτά του υπουργού Αμυνας και η δήλωση που αναφέραμε δείχνουν τις πιέσεις και την αγωνία να υπηρετήσει μια ιμπεριαλιστική επέμβαση την ίδια στιγμή που είναι σε εξέλιξη, ακόμη και στο θέατρο των επιχειρήσεων, οι σοβαροί ανταγωνισμοί και διαγκωνισμοί κυρίως μεταξύ των βασικών παιχτών, ΗΠΑ – Γαλλίας αλλά και μιας σειράς «προθύμων». Νιώθοντας ωστόσο την πίεση από την ανησυχία και την οργή του λαού για την άθλια δουλεία της κυβέρνησής του στους εμπρηστές του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με φανερές τις μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες για το λαό μας και τους γύρω λαούς, ο υπουργός Αμυνας βγήκε κυρίως για να διασκεδάσει αυτή την ανησυχία και την αγανάκτηση του λαού. Αγανάκτηση και οργή που υπάρχει άλλωστε συνολικότερα για την πολιτική υποδούλωση του λαού και της χώρας στην αδηφαγία του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου μέσω της τρόικα.
Ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία αντιλαμβάνονται τώρα από τα πράγματα αυτό που η οργάνωσή μας προσπαθούσε να πει από καιρό, πως η αστική τάξη μπροστά στα αδιέξοδά της, προκειμένου να μείνει γαντζωμένη στο σβέρκο του λαού, τ’ ακουμπάει ολοκληρωτικά στους ιμπεριαλιστές, φτάνοντας ήδη αυτή την ώρα να εκθέτει τη χώρα και το λαό της σε ύψιστους κινδύνους. Δεν είναι τόσο τα υπαρκτά αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του λαού μας (που ακόμη δεν ξύπνησαν, και θα πούμε γι’ αυτό) όσο η οργή από τη δικαιολογημένη ανησυχία για το γεγονός πως το θερμό πεδίο της φονικής ιμπεριαλιστικής δράσης επεκτείνεται τώρα από τη Μέση Ανατολή και φτάνει στη Μεσόγειο και η κυβέρνηση της χώρας υπηρετεί τους εμπρηστές του πολέμου σε βάρος του λαού και των γειτονικών λαών.
Είναι εύλογο η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού να είναι ενάντια στη συμμετοχή της χώρας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, όπως αποκαλύπτεται ακόμη και από δημοσκόπηση που έγινε για το «Βήμα» και δίνει το 76% κατά της συμμετοχής. Σ’ αυτή τη βάση βγήκε την Τρίτη 22/3 ο Βενιζέλος αλαφιασμένος από τις πιεστικές και αντικρουόμενες απαιτήσεις στρατιωτικής διευκόλυνσης των διαφόρων ιμπεριαλιστών, κύρια Γάλλων – Αμερικάνων αλλά και μιας σειράς «προθύμων» που με ορμητήριο τη χώρα μας βομβαρδίζουν το λαό της Λιβύης. Βγήκε, τρομάρα του, να καθησυχάσει το λαό μας, λέγοντας πως το βεληνεκές των πυραύλων του Καντάφι είναι μόνο 67 km, ενώ η Κρήτη, π.χ., απέχει 200 km.
Ταυτόχρονα βέβαια τα Πάτριοτ και μάλλον και τα ρώσικα S300 που από την Κύπρο κατέληξαν στο Τυμπάκι της Κρήτης είναι σε αγωνιώδη έρευνα του ουρανού της νότιας Κρήτης… Παρά το γεγονός όμως ότι εκεί που τα κυβερνητικά στελέχη μας καθησυχάζουν, εκεί είναι που πρέπει ν’ ανησυχούμε, οι δικές μας ανησυχίες δεν βρίσκονται τόσο στους πυραύλους του Καντάφι όσο στη διάρρηξη των σχέσεων φιλίας με τους γύρω λαούς για χάρη της υπηρέτησης των βρόμικων σχεδίων των ιμπεριαλιστών.
