Βάρβαρη πολιτική - δολοφονική καταστολή Στους δρόμους να ανατραπεί

Όλο και πιο απροσχημάτιστα, όλο και πιο συχνά, η προσφυγή στην ωμή βία και την καταστολή αποτελεί την κυβερνητική επιλογή-απάντηση στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Η δολοφονική μανία και το όργιο βίας που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις της κρατικής καταστολής ενάντια στην απεργιακή συγκέντρωση της 11^ης Μάη ήταν το πιο πρόσφατο και άγριο δείγμα μιας σειράς χτυπημάτων ενάντια σε κινητοποιήσεις λαού και εργαζομένων.

Μάλιστα, το γεγονός ότι αυτή η επίθεση έγινε εντελώς απρόκλητα, αναδεικνύει και την αγωνία των κέντρων εξουσίας να προλάβουν στη γέννησή της κάθε πιθανή εστία αντίστασης. Και ο λόγος είναι προφανής: η βάρβαρη επέλαση των δυνάμεων του κεφάλαιου, αλλά και η αδυναμία τους να συντηρήσουν κάποιες αυταπάτες διεξόδου, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στους εργαζόμενους που βλέπουν τις ζωές τους κυριολεκτικά να καταστρέφονται.

«Επιστροφή» στη δραχμή Εκβιασμοί ή πραγματικό ενδεχόμενο;

Εκεί λοιπόν που όλη η προσοχή και το ενδιαφέρον του καθεστώτος, των ιμπεριαλιστών, των τρωκτικών, των τραπεζιτών και των ντόπιων υποτακτικών ήταν στραμμένο στο πώς θα «σωθεί» η Ελλάδα (με αναδιάρθρωση ή χωρίς, με πόσα μνημόνια και με πόσα κουρέματα), τραβήχτηκε ένας ακόμα άσος από το μανίκι για να δώσει στην παρτίδα νέα τροπή.
Το Spiegel ανακοίνωσε ότι την περασμένη Παρασκευή γινόταν μυστική(;) σύσκεψη (δεν έμεινε κανένας που να μην την πληροφορηθεί, έστω με καθυστέρηση) με αντικείμενο την προοπτική να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και να επιστρέψει στη δραχμή. Ποιος ή ποιοι λοιπόν ανακίνησαν ένα τέτοιο θέμα; Τι στόχους είχαν και έχουν, έστω και αν τους μάζεψαν;

Δολοφονία Μπιν Λάντεν Οι Αμερικανοί σκότωσαν έναν πολιτικά νεκρό «εχθρό» τους

Του Δημήτρη Παυλίδη

Κρατώντας αρκετές επιφυλάξεις τόσο για το σύνολο όσο και για κάθε ένα από αυτά που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί αναφορικά με την επιχείρηση δολοφονίας του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν, σίγουρο είναι πως η Ουάσιγκτον αποφάσισε να αποσύρει από το προσκήνιο το πιο γνωστό πρόσωπο ή αλλιώς το σκιάχτρο-πρόσχημα τού επί μια δεκαετία, λεγόμενου, αντιτρομοκρατικού αγώνα. Αυτό το δεδομένο πρέπει να αξιολογηθεί υπό το φως των σύγχρονων εξελίξεων στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και σε συνάρτηση με τους νέους σχεδιασμούς, τα προβλήματα και τις προκλήσεις της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής σ’ έναν κόσμο που οι συσχετισμοί αλλάζουν, τα μέτωπα αντιπαράθεσης πολλαπλασιάζονται και τα δεδομένα ρευστοποιούνται. Επίσης από τις αντιπαραθέσεις, πιέσεις και μεταβαλλόμενες ισορροπίες στην Ουάσιγκτον, ειδικά μετά την εκλογική αποδυνάμωση του Ομπάμα στις ενδιάμεσες εκλογές.

Από τη Σκύλλα (των μνημονίων) στη Χάρυβδη (της αναδιάρθρωσης)

• Εδώ και μήνες ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα που, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, εμφανίζεται ακόμα πιο απειλητικό και τρομακτικό. Το φάντασμα της χρεοκοπίας της χώρας και της εξάπλωσής της ως ντόμινο και προς άλλες κατευθύνσεις. Πρόκειται, δηλαδή, για μια απειλή που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά ευρύτερα την περιοχή της Μεσογείου και κατ’ επέκταση ολόκληρη την Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο, και πρέπει να το επισημάνουμε πρώτο, ότι αυτή η απειλή, αυτή η, ας πούμε, ζοφερή προοπτική, ανάλογα με τις αφετηρίες, τις στοχεύσεις και τη θέση του καθενός στο σύστημα, παρουσιάζεται με διαφορετικά ονόματα, με διαφορετικό περιεχόμενο, με διαφορετικά αποτελέσματα.

Κατ’ άλλους δεν βρισκόμαστε μπροστά σε χρεοκοπία αλλά μπροστά σε αναδιάρθρωση χρέους ή, αν δεν σας αρέσει η λέξη αναδιάρθρωση, υπάρχει και η επιμήκυνσή του. Κατά τους ίδιους αλλά και ορισμένους άλλους που παρεπιδημούν στα όρια του κυβερνητικού στρατοπέδου, η αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει χωρίς «κούρεμα» του χρέους αλλά με άλλους τρόπους. Κοινός τόπος όλων αυτών των τοποθετήσεων είναι ότι είτε το δραματοποιήσουμε και το πούμε χρεοκοπία, κρίση, κατάρρευση είτε το στρογγυλέψουμε και το πούμε αναδιάρθρωση, επιμήκυνση, ο λαός και η χώρα μετά από τόσα μνημόνια και τόσες «σωτηρίες» θα πρέπει να περιμένει ακόμα πιο χειρότερα τόσο στο επίπεδο της υποδούλωσης στους ιμπεριαλιστές όσο και στο επίπεδο συνθηκών διαβίωσης, όρων εργασίας, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

18 ΜΑΗ: ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις

για να δυναμώσει η φωνή της αντίστασης

          Στις 18 Μάη θα πραγματοποιηθούν οι φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές. Με τους φοιτητές και τους σπουδαστές να έχουν ήδη πάρει μια γερή δόση μνημονιακής πολιτικής και να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις συνέπειές της.

Οι φοιτητικές εκλογές στο φόντο της γενικευμένης κρίσης του συστήματος

 Και δεν είναι δυνατόν να μην τις γνωρίζουν, όταν κάθε οικογένεια έχει και από έναν άνεργο, όταν έχει υπάρξει μια τεράστια υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και των όρων ζωής του λαού. Η νεολαία γνωρίζει πως είναι φούμαρα τα λόγια πως ΄΄κρίση είναι θα περάσει΄΄. Αντιλαμβάνεται πως το μέλλον που της ετοιμάζουν είναι το μέλλον της σύγχρονης δουλείας, της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας, της ανασφάλειας. Αντιλαμβάνεται πως είναι αναλώσιμη. Και όσο περισσότερο η κυβέρνηση, η τρόικα και το ΔΝΤ παίρνουν μέτρα, τόσο περισσότερο η νεολαία ανακαλύπτει αυτή την αλήθεια.Η αβεβαιότητα για το μέλλον γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, από την στιγμή που η νεολαία βλέπει πως όλο και περισσότεροι λαοί γίνονται αναλώσιμοι, κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστών.

ΣΥΡΙΑ Το καθεστώς δολοφονεί, η εξέγερση εξαπλώνεται

του Τάσου Σαπουνά

Η επέκταση της εξέγερσης σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Συρίας, που μετρά εκατοντάδες νεκρούς και ακόμη περισσότερους τραυματίες, και η σταδιακή εξάντληση των ατού του καθεστώτος. Η διπλή αλλά και ανίκανη έως τώρα να σταματήσει το εξεγερσιακό κύμα τακτική του καθεστώτος να προχωράει από τη μία σε παραχωρήσεις «με το σταγονόμετρο» και από την άλλη να κλιμακώνει τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων με την άμεση πια εμπλοκή του στρατού που προβαίνει σε κατάληψη πόλεων. Οι εντεινόμενες ανησυχίες και η παρέμβαση τόσο των περιφερειακών δυνάμεων όσο και των ιμπεριαλιστικών κρατών. Τέλος, το ριψοκίνδυνο οποιασδήποτε πρόβλεψης για το τι μέλλει γενέσθαι, χαρακτηρίζουν αυτή τη φάση των εξελίξεων στη συριακή επικράτεια, που φαίνεται να αγγίζουν οριακά σημεία αντοχής.

Ο διάλογος για την υγεία προχωράει, η περίθαλψη συγχωνεύεται!

Οι «νέες» προτάσεις (Λιαρόπουλου, Μόσιαλου, Κυριόπουλου) που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, όπως αναμενόταν έρχονται να δέσουν στην πολιτική του μνημονίου, του χτυπήματος του δικαιώματος στην περίθαλψη του λαού.
Κυβέρνηση και τρόικα μέσω της κατάργησης, ουσιαστικά, των προσλήψεων και της αποχώρησης μεγάλου αριθμού εργαζομένων λόγω συνταξιοδοτήσεων, εν όψει βέβαια και της νέας χειροτέρευσης των συνθηκών αμοιβής και εργασίας στο Δημόσιο, προσδοκούν να μειωθεί το προσωπικό στο Δημόσιο γύρω στους 200.000 εργαζόμενους κατά τα επόμενα 2-3 χρόνια. Δείγμα της πολιτικής αυτής είναι ότι μόνο στα νοσοκομεία είχαμε με στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ γύρω στις 10.000 συνταξιοδοτήσεις τα τελευταία χρόνια, ενώ το κύμα φυγής αναμένεται να διογκωθεί το επόμενο διάστημα.