Σε μια περίοδο ολόπλευρης κρίσης του ιμπεριαλιστικού–καπιταλιστικού συστήματος, που έχει βυθίσει τους εργαζόμενους και τους λαούς στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την απώλεια δικαιωμάτων και κατακτήσεων, η νέα ιμπεριαλιστική εξόρμηση αποτελεί την εφιαλτική «διέξοδο» των ιμπεριαλιστών στα αδιέξοδα που έχει συσσωρεύσει τόσο η κρίση τους όσο και η όξυνση του μεταξύ τους ανταγωνισμού.
Πολύ περισσότερο «επιτάχυνε» αυτή την εξέλιξη η έκρηξη του λαϊκού παράγοντα στις χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Αραβικής χερσονήσου. Οι ηρωικές εξεγέρσεις των αραβικών λαών ήρθαν να ταράξουν και μέχρι ένα σημείο να ανατρέψουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, μιας και η ορμητική είσοδος του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο των εξελίξεων τροποποιεί συσχετισμούς, δημιουργεί ρήγματα σε συμμαχίες, αποτελεί το μεγάλο φόβητρο σε όλες τις αντιδραστικές δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούσαν να αφήσουν να εξελίσσονται οι εξεγέρσεις των λαών, να ανατρέπονται ανδρείκελα που για δεκαετίες αποτελούσαν τα στηρίγματά τους στην περιοχή χωρίς τη δική τους άμεση επέμβαση, χωρίς την άμεση στρατιωτική και πολιτική παρουσία που θα καθορίσει τις εξελίξεις σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Οσο εφιαλτικό κι αν είναι το σκηνικό που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστές για να ανακόψουν και να συντρίψουν τη λαϊκή έκρηξη, όσο και αν οι βόμβες τους, τα αεροπλάνα τους, τα αεροπλανοφόρα τους και όλος ο εξοπλισμός τους αποτελεί το μέγιστο δυνατό μηχανισμό καταστολής των λαών, το λαϊκό ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Οι πληβείοι στο Μπαχρέιν και την Υεμένη αλλά και σε άλλες χώρες πληρώνουν με ποτάμι αίματος τις εξεγέρσεις τους, αλλά συνεχίζουν. Οι αντιπολεμικές–αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις αρχίζουν να φουντώνουν παρά τις προσπάθειες μιας άθλιας ρεφορμιστικής Αριστεράς, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, να κρατήσει, δήθεν, ίσες αποστάσεις τόσο από την επέμβαση όσο και από το καθεστώς Καντάφι, κάνοντας πλάτες, ουσιαστικά, στη δολοφονική επιδρομή. Και στη χώρα μας, ο λαός δεν έχει σε τίποτα να πιστέψει μια ξεπουλημένη στους ιμπεριαλιστές κυβέρνηση που στηρίζει τους ιμπεριαλιστές δολοφόνους για να προστατέψει δήθεν τα «εθνικά συμφέροντα», ενώ ταυτόχρονα κλιμακώνει την επίθεσή της στους εργαζόμενους και όλο το λαό, βυθίζοντάς τον ακόμα περισσότερο στη φτώχεια και την εξαθλίωση προς όφελος του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Στο πλευρό των αμερικάνων, γάλλων και άγγλων σφαγέων, που αυτοαποκαλούνται «διεθνής κοινότητα», έτρεξαν να συστρατευθούν διάφορες «γνωστές» ύαινες των ιμπεριαλιστικών πολεμικών εξορμήσεων, από τη Δανία και τον Καναδά μέχρι το Κατάρ και τα Αραβικά Εμιράτα και φυσικά την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου με την πλήρη στήριξη της ΝΔ. Παρέχοντας γη, θάλασσα και αέρα, με την ένταξη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των πολεμικών επιχειρήσεων των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου, με τη χρησιμοποίηση του αεροδρομίου της Ανδραβίδας, η κυβέρνηση συμμετέχει «υποστηρικτικά» στο νέο πόλεμο, χωρίς να αποκλείεται η πιο ενεργή συμμετοχή, εφόσον το απαιτήσουν οι ιμπεριαλιστές. Η κυβέρνηση πάντως δηλώνει την πλήρη ευθυγράμμισή της και τη διάθεσή της να αναλάβει περισσότερες «ευθύνες» απέναντι στους «συμμάχους».
Ελπίζει η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό ότι με αυτόν τον τρόπο θα «αναβαθμίσουν» το ρόλο τους που τόσο έχει τσαλακωθεί από την όξυνση της κρίσης και το στραγγαλισμό που έχουν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές στη χώρα και το λαό. Μόνο που αυτές οι ελπίδες στραπατσάρονται από τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τις αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν με μεγάλη ένταση σε αυτή τη νέα πολεμική εξόρμηση.
Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να πάρει μία ενιαία απόφαση για πλήρη και άμεση συμμετοχή στις επιχειρήσεις. Η Γερμανία δεν συμμετέχει και διαφωνεί με τους Αμερικάνους και τους Αγγλογάλλους παρά την επίθεση που δέχεται από τη σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση για την απόφασή της αυτή.
Στο πλαίσιο της ΕΕ οι διαφωνίες διευρύνονται, ενώ ακόμα και στις δυνάμεις που σηκώνουν το «βάρος» των πολεμικών επιχειρήσεων δεν υπάρχει ενιαίος σχεδιασμός και κυρίως κανείς δεν δέχεται να υποταχθεί σε κάποιον άλλο.
Από την άλλη, η διαφοροποίηση του Πούτιν από την «παθητική» στάση του Μεντβιέντεφ δεν θεωρούμε ότι αποτελεί έναν «θεατρινισμό», αλλά απηχεί εσωτερικές συγκρούσεις στην ηγεσία της Ρωσίας για το στρατηγικό της προσανατολισμό, που έχει να κάνει και με το ζήτημα της αντιμετώπισης των αντίπαλων ιμπεριαλιστών. Οι διαφοροποιήσεις των εκπροσώπων του Αραβικού Συνδέσμου που τρόμαξαν από το μέγεθος της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στο εσωτερικό των χωρών τους από την κλιμάκωση της λαϊκής οργής και αγανάκτησης συμπληρώνουν ένα παζλ αντιθέσεων και ανταγωνισμών που στο πλαίσιο των νέων πολεμικών επιχειρήσεων δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τους λαούς.
Είναι φανερό ότι οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών έχουν να κάνουν με τα ιδιαίτερα συμφέροντα του καθένα τόσο στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής όσο και στους γενικότερους συσχετισμούς που αυτή η πολεμική επιχείρηση θα διαμορφώσει και είναι επίσης φανερό ότι κανένας ιμπεριαλιστής δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, είτε συμβιβαζόμενος είτε δεχόμενος να μπει κάτω από τις διαταγές άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης. Ο καθένας παλεύει για τον εαυτό του, για να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί, να κατοχυρώσει θέσεις, να αποκλείσει τους ανταγωνιστές του. Αυτή η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού που έχει ξεσπάσει μεταξύ των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που κλιμακώθηκε την περίοδο της οικονομικής κρίσης σε όλα τα επίπεδα. Και αυτή καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και τη στάση των ΗΠΑ που δείχνουν να ξεκινούν τις πολεμικές επιχειρήσεις «μουδιασμένα», χωρίς να έχουν, για πρώτη φορά, τον πλήρη έλεγχο και την ηγεσία στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η κρίση στρατηγικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που εκδηλώνεται σε αυτόν το νέο πόλεμο, με ανοικτά μέτωπα στο εξωτερικό, με σοβαρές ρωγμές στο εσωτερικό ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της αστικής τάξης των ΗΠΑ, δεν αποκλείεται να βρεθούμε αντιμέτωποι με τυχοδιωκτικά «άλματα» που θα μπορούσαν να «απαντήσουν» τα προβλήματα μέσα από την κλιμάκωση της στρατηγικής της έντασης.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό η σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. (24-25 Μάρτη) θα «χρωματισθεί» από τις αντιθέσεις των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που έχουν ξεσπάσει και σίγουρα το κλίμα δεν θα είναι το ίδιο όπως στις 11 Μάρτη, με συνέπεια να δοκιμαστεί για ακόμα μία φορά η συνοχή της λυκοσυμμαχίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει πλήρης συμφωνία στην κλιμάκωση της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες για το γκρέμισμα όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεων που έχουν απομείνει.
Για τους λαούς, το άνοιγμα του νέου σφαγείου των ιμπεριαλιστών είναι μια αιματηρή «υπενθύμιση» ότι η κρίση και η σαπίλα του ιμπεριαλιστικού συστήματος της εποχής μας θα «σπρώχνει» τις εξελίξεις σε όλο και πιο εφιαλτικές κατευθύνσεις και οι μόνοι που μπορούν να το σταματήσουν είναι οι αγώνες των λαών.
Η ανάπτυξη στη χώρα μας ενός μαζικού αντιπολεμικού–αντιιμπεριαλιστικού μετώπου αποτελεί επείγον καθήκον στο πλαίσιο του εργατικού–λαϊκού κινήματος, η ανάπτυξη του κινήματος αλληλεγγύης στους αραβικούς λαούς που εξεγείρονται αποτελεί το μοναδικό αντίπαλο δέος στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και στις αστικές κυβερνήσεις, θα βαθύνει και θα πολιτικοποιήσει την οργή και την αγανάκτηση που νιώθει ο κόσμος της δουλειάς και η νεολαία απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα κυβέρνησης – κεφάλαιου – ΔΝΤ – ΕΕ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου