Ο συναγερμός σε ιμπεριαλιστές, κυβέρνηση, ντόπια άρχουσα τάξη, αστικά αλλά και ρεφορμιστικά κόμματα δεν αφορά μόνο τις εξελίξεις που θα φέρουν οι σύνοδοι της Ευρωζώνης και της ΕΕ στις 11 και στις 24-25 Μάρτη –κάτι που έτσι ή αλλιώς δεν μπορεί να «κλείσει» οριστικά σε αυτές–, αλλά κυρίως αυτό που καθορίζεται σήμερα είναι η διάταξη όλων των δυνάμεων του συστήματος, μέσα και έξω από τη χώρα, σε σχέση με την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης, που δοκιμάζει την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Όλες οι δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος διατάσσονται σε «θέσεις μάχης» για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, για την αντιμετώπιση των ανταγωνιστών, για τη διάσωση μερίδων του κεφαλαίου που καταστρέφονται, για την κλιμάκωση της επίθεσης απέναντι στη μοναδική «πλουτοπαραγωγική πηγή» του κεφαλαίου, την εργατική τάξη και όλο τον εργαζόμενο λαό.
Τα «αιτήματα» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, του Γ. Παπανδρέου, μεγάλων μερίδων της αστικής τάξης και των αστικών κομμάτων για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους, για μείωση των επιτοκίων και για χορήγηση χαμηλότοκων δανείων από τον Μηχανισμό Στήριξης της ΕΕ με σκοπό την εξαγορά μέρους του χρέους, «διεκδικούνται» με πλήρη υποθήκευση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού, με ομολογία της απόφασης να ξεπουληθεί κάθε πλουτοπαραγωγικός πόρος της χώρας, κάθε «φιλέτο» δημόσιας περιουσίας και όλα τα κοινωνικά αγαθά (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση).
Η ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό έχουν βγει στο παζάρι των ιμπεριαλιστών για να ξεπουλήσουν εργαζόμενους και χώρα, με στόχο να ξεπεράσουν τα δικά τους πολιτικά και ταξικά αδιέξοδα, αδιέξοδα που φέρνει η εφαρμογή του αντιλαϊκού μνημονίου, για να ενισχυθεί η θέση της αστικής τάξης απέναντι στον λαό που καθημερινά οργίζεται, αγανακτεί και οργανώνει την πάλη του απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα.
Κομπάζει ο Γ. Παπανδρέου ότι τα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτεί η Μέρκελ για τη λειτουργία του Μηχανισμού Στήριξης της ΕΕ τα έχει ήδη πάρει, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει γοργά νέα αντεργατική επίθεση με κόψιμο επιδομάτων –μεταξύ αυτών και το επίδομα ανεργίας–, με νέες διατάξεις που θα επιβάλουν τον μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις με κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και την πλήρη ισχύ των ατομικών, με το κόψιμο των βαρέων και ανθυγιεινών σε εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες,
ετοιμάζοντας νέες περικοπές μισθών στον δημόσιο τομέα με το λεγόμενο ενιαίο μισθολόγιο.
Προσπαθούν να πάρουν θέση τα αστικά επιτελεία μέσα στον ορυμαγδό του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και ελπίζουν ότι θα «πιάσει τόπο» η πλήρης ευθυγράμμισή τους στις επιδιώξεις ιδιαίτερα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στην περιοχή της Μεσογείου, με αφορμή τις εξεγέρσεις των αραβικών λαών, δηλώνοντας μέσω του Βενιζέλου την «πλήρη συστράτευση» με το ΝΑΤΟ, μετατρέποντας ξανά τη χώρα σε ορμητήριο των ιμπεριαλιστικών εξορμήσεων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «διεκδικεί» το ξελάφρωμά της απέναντι στην ΕΕ, και ιδιαίτερα στη Γερμανία, με τις «πλάτες» των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και όχι βέβαια με την περιβόητη «εθνική συναίνεση», την οποία χρησιμοποιεί για να ευθυγραμμίσει τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, να «καταστήσει υπεύθυνη» τη ρεφορμιστική Αριστερά και κυρίως να καταστείλει την εργατική-λαϊκή οργή και αγανάκτηση.
Εξάλλου η υποτίμηση της Moody’s στην πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας δεν αναδεικνύει κάποιο καινούργιο ζήτημα αλλά αυτά που οι ίδιοι οι παράγοντες του συστήματος καθημερινά διαπιστώνουν για το αδιέξοδο των αντιλαϊκών μέτρων, τόσο στο επίπεδο των εσόδων όσο και στο επίπεδο της μείωσης του χρέους.
Ουσιαστικά, μέσω Ελλάδας, η Moody’s βάζει ζήτημα και ασκεί πίεση στην ίδια την πορεία της ΕΕ, στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, και αυτό εξηγεί και τον χρόνο της έκδοσης της αξιολόγησης.
Από την άλλη οι αντιδράσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι οι κραυγές αγωνίας ενός συστήματος που τα «δίνει όλα» στα ξένα αφεντικά και δεν βρίσκει τη «δέουσα ανταπόκριση».
Παρ' όλα αυτά είχε τόσο την «κατανόηση του ΔΝΤ» όσο και τη «στήριξη» του αμερικάνου υπουργού οικονομικών, Γκάιτνερ, ο οποίος διάλεξε να την εκφράσει, καθόλου τυχαία, στην έκτακτη συνάντησή του με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, Σόιμπλε, δείγματα ότι η υποτέλεια και η υποταγή «αποδίδουν», αλλά κάνοντας παράλληλα και φανερό ότι η πλήρης ευθυγράμμιση στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις δεν έχει τέλος και δεν έχει «δεδομένα» αποτελέσματα. Οι ιμπεριαλιστές έχοντας σαν βασική τους προτεραιότητα τις δικές τους τακτικές και στρατηγικές στοχεύσεις δεν θα διστάσουν να αναλώσουν κάθε πρόθυμο υποτακτικό στις μυλόπετρες του ανταγωνισμού.
Ο Παπανδρέου αναγγέλλει από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου «σκληρές μάχες» στις επερχόμενες συνόδους κορυφής Ευρωζώνης και ΕΕ για τα «εθνικά συμφέροντα» και δεν αποκλείει «κάθε ενδεχόμενο», αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να καταψηφίσει το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας που προωθούν η Γερμανία με τη σύμφωνη(;) Γαλλία.
Αυτοί οι «λεονταρισμοί» του Παπανδρέου είναι για τα σκουπίδια.
Το τι θα πράξει στις συνόδους κορυφής υπαγορεύεται, με απόλυτο τρόπο, από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα προσφέρει θυσία τους εργαζόμενους και υποθήκη τη χώρα για να αποσπάσει ψίχουλα «κατανόησης» και ρυθμίσεις αναδιαπραγμάτευσης του χρέους που θα δώσουν «ανάσες» στο ντόπιο κεφάλαιο και στο αστικό πολιτικό σύστημα. Και τέτοιες «οριακές» καταστάσεις και ημερομηνίες, όπως αυτές της 11ης Μάρτη και της 24ης-25ης Μάρτη θα ζήσουμε πολλές το επόμενο χρονικό διάστημα όσο θα στενεύουν τα περιθώρια χρόνου των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όσο θα οξύνεται ο ανταγωνισμός τους, όσο τα αστικά επιτελεία θα δοκιμάζουν τις αντοχές τους και θα οξύνονται τα αδιέξοδά τους στη δίνη των εξελίξεων της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.
Από τη μεριά των λαϊκών δυνάμεων δεν μπορεί να υπάρχει καμία συναίνεση, καμία αναμονή, καμία επιλογή δεσμών και αφεντάδων, γιατί οι αποφάσεις, οι συμβιβασμοί αλλά και οι απότομες ρήξεις στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών λυκοσυμμαχιών έχουν σαν πρώτο θύμα την εργατική τάξη και τους λαούς, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους, το επίπεδο της ζωής τους, την ίδια τους την ύπαρξη.
Η αγωνιστική παρακαταθήκη της γενικής απεργίας της 23ης Φλεβάρη οφείλει να αποκτήσει συνέχεια, να συσπειρώσει δυνάμεις, να βαθύνει την πολιτικοποίησή της, να παρακάμψει τους αποπροσανατολισμούς των προτάσεων για τον «έλεγχο του επαχθούς χρέους» και κάθε πολιτικής που εμποδίζει την εργατική τάξη και τον λαό να συγκρουστούν με τις δυνάμεις του συστήματος, αντιστεκόμενοι στην επίθεση που συνεχώς διευρύνεται και κλιμακώνεται.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου