Η κυβέρνηση υποδουλώνει και καταβυθίζει τη χώρα και τον λαό Συνέχιση-κλιμάκωση του αγώνα για τη συνολική ανατροπή της πολιτικής του συστήματος!

Κακά μαντάτα από παντού για την κυβέρνηση και συνολικά για το σύστημα της υποτέλειας στη χώρα! Η «αιφνίδια» ανακάλυψη της ανάγκης για 50 δισ. ευρώ, η έκθεση Προβόπουλου («Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε ένα είδος πολέμου»), τα πολλαπλά δημοσιεύματα για τα «αδιέξοδα του μνημονίου», οι τριγμοί στο τραπεζικό σύστημα, και η νέα αποτυχημένη απόπειρα συγχώνευσης Εθνικής-Alpha στον χώρο αυτόν, υπήρξαν εκφράσεις αυτής της κατάστασης και των αδιεξόδων της. Κατάσταση που επιδεινώθηκε από την πανθομολογούμενη απόρριψη των «αιτημάτων κατανόησης» που υπέβαλε ο πρωθυπουργός στη συνάντησή του με την καγκελάριο της Γερμανίας. Παράλληλα, οι λεγόμενες «ελπίδες» -ουσιαστικά απάτες- που καλλιεργήθηκαν για τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της ΕΕ στο τέλος Μαρτίου, ανασκευάζονται και ψαλιδίζονται από τους ίδιους τους κατασκευαστές τους.
Στην πραγματικότητα βέβαια δεν έχει συμβεί κάποια ανατροπή ή έστω κάποια διαφοροποίηση ενόψει κάποιων «ανακουφιστικών ενδεχομένων» που τάχα υπήρχαν. Αυτό που έχει συμβεί είναι η εξέλιξη και κλιμάκωση των πραγματικών όρων που διέπουν την κρίση και την υποτελή θέση της χώρας:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΚΕ(μ-λ)

ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΩ Η ΒΑΡΒΑΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΠΟΥ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Να ανατρέψουμε την κρατική τρομοκρατία και την καταστολή

Μετά τα όσα συνέβησαν στους χώρους της υγείας, των συγκοινωνιών και των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων, πρέπει να διαλύθηκαν ακόμα και οι τελευταίες αυταπάτες σε σχέση με τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους που αντιμετωπίζει ο λαός.

Η κυβέρνηση ανδρείκελων, υποτακτικών και υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου που φορτώθηκε στο σβέρκο του ελληνικού λαού με τόσα ψέματα, «υποχρεούται» να προχωρήσει μέχρι «τέλους» τις επικίνδυνες αποστολές που έχει αναλάβει:

Να εξυπηρετήσει αντί οποιουδήποτε τιμήματος τους ιμπεριαλιστές και πρώτα και κύρια τους Αμερικάνους, στα σχέδιά τους τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στη γύρω -πυρακτωμένη και σε αναβρασμό- περιοχή της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.
Να υπερασπιστεί με κάθε μέσο και τρόπο τις επιλογές της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης που οδήγησαν στο αλυσόδεμα των εργαζομένων και του λαού με τα δεσμά του ΔΝΤ και της ΕΕ, αδιαφορώντας αν μ’ αυτήν την πολιτική της οδηγεί τη χώρα στην ερήμωση και το λαό στην εξαθλίωση.

Ενα σύστημα εγκληματικό, ένα σύστημα που σαπίζει

Περί «αγορών»

«Πρέπει ως ευρωπαϊκή οντότητα να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των αγορών», δήλωσε ο κ. Μπαρόζο σε πρόσφατη παρέμβασή του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 16ης -17ης Δεκεμβρίου 2010.
Στην «Καθημερινή» της 28-11-10 γραφόταν: «Εν τούτοις οι αγορές ακόμη αμφιβάλλουν τόσο για την αποφασιστικότητα της ΕΕ όσο και για την αποτελεσματικότητα των εργαλείων της». Και ακόμη: «Υποπτεύεται κανείς λοιπόν ότι οι αγορές θα απορρίψουν τις ευρωπαϊκές μωρολογίες». Στην «Ελευθεροτυπία» της 24-11-10 γράφεται ότι η πρόταση της Μέρκελ για «συμμετοχή των επενδυτών» στο μηχανισμό στήριξης «εξοργίζει τις αγορές». Επισημαίνεται ακόμη πως «όσο καθυστερεί η εφαρμογή ενός μνημονίου για την Ιρλανδία τόσο θα αυξάνονται οι κίνδυνοι να δεχτούν επιθέσεις από τις αγορές και η Πορτογαλία με την Ισπανία». Και όπως σημειώνεται στην «Καθημερινή» της 24-11-10, «πλέον κανείς δεν σκέφτεται ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης με τα 750 δισ. ευρώ είναι ικανός να ”τρομάξει” τις αγορές». Και -με δραματικό τόνο- στο ίδιο: ότι «αν η Μαδρίτη αποκλειστεί από τις αγορές, τότε η Ευρωπαϊκή Ενωση θα βιώσει ”κρίση επιβίωσης”, όπως προειδοποίησε ο πρόεδρός της». Παρόμοιου είδους αναφορές συναντούμε καθημερινά σ’ όλο τον Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό) και γενικά σ’ ό,τι λέγεται και γράφεται επί του θέματος. Νομίζω ωστόσο ότι οι προηγούμενες αρκούν για να δώσουν μια ιδέα περί του πώς αντιμετωπίζεται το ζήτημα.

ΥΕΜΕΝΗ Η κακοδαιμονία της «Ευδαίμονος Αραβίας»

Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία 634, του Γενάρη του 2010.

Μετά από δέκα χρόνια ήρθε ξανά στη διεθνή επικαιρότητα η πιο φτωχή χώρα της Αραβικής Χερσονήσου. Τότε –τον Οκτώβρη του 2000- αφορμή ήταν η βομβιστική επίθεση εναντίον του αμερικανικού καταδρομικού «USS Cole». Αυτή η επίθεση χρεώθηκε στην «Αλ Κάιντα» η οποία ανέλαβε την ευθύνη ένα(!) χρόνο αργότερα και μάλιστα λίγο πριν από την επίθεση στους δίδυμους πύργους. Δέκα χρόνια μετά, αφορμή γίνεται η σύλληψη του νιγηριανού επίδοξου βομβιστή της πτήσης Αμστερνταμ-Ντιτρόιτ με αεροσκάφος της αμερικανικής Delta, ο οποίος φέρεται να εκπαιδεύτηκε σε στρατόπεδα της «Αλ Κάιντα» που έχουν δημιουργηθεί στο έδαφος της Υεμένης, σύμφωνα με δυτικές πηγές.

Οι ΗΠΑ διακήρυξαν με αυτή την αφορμή τη συνέχιση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», προχωρώντας στην παροχή οικονομικής βοήθειας και στρατιωτικών συμβούλων στη δικτατορική κυβέρνηση της χώρας. Προχώρησαν σε ανταλλαγές πληροφοριών με αυτήν, που οδήγησαν στο βομβαρδισμό υποτιθέμενων θυλάκων της «Αλ Κάιντα» από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ΜNΗΜΟΝΙΟ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΜΑΣ

Το θερμό ρεύμα από τις βόρειες ακτές της Αφρικής δεν ζέστανε μόνο τους φετινούς μήνες του χειμώνα αλλά άναψε τις καρδιές όλων των καταπιεσμένων λαών της υφηλίου. Οι λαοί και ιδίως οι νεολαίοι της Τυνησίας της Αιγύπτου, της Ιορδανίας έστειλαν σε όλους τους λαούς της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής που δοκιμάζονται από τη σφοδρή επίθεση του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου ένα παλιό αλλά "ξεχασμένο" μήνυμα: ότι όταν οι λαοί, οι εργαζόμενοι, οι νέοι αποφασίζουν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους, όταν εισβάλουν στο προσκήνιο, ταρακουνούν κάθε φεουδάρχη ή καπιταλιστή εκμεταλλευτή, ανατρέπουν τις σταθερές των ιμπεριαλιστικών επιτελείων. Γράφουν τη δική τους ιστορία, αυτή που για δεκαετίες κάποιοι τους απαγορεύουν. Κάποιοι που τους θεωρούν απλώς πλήθος, άξιους μιας μοίρας που αυτοί φροντίζουν να τους ετοιμάζουν. Κάποιοι που δεν είναι παρά καλυμμένες δικτατορίες που λυμαίνονται τον πλούτο εκατομμυρίων εργαζομένων.

Αίγυπτος: πολιτικές παράμετροι της λαϊκής εξέγερσης

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Προλεταριακή Σημαία την Πέμπτη, πριν δηλαδή τη πτώση του Μουμπάρακ, το αναδημοσιεύουμε γιατί θεωρούμε ότι διατηρεί την αξία του ως προς τις διαπιστώσεις του για τις πολιτικές παραμέτρους της εξέγερσης.

Η εξέγερση του αιγυπτιακού λαού βρίσκεται εδώ και δύο βδομάδες στο επίκεντρο της διεθνούς ειδησεογραφίας και πολλών πολιτικών αναλύσεων. Αναμφίβολα προκαλεί το θαυμασμό και γεννά την ελπίδα σε όλους τους αγωνιζόμενους λαούς του κόσμου οι οποίοι, θα 'λεγε κανείς, αναγνωρίζουν σε αυτήν και τη δική τους δύναμη. Ταυτόχρονα φέρνουν βαθιά ανησυχία σε όλους τους ιμπεριαλιστές. Ιδιαίτερα στους Αμερικάνους, που βλέπουν να διακυβεύεται η καλά εδραιωμένη κυριαρχία τους στην περιοχή, αφού συνειδητοποιούν πως είναι αρκετά εύκολο να ξεφύγει από τον έλεγχό τους αυτός ο αστάθμητος παράγοντας της ιστορίας, που είναι η λαϊκή εξέγερση. Μπορεί η εξέγερση στην Τυνησία (εξακολουθεί άλλωστε να είναι ρευστή η πολιτική κατάσταση εκεί) να επέδρασε στην Αίγυπτο, αλλά οι εξελίξεις και η κατάληξή τους στην Αίγυπτο είναι σε θέση να επανδράσουν στην Τυνησία και όχι μόνο. Και αυτό επιτείνει την ανησυχία τους.

Η κρισιμότητα των ανατροπών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και τα καθήκοντα για την Αριστερά

Εδώ και έναν περίπου χρόνο, οι ανατροπές που συντελούνται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Εκπαίδευση έχουν την ταχύτητα απανωτών ριπών.

- Το κράτος ενώ από τη μία γίνεται πιο «παρόν» και πιο συγκεντρωτικό στο πέρασμα αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών ρυθμίσεων, από την άλλη «αποκεντρώνει» τα προβλήματα και συνολικά αποσύρεται από την οποιαδήποτε υποχρέωση να παρέχει ένα μίνιμουμ δωρεάν παροχών για την ουσιαστική συμμετοχή των παιδιών του λαού στην εκπαιδευτική διαδικασία. Το δωρεάν «πουλόβερ» της μετακίνησης, της ύπαρξης κοντινών σχολείων, της διανομής συγγραμμάτων, της συντήρησης και οικονομικής κάλυψης των βασικών λειτουργιών των σχολείων ξηλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Στο σύνολο, έτσι, των τυπικών –εξεταστικών- φραγμών των νέων, προστίθενται και μια σειρά έμμεσων φραγμών (συνεισφορά των οικογενειών στη θέρμανση, στην κτιριακή συντήρηση, σε χαρτί φωτοτυπιών, στην καθαριότητα) που αθροίζονται με τη σειρά τους στη φτώχεια και την ανεργία που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα και κάνουν πλέον σχεδόν απαγορευτική την ουσιαστική παρακολούθηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας για τα παιδιά των στρωμάτων αυτών.

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ «ΚΟΣΤΟΥΜΙ»

του Δημήτρη Μάνου

Μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την εμφανή ανεπάρκειά του να απαντήσει στα μεγάλα προβλήματα της ΕΕ, η γερμανική πρόταση, που επιχειρεί, όπως λένε, να εξαγάγει το γερμανικό μοντέλο εργασιακών σχέσεων και αμοιβών στο σύνολο της ευρωζώνης, αποτελεί το νέο μεγάλο… διακύβευμα της ΕΕ.

Δεν πρόκειται για οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ.

Υποτίθεται ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας ήταν μια οικονομικοτεχνικού τύπου προσαρμογή όλων των χωρών της ΕΕ σε ένα πλαίσιο ελέγχου της δημοσιονομικής πολιτικής, ώστε να υπάρχει ένα όριο στα επιτρεπόμενα ελλείμματα των εθνικών προϋπολογισμών. Ομως, όπως όλοι οι περισπούδαστοι οικονομικοί και πολιτικοί αναλυτές επισήμαναν -ειδικά μετά την έκρηξη της «κρίσης χρέους»- το… έλλειμμα μιας οικονομικής (μόνο;) διακυβέρνησης ήταν ένα από τα μεγάλα επίδικα αυτής της κρίσης.