Οι πονοκέφαλοι της αστικής τάξης και οι τυχοδιωκτικές φιλοδοξίες του Γ. Παπανδρέου
Η Ιταλία του Μπερλουσκόνι δηλώνει πως, αν το ΝΑΤΟ δεν πάρει τον έλεγχο της επέμβασης, εξετάζει το ενδεχόμενο να κλείσει τις βάσεις της. Εδώ ο Γ. Παπανδρέου ούτε που σκέφτεται κάτι τέτοιο, με τον νομομαθή Βενιζέλο να δηλώνει πως η (συγκεκριμένη βέβαια) απόφαση του ΟΗΕ είναι νόμος και πάνω από νόμος… Ετσι, με βασικό αφεντικό της αστικής τάξης ιδιαίτερα τελευταία τους Αμερικάνους, που ελέγχουν άλλωστε τη γνωστή και ως αμερικανονατοϊκή βάση της Σούδας, στην κυβέρνηση υποβάλλουν αιτήματα χρήσης του εθνικού της χώρου και των εγκαταστάσεών της μια σειρά «πρόθυμοι» για τη σφαγή του λαού της Λιβύης. Οπως λέγεται, το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ» των γάλλων ιμπεριαλιστών κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή θα χρειαστεί να δέσει στο σπουδαίο βαθύ κρηπίδωμα Κ14 που μπορεί να υποδέχεται λόγω βάθους τέτοια τερατόπλοια για ανεφοδιασμό. Το θέμα είναι βέβαια ποιος θα πρωτοχωρέσει…
Για την ώρα στο Μαράθι της Σούδας βρίσκονται δύο αμερικάνικα πλοία ανεφοδιασμού, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες της τοπικής εφημερίδας «Χανιώτικα Νέα» στις 23/3, αναμένεται να καταπλεύσει ένα ακόμη αγγλικό πλοίο ανεφοδιασμού και μια ιταλική κορβέτα. Στην αεροναυτική βάση στο Ακρωτήρι την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, πάλι σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα, βρίσκονται έξι νορβηγικά μαχητικά F16, δύο αμερικάνικα KL135 εναέριου ανεφοδιασμού και ένα αεροσκάφος ηλεκτρονικού πολέμου RL135, το οποίο χρησιμοποιείται για τη σάρωση όλων των επικοινωνιών του αντιπάλου…
Την ίδια ώρα, όπως μετέδιδαν την Τρίτη 22/3 τα αθηναϊκά ΜΜΕ, στη Σούδα αναμένονται ακόμη έξι αεροσκάφη Mirage 2000 από το Κατάρ και τρία από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ άδεια να μεταφερθούν έχουν ζητήσει και τα οχτώ βελγικά F16 που βρίσκονται στον Αραξο.
Φυσικά ο πονοκέφαλος για την αστική τάξη, που επιλέγει ίσως την πιο επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μετά τα Βαλκάνια, δεν είναι πού θα χωρέσουν όλα αυτά τα σιδερικά, αλλά ποιους ακριβώς θα υπηρετεί σ’ ό,τι ζητήσουν και σε ποιους θα πει ότι δεν χωράνε. Οι διαβουλεύσεις στο επίπεδο του ΝΑΤΟ είναι μυστικές, μα οι διαγκωνισμοί φανεροί και ταυτόχρονα τα διλήμματα μεγάλα για την αστική τάξη. Ομως τη βασική επιλογή η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, σε πλήρη συναίνεση με τη Ν.Δ. του Σαμαρά και της Μπακογιάννη, την έχει κάνει. Και αυτή είναι η παραχώρηση της χώρας σαν πεδίου βολής φτηνού των ιμπεριαλιστών φονιάδων. Υπακούοντας βασικά τους Αμερικάνους η κυβέρνηση Παπανδρέου δηλώνει πως εφόσον η επέμβαση τεθεί υπό τον πλήρη νατοϊκό έλεγχο έχει να δώσει ακόμη περισσότερα, εννοώντας και άμεση συμμετοχή στους βομβαρδισμούς με αεροπλάνα, κυρίως για πολιτικούς λόγους, μια και η ουσιαστική και τεράστιας σημασίας συμμετοχή και εμπλοκή της χώρας γίνεται με την παραχώρηση των βάσεων.
Οι δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου στη Βουλή προς φίλους και άλλους για το γεωστρατηγικό ρόλο της χώρας (κύρια απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους) αποκαλύπτουν πόσο αυτή η κυβέρνηση για λογαριασμό συνολικά της αστικής τάξης (βλέπε συναίνεση στο ζήτημα της επέμβασης) τα έχει ακουμπήσει στα πιο δολοφονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, πόσο έχει συνταχθεί δουλικά και με τον πιο αισχρό και αντιδραστικό τρόπο με τους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών και πόσο αδίστακτα εμπλέκει τη χώρα στον επικίνδυνο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.
Να ξεσηκωθεί ο λαός για να κλείσει τώρα η βάση του θανάτου
Η πραγματικότητα λοιπόν αποκαλύπτει σε πόσο επικίνδυνο και αντιδραστικό δρόμο βάζει τη χώρα η πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό. Είναι επιτακτική ανάγκη χωρίς άλλη καθυστέρηση αυτή η πραγματικότητα να κατανοηθεί από κάθε τίμιο αγωνιστή της Αριστεράς, έστω κι αν στα βασικά καθοδηγητικά επιτελεία της Αριστεράς έχουν κυριαρχήσει χρόνια τώρα απόψεις και στάσεις υποτίμησης της αναγκαιότητας αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Είναι χαρακτηριστικές οι τοποθετήσεις του ΚΚΕ τελευταία, που δεν βλέπει ιμπεριαλιστική εξάρτηση παρά μόνο μονοπωλιακά συμφέροντα του κεφαλαίου και των πολυεθνικών γενικώς… Δεν είστε υποτελείς, λέει στη Βουλή η Παπαρήγα, απευθυνόμενη στην κυβέρνηση και στον Γ. Παπανδρέου κατά τη συζήτηση για τις ΑΟΖ πριν από λίγο καιρό. Εξίσου άλλα κομμάτια της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρόνια τώρα καταριούνται είτε λόγω καθαρότητας είτε λόγω κοσμοπολιτισμού την ίδια την έννοια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Ας είναι… Αυτό που έχει αυτή τη στιγμή σημασία είναι στη βάση των πραγματικών γεγονότων να συσπειρωθούν όσες δυνάμεις διαθέτουν την τιμιότητα και την τόλμη και να παλέψουν εμπιστευόμενες το λαό κόντρα στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Κι ας έχουμε καθαρό πως, αν η κατάσταση στην Αριστερά είναι όντως προβληματική, ωστόσο στο λαό μας υπάρχουν μέσα από την ιστορική του μνήμη και πείρα βαθιά φυτεμένα τα αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα. Ιδιαίτερα σήμερα αυτά μπορούν να ενεργοποιηθούν όχι μόνο ενάντια στις βάσεις, μα και συνολικότερα ενάντια στα δεσμά της εξάρτησης που υποθηκεύουν συνολικά τη ζωή και το μέλλον μας. Η απαίτηση να κλείσει τώρα η βάση του θανάτου και να πάψει η χώρα μας να είναι ορμητήριο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Λιβύη μπορεί να βρει έδαφος στο λαό, να ενεργοποιήσει την οργή του και να προσθέσει τον μεγαλύτερο πονοκέφαλο στα αστικά επιτελεία.
Επομένως αυτοί που θέλουν να σταθούν ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα πρέπει να προτάξουν αταλάντευτα την πάλη για να σπάσουμε τα δεσμά της εξάρτησης. Πρέπει άμεσα να παλευτεί το αίτημα να κλείσει τώρα η βάση της Σούδας και να πάψει η χρησιμοποίηση εδάφους, αέρα ή θάλασσας της χώρας. Οσο δύσκολο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο στα σημερινά ζόρια των ιμπεριαλιστών απέναντι στους λαούς και στα ιδιαίτερα ζόρια των ντόπιων λακέδων τους, δεν είναι ακατόρθωτο. Στην τελική, η απαίτηση να πάψει άμεσα η χώρα να είναι ορμητήριο του πολέμου που αυτή τη φορά διεξάγεται στη Μεσόγειο, καθώς και ο αγώνας διαρκείας για το οριστικό ξεπέταγμα των βάσεων, είναι αγώνες που δεν προσπερνιούνται. Αγώνες που δεν μπορούν να προσπεραστούν από αυτούς που παλεύουν για να 'ρθουν καλύτερες μέρες σ’ αυτόν τον τόπο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου