Οχι στο νέο σφαγείο των ιμπεριαλιστών

Ξεχύθηκαν πάλι οι ιμπεριαλιστές δολοφόνοι, τούτη τη φορά πάνω στο λιβυκό λαό, ξανά για «ανθρωπιστικούς λόγους», όπως στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Γιουγκοσλαβία και σε τόσες άλλες χώρες όπου οι λαοί τους ένιωσαν με τον πιο αιματηρό τρόπο τον ιμπεριαλιστικό «ανθρωπισμό».
Σε μια περίοδο ολόπλευρης κρίσης του ιμπεριαλιστικού–καπιταλιστικού συστήματος, που έχει βυθίσει τους εργαζόμενους και τους λαούς στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την απώλεια δικαιωμάτων και κατακτήσεων, η νέα ιμπεριαλιστική εξόρμηση αποτελεί την εφιαλτική «διέξοδο» των ιμπεριαλιστών στα αδιέξοδα που έχει συσσωρεύσει τόσο η κρίση τους όσο και η όξυνση του μεταξύ τους ανταγωνισμού.

Ζήτω οι εξεγέρσεις των λαών! Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση!

1. Το γενικότερο συνολικό πλαίσιο

Συγκλονιστικές οι εξελίξεις στις χώρες της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής. Από τις πρώτες εξεγέρσεις στην Τυνησία μέχρι την πρόσφατη επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη Λιβύη τα γεγονότα διαδέχονται με ταχύτητα το ένα το άλλο και αναδείχνουν σειρά σοβαρών ζητημάτων.
Η κατανόηση αυτών που εξελίσσονται στην περιοχή έχει μια προϋπόθεση. Τη σύνδεση-ένταξή τους στο πλαίσιο των γενικότερων εξελίξεων στον κόσμο.
Της γενικευμένης κρίσης του συστήματος, όπως αυτή εκφράζεται από την οικονομική κρίση και τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων.
Της κλιμακούμενης σε όλο και μεγαλύτερο βάθος επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της δουλειάς.
Της εκστρατείας επανακατάκτησης επαναποικιοποίησης του κόσμου από τους ιμπεριαλιστές.
Της όξυνσης όλων των αντιθέσεων.
Ανάμεσα στην εργασία και στο κεφάλαιο.
Τους λαούς και τον ιμπεριαλισμό.
Ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές στα πλαίσια της αναδιάταξης δυνάμεων και με όρους κρίσης.
Της επίδρασης όλων αυτών των παραγόντων σε όλες τις αντιθέσεις σε κάθε χώρα και ανεξάρτητα των ειδικότερων μορφών και όρων με τις οποίες εκδηλώνονται. Η έκρηξη της λαϊκής οργής σε αυτές τις χώρες άνοιξε τον κύκλο των εξελίξεων και έθεσε το σύνολο των ζητημάτων.

Φουκουσίμα, Ιαπωνία Προμελετημένο έγκλημα και όχι πυρηνικό «ατύχημα» Πυρηνική τεχνολογία για... πυρηνική κερδοσκοπία

Μέρες τώρα, από την επομένη του φοβερού σεισμού στην Ιαπωνία παρακολουθούμε να εξελίσσεται ένα πυρηνικό θρίλερ που όλα δείχνουν πως θα ξεπεράσει σε συνέπειες το αντίστοιχο του Τσερνόμπιλ. Μέρα με τη μέρα βλέπουν το φως της δημοσιότητας στοιχεία και λεπτομέρειες που αποδεικνύουν περίτρανα πως δεν πρόκειται για ατύχημα, όπως ισχυρίζεται η ιαπωνική κυβέρνηση και τα ΜΜΕ διεθνώς, αλλά για ένα προμελετημένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Με το πρόσχημα της κάλυψης των ενεργειακών αναγκών η Ιαπωνία, έχει κατασκευάσει και λειτουργεί 54 πυρηνικούς αντιδραστήρες! Όμως κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να σταθεί, αν αναλογιστεί κανείς τις συνέπειες ενός πυρηνικού ατυχήματος ή τα ραδιενεργά απόβλητα που προκύπτουν και τα χιλιάδες έτη που χρειάζονται για να μειωθεί η ραδιενέργεια που εκπέμπουν.

ΒΑΣΗ ΣΟΥΔΑΣ: η λακέδικη αστική τάξη υπηρετεί τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κόντρα στη θέληση του λαού

Σούδα, Αραξος, Ακτιο, το ελληνικό FIR και ολόκληρος ο ελλαδικός χώρος, βασικό ορμητήριο των «προθύμων»

Το κριτήριο της αποδοχής των αιτημάτων για διευκολύνσεις στα φονικά αεροπλάνα και πλοία από μια σειρά «πρόθυμους» είναι η χωρητικότητα των εγκαταστάσεών μας, δήλωσε κάποια στιγμή ο Βενιζέλος. Θα αναφερθούμε και με στοιχεία για την αδιάκοπη χρήση ιδιαίτερα της βάσης της Σούδας, με βάση αυτά που δημοσιεύονται στα ΜΜΕ και βέβαια βλέπουν με τα μάτια τους και ακούνε με τ’ αφτιά τους οι κάτοικοι γύρω από την αεροναυτική αμερικανονατοϊκή αυτή υπερβάση.
Είναι γνωστό επίσης πως το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ», με 2.600 πεζοναύτες, 14 βομβαρδιστικά Rafale και super enterderd, με πέντε ελικόπτερα και τέσσερεις φρεγάτες και ένα υποβρύχιο που το συνοδεύουν, επιχειρεί ήδη κατά της Λιβύης, νότια της Κρήτης και εντός του ελληνικού FIR. Γνωστή και η χρήση από βομβαρδιστικά και άλλα αεροπλάνα μιας σειράς «προθύμων» του αεροδρομίου της Ανδραβίδας και του Αράξου καθώς και της βάσης του Ακτίου, πέρα από τη βάση της Σούδας που βρίσκεται σε πλήρη αεροναυτική δράση.

Διδάγματα από την τυνησιακή και την αιγυπτιακή επανάσταση: Που δεν τα διδάχτηκαν στην Ιορδανία!

του Hisham Bustani*

Φαίνεται ότι οι διανοούμενοι και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης και στην Ιορδανία και τον αραβικό κόσμο δεν κατανόησαν τα μαθήματα από την τυνησιακή και την αιγυπτιακή επανάσταση. Αυτή τους η αποτυχία δείχνει το τεράστιο χάσμα που χωρίζει αυτές τις ελίτ από τον «λαό» που πάντοτε εξυμνούσαν.

Κατ’ αρχήν αυτές οι ελίτ δεν παρουσίασαν ούτε επεξεργάστηκαν ποτέ κάποια επαναστατική θεωρία ούτε παρείχαν κάποιο ιδεολογικό οπλοστάσιο ούτε κάποια πραγματική ανάλυση σαν βάση για την προετοιμασία και την καθοδήγηση μιας λαϊκής επανάστασης, όπως είχε συμβεί στη γαλλική επανάσταση (1789) ή τη ρωσική επανάσταση (1917).
Οι ελίτ δεν κατάφεραν επίσης να συγκροτήσουν κάποιο οργανωτικό επίπεδο ώστε να οδηγηθούν οι μάζες από την σιωπηρή διαμαρτυρία και εσωτερική οργή στην έκρηξη. Στην Τυνησία και την Αίγυπτο η αλλαγή από την σιωπή στην έκρηξη έγινε σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικά και «αυθόρμητα».
Αυτές οι ελίτ απέτυχαν ακόμη να προβλέψουν ή ακόμη και να εκτιμήσουν τη δυναμική του λαού, τους μηχανισμούς του κινήματος, τα όρια ανοχής, το σημείο της έκρηξης και τους παράγοντες που το οδήγησαν στο σημείο της μη επιστροφής όπου και έδωσαν μάρτυρες στον αγώνα ενάντια στην κρατική καταστολή.

Κείμενο του Β. Λένιν για τον Μαρξ που δημοσιεύτηκε το 1915 στον 28 τόμο του Λεξικού «Γκρανάτ»

Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε στις 5 του Μάη 1818, με το νέο ημερολόγιο, στην πόλη Τριρ (παραρήνια Πρωσία). Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, εβραίος, το 1824 ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. Η οικογένεια του ήταν εύπορη, καλλιεργημένη, όχι όμως επαναστατική. Αφού τέλειωσε το γυμνάσιο του Τριρ ο Μαρξ πήγε στο Πανεπιστήμιο, στην αρχή στη Βόνη και έπειτα στο Βερολίνο, και σπούδασε νομικά, προπαντός όμως ιστορία και φιλοσοφία. Τέλειωσε το Πανεπιστήμιο το 1841 με μια διδακτορική διατριβή για τη Φιλοσοφία του Επίκουρου. Όσο για τις αντιλήψεις του, ο Μαρξ εκείνη την εποχή ήταν ακόμη χεγκελιανός-ιδεαλιστής. Στο Βερολίνο ανήκε στον κύκλο των αριστερών-χεγκελιανών (Μπρούνο Μπάουερ κ.ά.), που προσπαθούσαν να βγάλουν από τη Φιλοσοφία του Χέγκελ αθεϊστικά και επαναστατικά συμπεράσματα.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ

«Η φυσική κυκλική μετακίνηση της ενέργειας από το νότο στο βορρά γύρω από τον αρκτικό κύκλο επηρεάζει τις κλιματικές αλλαγές», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο πόρισμα που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.
Κορυφαίοι ρώσοι επιστήμονες αμφισβητούν ευθέως τη συσχέτιση της όποιας αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη με ανθρωπογενή αίτια. Πιο πρόσφατα, γερμανοί επιστήμονες βλέπουν πτώση της θερμοκρασίας για τα επόμενα 10 χρόνια. Ολοι οι τελευταίοι της «επιστημονικής κοινότητας» έρχονται σε ρήξη με τον κοινό «επιστημονικό» τόπο των 2.500 επιστημόνων στον οποίο κατέληξαν, στο όνομα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε. στο Μπαλί. Στην κατάληξη σε κοινό «επιστημονικό τόπο» στο Μπαλί συνέβαλε καθοριστικά το γεγονός πως μια σειρά αμερικάνικες πολυεθνικές σαν την Exxon Mobil, την General Electrik και άλλες όχι μόνο έπαψαν να πληρώνουν «επιστημονικές» μελέτες που «αποδείκνυαν» πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τα καυσαέρια από την καύση του πετρελαίου, μα το γύρισαν κιόλας σημαντικά στην παραγωγή, εμπορία και διακίνηση της λεγόμενης πράσινης ενέργειας και έτσι άλλαξαν τελείως το τροπάρι.

Δεν διαλέγουμε δεσμά, δεν προσκυνάμε ξένους και ντόπιους αφεντάδες!

Από την υποβάθμιση, από τη Moody’s, της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας και των τραπεζών, μέχρι τις «συμβουλές» προς την ΕΕ του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Γκάιτνερ, για «τις χώρες που έχουν προχωρήσει σε οδυνηρές περικοπές» και από τα ταξίδια του Παπανδρέου στην Ευρώπη για να κερδίσει «κατανόηση», μέχρι τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου και τις συναντήσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων, όλα δείχνουν την όξυνση των αδιεξόδων, την ένταση των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών, την επικίνδυνη τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις για τους εργαζόμενους και όλο τον λαό.
Ο συναγερμός σε ιμπεριαλιστές, κυβέρνηση, ντόπια άρχουσα τάξη, αστικά αλλά και ρεφορμιστικά κόμματα δεν αφορά μόνο τις εξελίξεις που θα φέρουν οι σύνοδοι της Ευρωζώνης και της ΕΕ στις 11 και στις 24-25 Μάρτη –κάτι που έτσι ή αλλιώς δεν μπορεί να «κλείσει» οριστικά σε αυτές–, αλλά κυρίως αυτό που καθορίζεται σήμερα είναι η διάταξη όλων των δυνάμεων του συστήματος, μέσα και έξω από τη χώρα, σε σχέση με την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης, που δοκιμάζει την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Όχι σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους αραβικούς λαούς

Του Δημήτρη Παυλίδη

Τρεις εβδομάδες περίπου από την έναρξη της εξέγερσης στη Λιβύη, η κατάσταση εκεί γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη και επικίνδυνη, ενώ το αίμα συνεχίζει να ρέει στα διάφορα μέτωπα των συγκρούσεων. Το απόγευμα της Πέμπτης 10 Μάρτη, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, σύμφωνα με μια ανακεφαλαίωση των ειδήσεων από το Αλ Τζαζίρα οι συγκρούσεις μαίνονταν στις πόλεις Ras Lanuf, Brega και Bin Jawad, στην κεντρική Λιβύη αλλά και στην Az-Zawiyah, δυτικά της Τρίπολης, με κλιμάκωση των βομβαρδισμών από αέρα και θάλασσα από τις δυνάμεις του καθεστώτος Καντάφι, οι οποίες τις τελευταίες ημέρες συνεχίζουν να σημειώνουν επιτυχίες στην αντεπίθεση τους και ίσως βιάζονται να προλάβουν εξελίξεις από το εξωτερικό.

Σχετικά με κάποια πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχτεί στο χώρο της εκπαίδευσης

του Πάνου Χουντή

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές σε όλη την κοινωνία και σε αντιστοιχία και στο χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η φύση και ο χαρακτήρας των αντιδραστικών αναπροσαρμογών που βρίσκονται σε εξέλιξη χρίζουν μιας ουσιαστικής συζήτησης όχι μόνο «εσωτερικά» στην αριστερά αλλά και πλατιά στους μαζικούς χώρους των πρωτοβάθμιων σωματείων των δασκάλων και καθηγητών καθώς και στις πάσης φύσης επιτροπές αγώνα που υπάρχουν. Ισως η συζήτηση θα ήταν πιο «εύκολη» αν η αριστερά χρησιμοποιούσε ως βάση των αναλύσεών της την πραγματική κατάσταση και τις ανάγκες του λαού και όχι τις ιδεοληψίες που την κατατρέχουν και που συνοδεύονται από μπόλικη δόση αυταπατών και μιας πολιτικής επιλογής και κουλτούρας να γράφει στις πλάτες του κινήματος «εκθέσεις ιδεών» - αλλά εκτός θέματος.
Κατά την άποψή μας οι αναπροσαρμογές που συντελούνται στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης διαπερνούνται από ένα μαύρο νήμα που χτίζει ένα σχολείο πιο φτηνό για το κράτος, πιο ακριβό για τους γονείς, ένα σχολείο – φυλακή, πιο ταξικό σε κάθε επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα οι αλλαγές στοχεύουν:

Στην τελική ευθεία για τον νόμο-λαιμητόμο του δημόσιου πανεπιστημίου και των φοιτητικών κατακτήσεων Αγωνιστικός συναγερμός σε όλες τις σχολές!

Με άγνωστη πάντα τη μεταβλητή των γενικότερων πολιτικών εξελίξεων οι οποίες θα μπορούσαν –για μία ακόμη φορά– να εκτρέψουν τους σχεδιασμούς της, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης είναι αποφασισμένη να καταθέσει προς ψήφιση στη βουλή, εντός του Μαρτίου, τον νέο νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Έναν νόμο-λαιμητόμο για τον δημόσιο και (όσο έχει απομείνει) δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, για τα φοιτητικά και σπουδαστικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Στα γεγονότα της Νομικής και το «αβάντζο» που πήρε η κυβέρνηση και σύσσωμος ο αστικός κόσμος απέναντι στο άσυλο, στην πρόσφατη –κατά παραγγελία του υπουργείου Παιδείας– έρευνα της MRB, για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που προσπαθεί να δημιουργήσει «θετικό κλίμα» απέναντι στον αντιδραστικό οδοστρωτήρα που προωθείται, ήρθε να προστεθεί η παρουσία και η ομιλία της Διαμαντοπούλου στην 66η Σύνοδο των Πρυτάνεων στο Ναύπλιο. Όπου εξελίχθηκε μια εμφανής προσπάθεια σύγκλισης και συμβιβασμού με τα ανώτατα στρώματα του πανεπιστημιακού μηχανισμού αλλά και ασκήθηκε πίεση από πλευράς υπουργείου όσον αφορά τη στάση που θα κρατήσουν στο κρίσιμο ζήτημα του νόμου-πλαισίου και παρά τις διαφωνίες τους.

Ανεργία σε επικίνδυνες διαστάσεις και περικοπές επιδομάτων

Τη στιγμή που η ανεργία φουντώνει και παίρνει για τους εργαζόμενους επικίνδυνες διαστάσεις, η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι θα προχωρήσει σε περικοπές του επιδόματος ανεργίας.
Πιο συγκεκριμένα, έχει συμφωνήσει με το μνημόνιο των τροϊκανών την περικοπή κατά 500 εκατ. ευρώ των ήδη χαμηλών επιδομάτων ανεργίας. Ένα επίδομα που, με βάση την αντεργατική νομοθεσία, το δικαιούται όλο και μικρότερος αριθμός ανέργων. Να λοιπόν πού φτάνει η κυβερνητική αθλιότητα: να αφαιρέσει από τους ανέργους ακόμη και την πιο μικρή δυνατότητα επιβίωσης.