Κυβέρνηση και τρόικα μέσω της κατάργησης, ουσιαστικά, των προσλήψεων και της αποχώρησης μεγάλου αριθμού εργαζομένων λόγω συνταξιοδοτήσεων, εν όψει βέβαια και της νέας χειροτέρευσης των συνθηκών αμοιβής και εργασίας στο Δημόσιο, προσδοκούν να μειωθεί το προσωπικό στο Δημόσιο γύρω στους 200.000 εργαζόμενους κατά τα επόμενα 2-3 χρόνια. Δείγμα της πολιτικής αυτής είναι ότι μόνο στα νοσοκομεία είχαμε με στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ γύρω στις 10.000 συνταξιοδοτήσεις τα τελευταία χρόνια, ενώ το κύμα φυγής αναμένεται να διογκωθεί το επόμενο διάστημα.
«Σχετικά σοβαρή εξοικονόμηση μπορεί να αναμένεται από τη συνταξιοδότηση γιατρών την περίοδο 2011-2015, με δεδομένο ότι η αναπλήρωσή τους θα γίνεται με συγκρατημένο ρυθμό αν εφαρμοσθεί η αρχή μίας πρόσληψης για 5 αποχωρήσεις» (Από την έκθεση Λιαρόπουλου).
Την ίδια στιγμή και λόγω της γενικότερης πολιτικής της λιτότητας έχει αυξηθεί τόσο η νοσηρότητα του πληθυσμού (υπάρχουν ήδη διαθέσιμα στοιχεία για τα ψυχιατρικά περιστατικά) όσο και ο ρυθμός προσέλευσης στα δημόσια νοσοκομεία κατά 20%-30% σύμφωνα με δικά τους στοιχεία, με αντίστοιχο ποσοστό μείωσης από τα ιδιωτικά, από κόσμο προφανώς που δεν έχει να πληρώσει την ιδιωτική περίθαλψη. Αυτή η τάση όχι μόνο δεν πρόκειται να ανακοπεί, αλλά μάλλον θα ενισχυθεί στο μέλλον.
Είναι προφανές λοιπόν ότι διαμορφώνεται μια κατάσταση που όλο και λιγότερο προσωπικό θα καλείται να διαχειριστεί όλο και μεγαλύτερον όγκο δουλειάς!
Δύο είναι οι κατευθύνσεις με τις οποίες σκοπεύει να αντιμετωπίσει την εξέλιξη αυτή η κυβέρνηση:
η μείωση παροχών προς τους ασθενείς και η εντατικοποίηση της δουλειάς των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία.Σε ό,τι αφορά την πρώτη κατεύθυνση, η δημιουργία του ενιαίου κανονισμού παροχών ΚΑΙ ΕΙΣΦΟΡΩΝ υγείας στο πλαίσιο του ΕΟΠΥΥ (νέος οργανισμός, προϊόν συγχώνευσης όλων σχεδόν των ταμείων Υγείας) θα δώσει απαντήσεις στην κατεύθυνση των περικοπών ενώ ταυτόχρονα οι ελλείψεις υλικών στα νοσοκομεία φροντίζουν να καταργείται στην πράξη το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη ή και το δικαίωμα στην περίθαλψη γενικότερα.
Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη κατεύθυνση, οι διάφορες προτάσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας δεν διαφέρουν σημαντικά ως προς την ουσία τους. Τόσο η πρόταση Μόσιαλου όσο και η πρόταση Λιαρόπουλου είναι αλληλοσυμπληρούμενες και το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι οι καταργήσεις, συγχωνεύσεις κλινικών-τμημάτων-νοσοκομείων.
Πού στοχεύουν
Κεντρικό ρόλο κατέχει η διοικητική ενοποίηση νοσοκομείων. Σε επίπεδο Αττικής (γι’ αυτή την περιοχή υπάρχουν συγκεκριμένες ανακοινώσεις) δημιουργούνται 9 διοικήσεις αντίστοιχων νοσοκομειακών συγκροτημάτων κάθε μία εκ των οποίων περιλαμβάνει 3-5 επιμέρους νοσοκομεία-δορυφόρoυς, με επικεφαλής ένα μεγάλο κεντρικό νοσοκομείο.Στην επαρχία αντίστοιχα:
• Στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη 2 κύκλοι, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη.
• Στην Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία (και Κέρκυρα), Ιωάννινα και μελλοντικά νέο νοσοκομείο κοντά στην Κοζάνη.
• Στη Δυτική Ελλάδα, τα Ιόνια Νησιά (πλην Κέρκυρας) και στην Πελοπόννησο, Πάτρα.
• Στη Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα, Λάρισα και Βόλος.
• Στα νησιά του Αιγαίου, Αθήνα.
• Στην Κρήτη, Ηράκλειο.
Επιχειρείται μια ανακατανομή των νοσοκομείων από νοσοκομεία με μια σχετική αυτοδυναμία σε αρκετές ιατρικές ειδικότητες (και λέμε σχετική γιατί οι ανεπάρκειες είναι σοβαρές) σε:
α) νοσοκομεία επειγόντων ή και νοσοκομεία «μιας ημέρας» (9 μεγάλα κεντρικά-κεντρικά επαρχιακά) και
β) σε νοσοκομεία νοσηλείας –χρόνιων παθήσεων–καταληκτικών που λειτουργούν συμπληρωματικά στα πρώτα.
Τα πρώτα αυξάνουν σε αριθμό και ώρες εφημερίας σε σχέση με το σημερινό σύστημα εφημερίας (θα εφημερεύουν πλέον καθημερινά και σε 24ωρη βάση).
Με το σύστημα αυτό τα «νοσοκομεία επειγόντων» είναι σίγουρο ότι θα χρειαστούν ενίσχυση σε προσωπικό (σήμερα αντιμετωπίζουν δυσκολίες τη στιγμή που δεν εφημερεύουν κάθε ημέρα, πόσο μάλλον με το νέο σύστημα).
Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν θα γίνονται νέες προσλήψεις, είτε θα καταρρεύσουν είτε θα ενισχυθούν από άλλα όμορα νοσοκομεία της δεύτερης κατηγορίας, πράγμα που σημαίνει πρακτικά αποδυνάμωση των τελευταίων στα οποία θα συμβούν και οι περισσότερες αλλαγές:
«Κατάργηση της έννοιας της «Κλινικής» και Οργάνωση του Νοσοκομείου στη βάση του Τομέα. Οι γιατροί εντάσσονται διοικητικά στους Παθολογικό, Χειρουργικό και δύο Εργαστηριακούς τομείς. Εισαγωγή του θεσμού του Γιατρού Συμβούλου, με μερική και όχι αποκλειστική απασχόληση» (…)
«Οι ώρες ενεργού εφημερίας περιορίζονται σημαντικά στο βαθμό που θα επιτευχθεί η λειτουργία των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών. Αυτό, ταυτόχρονα, σημαίνει ότι τα περισσότερα νοσοκομεία απαλλάσσονται από την υποχρέωση ενεργού εφημερίας με αντίστοιχη μείωση των αμοιβών για εφημερίες» (σ.σ.: Και του προσωπικού που θα εφημερεύει).
«Η αλλαγή του τρόπου οργάνωσης των εφημεριών σε επίπεδο τομέα προσφέρει σημαντικές δυνατότητες εξοικονόμησης, αφού ένας ή δύο γιατροί σε επίπεδο τομέα μπορούν να κάνουν τα ίδια με αυτούς που απασχολούνται σήμερα στο πλαίσιο των εφημερευουσών κλινικών».
«…..με την αλλαγή στον τρόπο μισθοδοσίας των γιατρών. Οι θέσεις μπορούν να προκηρύσσονται με την ενσωμάτωση στον μισθό του γιατρού «επιδόματος εφημερίας» κυμαινόμενου ύψους, ανάλογα με τις απαιτήσεις του νοσοκομείου κατά ειδικότητα και θέση. Έτσι οι θέσεις των γιατρών που θα δικαιούνται επιδόματος θα είναι γνωστές και θα περιορίζονται μόνο σε όσους πράγματι χρειάζεται και είναι διατεθειμένοι να εφημερεύουν στην εσωτερική εφημερία».
«Ενίσχυση της κινητικότητας των ιατρών εντός του συστήματος και μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Η τοποθέτηση των γιατρών γίνεται σε επίπεδο Περιφέρειας και ανάλογα με τις ανάγκες των επί μέρους νοσηλευτικών μονάδων». (Από την έκθεση Λιαρόπουλου.)
Ενοποιήσεις-καταργήσεις κλινικών, εφημερίες-βάρδιες προσωπικού ανά τομέα, συγχωνεύσεις εργαστηρίων και γενικότερα υποστηρικτικών υπηρεσιών, μείωση, μετακινήσεις προσωπικού προς τα νοσοκομεία της πρώτης κατηγορίας με αποδυνάμωση των δεύτερων που κινδυνεύουν να μετατραπούν σε εγκαταλειμμένο πάρκινγκ ασθενών, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα.
«Μία άλλη πηγή εξοικονόμησης προκύπτει από τη συγχώνευση μονάδων και τμημάτων νοσοκομείων, καθώς και από την κοινή διεκπεραίωση διοικητικών λειτουργιών, όπως η καθαριότητα, η φύλαξη, η διαχείριση της περιουσίας, οι προμήθειες, η τροφοδοσία, οι τεχνικές υπηρεσίες, οι αποθήκες κ.λπ. με την οργάνωση των νοσοκομείων σε Ομάδες με κοινό διοικητικό σχεδιασμό».
Στη δομή που δημιουργείται είναι σαφές ότι όλοι είναι υπάλληλοι μιας διοίκησης και άρα οι μετακινήσεις μπορούν να γίνουν με απλές αποφάσεις της διοίκησης πλέον, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες... γραφειοκρατικού τύπου και σε οποιοδήποτε από τα νοσοκομεία της ενιαίας διοίκησης αποφασιστεί.
(Το άρθρο θα συνεχιστεί στο επόμενο φύλλο με τις αναφερόμενες ιδιωτικοποιήσεις, τα νέα νοσοκομεία ,την πρωτοβάθμια υγεία κ.λπ.)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου